Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виндхэм филиалы, сондай-ақ Гленхэм филиалы деп те аталатын, Жаңа Зеландияның Саутленд аймағындағы тармақ темір жол желісі болды. Алғашқы бөлігі 1882 жылы ашылып, 1962 жылға дейін пайдаланылды. Атауы Виндхэмде аяқталатындай болғанымен, Гленхэмге дейінгі созылмасы қырық жыл бойы жұмыс істеді. Оны Жаңа Зеландия темір жолдары департаменті басқарды.
The Wyndham Branch, also known as the Glenham Branch, was a branch line railway in Southland, New Zealand. The first section was opened in 1882 and it operated until 1962. Although its name would imply that it terminated in Wyndham, an extension to a terminus in Glenham operated for forty years. It was operated by the New Zealand Railways Department.
Құрылыс
Негізгі Оңтүстік желісі Дунединнен Инверкаргиллге дейін Матаура өзенінің батыс жағында, Эдендейлдің солтүстігінде салынды, соның салдарынан кішкентай шығыс жағалаудағы Уиндэм қалашығы маршруттан тыс қалды. Жергілікті тұрғындарды қанағаттандыру мақсатында Эдендейлден қалаға дейін 6,5 шақырымдық тармақ салынды және ол 1882 жылдың 2 қазанында ашылды. Тағы бір бөлігі мердігерге берілген еді, бірақ жұмыстың жартысы аяқталғаннан кейін, ол жобаны тастап кетті. Жоспарларды қайта қарау және келісімшарттар жасау процестерінің нәтижесінде тармақ 1890 жылдың 1 мамырына дейін Гленхэм қаласына жетпеді. Матаура өзенінің төменгі ағысына тармақты ұзарту туралы ұсыныстар болды, бірақ 1888 жылдың тамызында Мемлекеттік жұмыстар департаменті желі Гленхэмге дейін толыққаннан кейін оған қосымша қаражат жұмсалмағанын мәлімдеді, және оның орнына Токануи тармағы (сол кезде Мокотуада аяқталар еді) төменгі Матаураға дейін ұзартылды. Гленхэм енді соңғы станция ретінде бекітілгендіктен, қалада локомотив депосы ашылды. Уиндхамнан Гленхэмға дейінгі жол бойында туннель қажет болды, ол Жаңа Зеландиядағы екінші оңтүстік теміржол туннеліне айналды, сонымен қатар әлемдегі ең оңтүстік теміржол туннельдерінің бірі болды.
The Main South Line from Dunedin to Invercargill was built on the west side of the Mataura River north of Edendale, thereby leaving the small east bank town of Wyndham off the route. To satisfy local residents, a 6.5 km long branch was built from Edendale to the town and it opened on 2 October 1882. A further section had been let to a contractor, but with half of the works complete, they abandoned the project. Further processes of plan review and granting of contracts meant that the branch did not reach the town of Glenham until 1 May 1890. There were proposals to continue the branch into the lower Mataura River area, but in August 1888, the Public Works Department stated that no further expenditure on the line was proposed once it was complete to Glenham, and the Tokanui Branch (which at the time terminated in Mokotua) was extended into the lower Mataura instead. As Glenham was now established as the terminus, a locomotive depot was established in the town. Along the route from Wyndham to Glenham, a tunnel was required, and it became the second to southernmost railway tunnel in New Zealand and thereby one of the most southern railway tunnels in the world.
