Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Якобус Барбиро (сонымен қатар Жак немесе Якоб; әрі Барбирианус) (1455 – 7 тамыз 1491) – Антверпен қаласынан шыққан франко-фламандтық Ренессанс композиторы. Ол өз замандастарының да, қазіргі ғалымдардың да пікірінше, өте ұлы композитор саналды; бірақ оның бізге жеткен шығармалары аз, және ол жас жасында қайтыс болды.
Jacobus Barbireau (also Jacques or Jacob; also Barbirianus) (1455 – 7 August 1491) was a Franco Flemish Renaissance composer from Antwerp. He was considered to be a superlative composer both by his contemporaries and by modern scholars; however, his surviving output is small, and he died young.
Өмір
1960 жылға дейін ол Барбигант есімді тағы бір, сәл ескі композитормен шатастырылып келді. Барбиро, шамасы, Антверпенде туған, оның екі ата-анасы да сол қаланың азаматтары болған. 1482 жылға қарай ол өнер магистрі атағын алған, демек, 1470 жылдары университетке оқуға түскен болуы мүмкін. Ол 1470 жылдары Феррарада, кейін Гейдельбергте қызмет еткен гуманист және музыкант Родольф Агриколадан сабақ алғысы келген. Агриколаның Барбироға жазған бірнеше хаты сақталған; олардың бірі Барбироның өмірі туралы маңызды мәліметтер береді. Оған сәйкес, Барбиро 1484 жылға қарай композитор ретінде жұмыс істеп, оның даңқы туған Антверпеннен тысқары жерлерге әлі таралмаған. Барбиро бала кезінен Антверпендегі Біздің ханым шіркеуімен байланысты болған болуы мүмкін. 1482 жылдан бастап шіркеу оның өмірінің орталығына айналды. Бұл, әлдебір себеппен, оның Агриколадан білім алуына кедерес келтірген болуы мүмкін. 1484 жылы Антуан де Виньенің орнына Капельмейстер болып тағайындалды және өмірінің соңына дейін осы лауазымды иеленді. Барбиро 1487 жылдан бері шіркеудің есеп кітаптарында ән оқытушысы немесе магистер хорал ретінде тіркелгенімен, бұл қызметті 1484 жылдан бері атқарған болуы мүмкін. 1485 жылы мектеп мұғалімі ретінде ол ән мұғалімдері үшін құрылған Nieuwwerk Біздің ханым капелланиясы қорына үлес қосты. Ол кезде Барбиро басқарған хор он екі әншіден тұрды. Император Максимилиан I оны жоғары бағалаған көрінеді, және Барбиро 1490 жылы Венгриядағы Буда қаласына барғанда, патшайым Беатрикс та оны жақсы бағалаған. Оның соңғы тоғыз жыл бойы денсаулығы нашар болғаны анық. Ол 1491 жылдың 7 тамызында Венгриядан оралғаннан кейін көп ұзамай Антверпенде қайтыс болды. Өсиетімен 1487 жылдан кейін үйленген әйелін және одан туған қызын, Жакомин Барбироны (1487 жылдан кейін туылған, 1525 жылдан кейін қайтыс болған) мұрагерлер деп атады. Композитордың қазасы гуманист Джудокус Бейсселді үш эпитафия жазуға шабыттандырды, онда ол Барбироны «notabilissimus modulator» деп сипаттап, композитордың ерте қазасына қайғы білдірді.
