Доминик Фино: Ренессанс композиторы және полихорлық өнерінің алғашқы үлгілері
Dominique Phinot
Доминик Фино (1510-1556) – франко-фламанд композиторы Ренессанс дәуірінен. Италия мен Оңтүстік Франциядағы мотеттері, Палестрина стиліне көшкендігімен белгілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франко-фламанд композиторы Доминик Фино (шамамен 1510 – 1556 жылдары) – Италия мен Оңтүстік Францияда қызмет еткен Франко-фламанд композиторы. Ол Палестрина стиліне көшкен мотеттерімен жоғары бағаланған, сонымен қатар полихорлық композицияның алғашқы пионері болды.
Franco Flemish composer
Dominique Phinot (c. 1510 – c. 1556) was a Franco Flemish composer of the Renaissance, active in Italy and southern France. He was highly regarded at the time for his motets, which anticipate the style of Palestrina, and in addition he was an early pioneer of polychoral writing.
Өмір
Ол француз тегінен болуы мүмкін, себебі Гироламо Кардано өзінің «Теоностон» (1560) еңбегінде оны «Галл» деп атаған, ал француз тілі оның туған тілі болған көрінеді. Оның өмірінен белгілі мәліметтер аз, бірақ кейбір қорытындылар жасауға болады. Өмірінің көп бөлігін Италияда өткізді, 1544 және 1545 жылдары Урбино қаласындағы сотта және кафедралық соборда қызмет етті. Ол өмірінің бір бөлігін Лионда өткізген болуы мүмкін, мұны ондағы бірнеше жарияланымдары дәлелдейді, олардың музыкасында жергілікті маңызы бар туындылар бар; сондай-ақ, арнаулары Лион қаласының азаматтарына жасалған. Оның кейбір музыкасы стилі жағынан Венециямен байланысты болған сияқты, бірақ оның онда қызмет еткеніне ешқандай дәлел жоқ; алайда ол 1554 жылы Венецияда псалмдардың екі кітабын жариялаған. Карданоның сөзіне сүйенсек, ол 1556 жылы Лионда «гомосексуалистік амалдары» үшін өлім жазасына кесілген.
He may have been French in origin, since Girolamo Cardano, writing about him in his Theonoston (1560) called him "Gallus", and French was evidently his native language. Few details of his life are known with certainty, but some inferences can be made. Much of his career he spent in Italy, and he worked at both the court and cathedral in Urbino in 1544 and 1545. Some of his life he also probably spent in Lyon, as evidenced by several publications there, the music of which contains items of local interest; in addition the dedications are to citizens of Lyon. While stylistically some of his music seems likely to have been connected with Venice, there is no evidence of his activity there; however he published two books of psalm settings in Venice in 1554. According to Cardano he was executed for "homosexual practices", probably in Lyon in 1556.
Музыка
Финоның музыкасы кеңінен таралды, және ол сол кездегі жазушылар, соның ішінде Генрих Финк пен Пьетро Сероне, оны жоғары бағалады. Сероне Финоны «өз заманының алғашқы және ең көрнекті композиторларының бірі» деп атады және «Фино болмаса, Палестринаның музыкасы мүмкін болмас еді» деді. Генрих Финк оны Crecquillon, Clemens non Papa және Gombert сияқты, ұқсас музыка жазған үш замандас композитормен бірге санады; шындығында Финоның стилі Гомберттің стиліне өте жақын. Финоның мотеттері басқа шығармаларына қарағанда көбірек сақталған. Оған 2 месса, 4 магнификат, 2 мадригал, 60-тан астам шансон және шамамен 90 мотет жатқызылады. Көптеген мотеттер бес дауысқа арналған, және Гомберттің мотеттері сияқты, барлық дауыстар тең дәрежеде қолданылатын кең ауқымды имитацияны пайдаланады; үзілістер аз, сондықтан жоғары және төмен дауыстардың, немесе аз және көп дауыстардың топтары арасында аз контраст бар, мұндай контрасттар бұрынғы буын композиторларында (мысалы, Жоскин) танымал болды. Финоның келесі буын композиторлары, оның ішінде Палестрина мен Лассус, оның көп дауысты шығармалары үшін оның музыкасын жоғары бағалаған көрінеді. Көп дауысты мотеттер, соның ішінде Еремияның айқай-шуына жазылған шығарма, Вилларт пен Венеция мектебінің жұмысын болжады. Еремияның айқай-шуы сегіз дауыстан тұрады, олар төрттен екі топқа бөлінген, бір-біріне антифондық түрде жауап береді, содан кейін топтар біртіндеп бірімен араласып, ақырында сегіз тәуелсіз контрапунктік бөлімде бірге орындайды. Кейбір ғалымдар осы көп дауысты мотеттерді жетілген көп дауысты жазудың алғашқы үлгілері деп санайды (мысалы, А. Ф. Карвер). Олар 16 ғасырда бірнеше рет қайта басылды, бұл олардың танымалдылығы мен ықпалын көрсетеді. Финоның шансондары сол кездегі барлық техникаларды пайдаланады, сонымен қатар мәтінді беруге әртүрлі текстуралар мен тәсілдер қолданылады. Тақырыптары діни қызметкерлердің бұрықпалықтарына сатирикалық шабуылдардан бастап, сүйіспеншілік әндеріне дейін, ал кейбіреулері Катулл мен Овидий стиліне ұқсас. Олар 1548 жылы Лионда екі бөлек жинақта жарияланды.
Phinot's music was widely distributed, and he was highly praised by writers of the time, including Heinrich Finck and Pietro Cerone. Cerone called Phinot "one of the first and best composers of the time" and also said "had there been no Phinot, Palestrina's music would not have been possible." Heinrich Finck ranked him with Crecquillon, Clemens non Papa and Gombert, three contemporary composers who wrote similar music; indeed Phinot's style strongly resembles Gombert's. More motets by Phinot survive than any other type of composition. A total of 2 masses, 4 magnificats, 2 madrigals, more than 60 chansons and approximately 90 motets have been attributed to him. Most of the motets are for five voices, and like those of Gombert, use pervasive imitation with all the voices being equal; there are few rests, so there is little contrast between groups of high and groups of low voices, or groups of few versus groups of many voices, contrasts which were popular with composers of the previous generation (for example Josquin). Phinot seems to have been most highly regarded by the next generation of composers, including Palestrina and Lassus who both admired his music, for his polychoral works. The polychoral motets, including a setting of the Lamentations of Jeremiah, foreshadow the work of Willaert and the Venetian school. The Lamentations are for eight voices in two groups of four, who answer each other antiphonally and then gradually build to a climax as the groups increasingly overlap, eventually singing together in eight independent contrapuntal parts. These polychoral motets are considered by some scholars to be the earliest examples of mature polychoral writing (for example, A. F. Carver). They were reprinted time and again during the 16th century, indicating their popularity and influence. Phinot's chansons use most of the techniques current at the time, and contain a variety of textures and approaches to setting text. Subjects range from satirical attacks on clerical abuses to love songs, some in the manner of Catullus and Ovid. They were published in two separate collections in Lyon in 1548.