Операция
Вайям филиалындағы қозғалыс бастапқыда тығырықсыз болды және алғашқы жылдары «жақсы күйде» деп сипатталды. Ол жергілікті қауымдастықтың қажеттіліктерін қанағаттандырып, қазіргі заманғы жол желісі салынғанға дейін нарықтарға қол жеткізуге мүмкіндік берді, бірақ 20 ғасырдың барысында ол қаржыны жоғалта бастады. 1925 жылы Ford Model T автобус жабдықтары екі рельс вагонының негізі ретінде пайдаланылды, ал 1926 жылдың мамырында RM класындағы Model T Ford рельс вагондары желіде де, Ваикая филиалында да қызмет көрсетуді бастады. Олар экономикалық болды, 100 км-ге 18,8 литр отын тұтынады және 48 км/сағ жылдамдықпен жүре алады, ол сол кездегі ауылдық тармақ желілері үшін лайықты жылдамдық еді. Оған қарамастан, олар жеткілікті сәттілікке ие болмады: тегіс емес жол және қызып кетуге байланысты мәселелер оларды халық арасында ұнатпады және 1931 жылы қолданудан шығарылды. 1930 жылы Жаңа Зеландия теміржол желісінің комиссиясы Ваиям филиалында жолаушылар тасымалын тоқтатуды, сондай-ақ штатты қысқартуды және локомотив депосын жабуды ұсынды. Теміржол басқармасы одан да бір қадам басып, 1930 жылдың 14 шілдесінде Ваиямнан Гленхэмға дейінгі учаскені жапты. 1931 жылдың 9 ақпанында қалған желідегі жолаушылар қызметтері де тоқтатылды, ал жүк тасымалы филиалдың соңғы станциясынан емес, Инверкаргилден және кері бағытта жүзеге асырылатын болды. 1931 жылдан кейін желідегі жалғыз жолаушылар пойыздары – Ваикая филиалының соңындағы Ваикакадан 1962 жылдың 26 наурызында шамамен 800 жолаушыны тасымалдаған сияқты, жалдамалы экскурсиялар ғана болды. Екінші дүниежүзілік соғыс қозғалысты уақытша арттырып, желі аз шығынға жұмсады, бірақ жеткілікті қозғалыс болмағандықтан 1952 жылғы комиссия толық жабылуды ұсынды. Алайда, бұл тағы он жылдан кейін болды; желі негізінен Эдендейлдегі ауладан созылған қосымша жолға айналды, оны басты желіде жүретін пойыздар пайдаланды. 1962 жылдың 20 маусымында жабылу туралы хабарланды, ал соңғы қызметтер бірнеше айдан кейін 1962 жылдың 9 қыркүйегінде орындалды.
Traffic on the Wyndham Branch was light from the beginning, and in its early years, it was described as being "in fine running trim". It adequately served the needs of the local community and provided access to markets before the establishment of a modern road network, but as the 20th century progressed, it began to lose money. Ford Model T bus equipment was used as the basis for two railcars in 1925, and in May 1926, the RM class Model T Ford railcars began providing a service on the line as well as on the Waikaia Branch. They were economic, consuming 18.8 litres per 100 km and capable of running at 48 km/h, a reasonable speed for rural branch lines at the time. Despite that, they did not prove sufficiently successful: problems related to rough riding and overheating made them unpopular with the public and they were discarded in 1931. A 1930 commission of New Zealand's railway network recommended that passenger traffic be discontinued on the Wyndham Branch, as well as reducing staff and closing the locomotive depot. The administration of the railways went one step further than that, closing the entire section from Wyndham to Glenham on 14 July 1930. Soon afterwards, passenger services on the rest of the line were cancelled on 9 February 1931 and goods services were modified to run from Invercargill and return rather than from the branch's terminus and return. The only passenger trains on the line after 1931 were infrequent chartered excursions, such as one from Waikaka at the end of the Waikaka Branch on 26 March 1962 that carried almost 800 passengers. World War II provided a temporary boost in traffic and the line lost less money, but due to a lack of significant traffic, a 1952 commission recommended full closure. This did not occur for another ten years, however; the line essentially became an extended siding from Edendale's yard that was shunted by passing services on the main line. Closure was announced on 20 June 1962 and the last services ran a few months later on 9 September 1962.
Бүгін
Ескі темір жолдардың қалдықтары көбінесе уақыт өте келе жоғалып кетеді немесе толығымен жойылады, және бұл Виндхам тармағы үшін де дұрыс. Эдендейлден Виндхамға дейінгі маршруттың өте аз бөлігі ғана көрінеді, Эдендейл маңындағы жол төсемінің іздерінен басқа. Гленхэмға дейінгі жол төсемінің іздері анық көрінеді және бөгеттер мен қазбаларды қамтиды, ал туннельді табу қиын, бірақ көруге болады. 1990 жылдардың бірінде Қорғау департаменті жазғы жұмыс бағдарламасы аясында туннельге жол ашты, бірақ табиғат олардың жұмысын біршама жойды. Гленхэмнің кішкентай ауылында ауланың тегіс жері сақталған, бірақ оның ерекше белгілері немесе темір жолдың қалдықтары жоқ.
Remnants of old railways typically fade with time or wholly disappear, and this is true for the Wyndham Branch. Very little of the route from Edendale to Wyndham is evident, except some traces of the formation around Edendale. Traces of the formation to Glenham are clearer and include embankments and cuttings, and the tunnel is difficult to find but viewable. At some point in the 1990s, the Department of Conservation cleared access to the tunnel as part of a summer works programme, but their work has been somewhat undone by nature. In the tiny village of Glenham, the flat area of the yard remains, though it lacks any distinguishing features or railway remnants of note.