Кіріспе
Бірінші Австралия аборигендерінің жер құқығы туралы сот ісі 1971 жылы ТМ Жоғарғы Сотында қаралды. Milirrpum v Nabalco Pty Ltd ісі, сондай-ақ Гоув жер құқығы ісі ретінде белгілі, себебі оның нысаны Солтүстік Территориядағы Гоув түбегі деп аталатын жер болды. Бұл Австралиядағы жергілікті құқық бойынша алғашқы сот процесі және Австралиядағы аборигендердің жер құқығы туралы маңызды алғашқы сот ісі, 1971 жылдың 27 сәуірінде шешілді. Төреші Ричард Блэкберннің шешімі бірнеше заңдық және фактілік мәселелер бойынша Йолнгу талапкерлеріне қарсы болды, аборигендердің жер иелігінің доктринасын қабылдамады. Оның орнына, оның шешімі Австралияның британдық отарлау кезіндегі заңда, "шөл және өңделмеген" жерді иемдену құқығымен талап етілген отарланған колониялар мен басып алынған немесе берілген колониялар арасындағы айырмашылықты мойындады. Шешімде сондай-ақ, егер ол болған жағдайда, тәждің жергілікті құқықты жоюға құқығы бар екендігі айтылды. Аталған істе терра нуллиус мәселесі қарастырылмады. Milirrpum Солтүстік Территория Жоғарғы Сотынан апелляцияланбағанмен, екі он жылдан кейін Австралия Жоғарғы Соты Mabo v Queensland (No 2) ісінде оны күштен шығарды, сол кезде Австралия заңнамасы бойынша жергілікті құқық мойындалды.
Milirrpum v Nabalco Pty Ltd, also known as the Gove land rights case because its subject was land known as the Gove Peninsula in the Northern Territory, was the first litigation on native title in Australia, and the first significant legal case for Aboriginal land rights in Australia, decided on 27 April 1971. The decision of Justice Richard Blackburn ruled against the Yolngu claimants on a number of issues of law and fact, rejecting the doctrine of Aboriginal title. Instead his ruling recognised that in the law of the time of British colonisation of Australia there was a distinction between settled colonies, where the land, being "desert and uncultivated", was claimed by right of occupancy, and conquered or ceded colonies. The decision also noted that the Crown had the power to extinguish native title, if it existed. The issue of terra nullius was not contemplated in the case. Although Milirrpum was not appealed beyond the Supreme Court of the Northern Territory, it was overruled by the High Court of Australia two decades later in Mabo v Queensland (No 2), when native title was recognised under Australian Law.
Өмірбаян
Арнем жерінің дәстүрлі иелері (оның ішінде Гоув түбегі) Йолнгу халқы 1963 жылғы 13 наурызда үкімет Арнем жерінің бір бөлігін сол кездегі дәстүрлі иелерімен кеңеспей-ақ боксит өндіруші компания Набалкоға сатқандығына байланысты Австралияның Өкілдер палатасына петиция тапсырды. Алайда, 1968 жылы Федералдық үкімет компанияға 42 жылға жерді арнайы минералдық желісуге берді. 1968 жылдың желтоқсан айында Йирркалада тұратын Йолнгу халқы үш талапкердің өкілі ретінде Солтүстік территорияның Жоғарғы сотында Федералдық үкіметтен 12 жылға боксит өндіруге келісім алған Nabalco корпорациясына қарсы сотқа шақыру қағаздарын алды. Риратжинг руының ақсақалы; Гуматж руының ақсақалы Мунффаравей және Джапу руының ақсақалы Даймбалипу, ол сол рудың өкілі болды және жерде мүддесі бар 11 басқа халықтың атынан әрекет етті. Арыз берушілердің адвокаттары Эдвард Вудвард, Фрэнк Перселл, Джон Литтл және Джон Фогарти болды. Арыз берушілер өздерінің жерлеріне егемендік құқығы бар екенін және жерлерін иелену еркіндігін талап етті. Сот алдында арыз берушілер ежелден бері жарамды түрде жойылмаған немесе 1955 жылғы Жерді иелену туралы заңға (Cth) сәйкес алынбаған "ортақ туыстық жер иелену құқығына" ие екендерін және оны орындалатын мүліктік құқық ретінде тану қажет екенін мәлімдеді. Ұзаққа созылған сот процесі 1971 жылы аяқталды.
Қаулы
Сот төрешісі Блэкберн жолнгу халқының өз жерлерінде кен қазуды тоқтатуға құқығы жоқ екенін анықтады. Ол туған жерге құқық Австралия заңнамасының бір бөлігі емес екенін, тіпті болған жағдайда да, барлық туған жерге құқықтар жойылғанын мәлімдеді. Сонымен қатар, егер жойылмаған болса да, талапкерлер туған жерге құқықты дәлелдей алмады. Шешімде сондай-ақ, егер бар болса, Мемлекеттік билік туған жерге құқықты жоюға құқылы екендігі де айтылды. Блэкберн Ұлыбритания, Канада, Жаңа Зеландия және АҚШ заңнамасын салыстырып зерттеді. Ол өтініш берушілердің дәстүрлі құқық бойынша жердің кез келген бөлігін белгілі бір руға "жататындығын" дәлелдегенін мойындады, бірақ бұл меншік құқығы емес екенін шешті. Ол сондай-ақ, ұсынылған жерді иелену моделін дәлелдейтін жеткілікті мәліметтер жоқ екенін анықтады. Блэкберн Австралияның жоғары сотында алғаш рет аборигендердің заң жүйесінің бар екенін мойындады. Ол сондай-ақ, меншік құқығын анықтау үшін ауызша дәлелдерді пайдаланудың қалыпты жағдайда қабылданбаса да, жер құқығы ісін табысты аяқтау үшін өте маңызды шарт екенін мойындады, талапкерлердің жерді діни және экономикалық мақсатта пайдалануын да мойындады. Блэкберн талапкерлердің жерді діни және экономикалық мақсатта пайдалануын және олардың "нақты және өте күрделі" заңдар жүйесі (Мадайин) бар екенін мойындады. Сот шешімінде: "Бұл мәселе талапкерлер үшін жеке сезімдерге байланысты екенін ерекше түсінуден мен өзімді ала алмаймын" делінген.
Салдарлар
Австралияның Жоғарғы сотына шағымданудың орнына саяси бағыт ұстандыру туралы әдейі шешім қабылданды, себебі сол кездегі сот құрамы ескерілгенде, Блэкберннің жерге қатысты абориген құқығының тұтас жүйесі бар деген қорытындысын қабылдамайтын еді. Жоғарғы соттың шағымды қабылдамайтынына байланысты, судья Блэкберннің талапкерлерге (және, демек, басқа да Австралия аборигендеріне) пайдалы болған қорытындылары, осылайша жер құқығы тұжырымы, кем дегенде Жоғарғы соттың құрамы өзгергенге дейін мүмкіндік ретінде сақталды. Кейіннен, жалпы құқық бойынша иелік құқығын мойындауға кедергі келтірмейтіні анықталды.