Until the 1960s, he was confused with another somewhat older composer named Barbingant. Barbireau was probably born in Antwerp, and both of his parents were citizens there. By 1482, he had attained the title of Master of Arts, so he likely went to university in the 1470s. He wanted to study with the humanist and musician Rodolphus Agricola, who was active at Ferrara in the 1470s and later Heidelberg, and several letters written by Agricola to Barbireau have survived; one of them gives useful clues about Barbireau's life. According to it, Barbireau was already active as a composer by 1484, and implies that his fame had not yet spread outside of his native Antwerp. Barbireau may have been attached to the Church of Our Lady in Antwerp since childhood. Since 1482, the church was the center of his life. It is also probably the reason why it was impossible for him to study with Agricola. In 1484, succeeding Antoine de Vigne, he became Kapellmeister, a position he held until his death. Although Barbireau was registered in the account books of the church as singing master or magister choralum from 1487, he had probably held the post from as early as 1484. In 1485 as a schoolmaster, he paid a contribution to the Capellanía Our Lady of Nieuwwerk, a foundation created for singing teachers. At that time, the choir led by Barbireau consisted of twelve singers. Emperor Maximilian I evidently held him in high regard, and when Barbireau went to Buda in Hungary in 1490, Queen Beatrix also spoke highly of him. Evidently his health was poor for about the last nine years of his life. He died in Antwerp, not long after returning from Hungary, on 7 August 1491. In his will, he designated as heirs the woman he married after 1487 and the daughter he had with her, Jacomyne Barbireau (born after 1487, died after 1525). The death of the composer inspired the humanist Judocus Beyssel to write three epitaphs, in which he described Barbireau as "notabilissimus modulator" and laments the composer's untimely death.
Музыка
1556 жылы Антверпен соборының кітапханасы діни фанаттар тарапынан қиратылды, оның ішінде Барбироның музыкасының көп бөлігі жойылды деп есептеледі. Дегенмен, кейбір шығармалары, мысалы, Чиги кодексінде сақталған. Сақталған туындыларының сапасы ерекше. "Барбиро контрапункт өңдеуінің және мелодиялық гармониялық мүмкіндіктерінің жоғары деңгейін көрсетеді, бұл оны Исаак және Обрехт сияқты композиторлармен тең қояды." Екі месса, сондай-ақ, Рассвет маусымына арналған Кирі және "Оскулетур ме" атты төрт дауысты мотет сақталған. Бес дауысқа арналған месса, Missa virgo parens Christi, – кантus firmus мессасы, және дауыстардың бөлінген бөліктерінің ерекше құрылымы бар, бұл оны орындау үшін кем дегенде он дауыс қажет екенін көрсетеді. Бұл композицияда текстуралық контраст жоғары, әсерлі гомофониялық бөлімдер динамикалық түрде полифониямен алмасады, ал жылдам қозғалатын дауыстар баяу қозғалатын дауыстардың айналасында тоқылған. Бұған қоса, бұл мессада сұрақ-жауап стилінде кезектесіп келетін дуэттер (бициния) кездеседі. "Оскулетур ме" мотеті Окегемге еске түсіретін төмен дауыс регистрін пайдаланады. Оның әлемдік музыкасынан "Een vroylic wesen" әні үш дауысқа арналған, ол бүкіл Еуропа бойынша "хит" әнге айналып, Испания, Италия және Англия сияқты алыс елдерде көптеген аранжировкаларда пайда болды; Генрих Исаак оны өзінің Missa Frölich wesen туындысының негізіне алды. Оның сақталған үш әні Исаак және Якоб Обрехт тарапынан мессалардың негізі ретінде қолданылды.
The library of the cathedral in Antwerp was destroyed by religious fanatics in 1556, including probably most of Barbireau's music. Some, however, has survived, in sources such as the Chigi Codex. What has survived is of outstanding quality. "Barbireau shows a degree of contrapuntal polish and melodic harmonic resourcefulness that puts him firmly on a par with such composers as Isaac and Obrecht." Two masses have survived as well as a Kyrie for the Easter season, and a motet on texts from the Song of Songs, Osculetur me, for four voices. The mass for five voices, Missa virgo parens Christi, is a cantus firmus mass and has an unusual arrangement where the voices have divisi parts, indicating that at least ten actual voices would be required to sing it. In this composition the textural contrasts are high, with striking homophonic passages alternating dynamically with polyphonic, and with fast moving parts weaving around the slower moving parts. Also featured in this mass are alternating duos (bicinia) in a call response fashion. The motet Osculetur me uses low voice tessituras reminiscent of Ockeghem. Of his secular music, the song Een vroylic wesen, for three voices, became a 'hit' song all over Europe, appearing in numerous arrangements from places as far apart as Spain, Italy and England; Heinrich Isaac used it as the basis for his own Missa Frölich wesen. Three of his surviving secular songs were used as the basis for masses, both by Isaac and Jacob Obrecht.