Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Топография
Коммон Селборн төбесінің жотасында орналасқан, ол Хэмпшир Даунс аймағының шығыс күзетшісі. Ең биік нүктесі теңіз деңгейінен 680 фут (207 метр) биіктікте. Оңтүстік және батыс беткейлері жеңіл еңіске түседі; ал қалған бөліктері тік. Ең тік беткейі, шамамен 50% градусқа дейін еңіспен, ауылға қарай бағытталған және "Селборн Хангер" деп аталады. Оның батысында Коникрофт төбесі орналасқан, оның кейбір жерлері тік жарғақты. Селборн Хангер мен Коникрофт төбесі арасында терең шатқал бар.
The Common occupies the crown of Selborne Hill, an easterly guardian of the Hampshire Downs. The highest part has an elevation of 680 feet (207 m) above sea level. The southerly and westerly flanks slope away gently; on the other sides the contours are steeper. The steepest slope of all, with a maximum gradient of about 50%, overlooks the village and is called "Selborne Hanger". To the west of this is Coneycroft Hill, which in places is almost as precipitous. Between Selborne Hanger and Coneycroft Hill is a deep dell.
Геология
Коммонның топырағы кремнийлі сазды балшықтан тұрады, оның астында Оңтүстік Даунсты құрайтын бор борпылауы жатыр. Су арналары жер астында өтеді және солтүстік-шығысқа қарай ағатын Оукхангер ағысына, сондай-ақ солтүстікке қарай ағатын Кейкер ағысына құяды. Екеуі де түпкілікті түрде Вей өзеніне қосылады.
The soil on the Common consists of clay with flints, overlying the chalk of which the South Downs are made. The watercourses are underground and discharge into the Oakhanger Stream, flowing north eastwards, and the Caker Stream, flowing northwards. Both ultimately join the River Wey.
Флора
Ең тік беткейлер ежелгі бук ағашымен (Fagus sylvatica) жабылған: Шығыс Гэмпширдегі "hanger" дәл осындай бук орманы. Жотасы көбінесе бук ағашымен жабылған, оған ағылшын емені (Quercus robur), күл (Fraxinus excelsior) және долана (Crataegus monogyna) сияқты басқа кең жапырақты түрлер араластырылған, ал кейбір жерлерде бұталы өсімдіктер өседі. Жотаның шағын бөлігі ашық шалғындықтан тұрады, онда сирек кездесетін сары шөп (Ulex europaeus) және құрақ (Pteridium aquilinum) өседі. Жақында басқа жерлерде де шалғындық алқаптар қайта жаратылды. Бұл жер жабайы гүлдерімен әйгілі, сары архангел (Galeobdolon luteum), орман шұңқыры (Euphorbia amygdaloides) және орман анемоны (Anemone nemorosa) гүлдейтін қоғамдастықтары бар. Жыпар иіссіз лавр (Daphne laureola) сирек, бірақ кеңінен таралған. Бұл жерде иіс шығаратын гельборо (Helleborus foetidus), жасыл гельборо (H. viridis ssp. occidentalis), құс ұясы орхидеясы (Neottia nidus avis), қызғылт гельборо (Epipactis purpurata), өте сирек кездесетін E. x schulzei (Британияда алғаш рет 1931 жылы тіркелген) және жасыл гүлді гельборо (E. phyllanthes) сияқты ерекше түрлер де кездеседі.
The steepest slopes are clad in ancient beechwood (Fagus sylvatica): a "hanger", in East Hampshire, is just such a beechwood. The plateau is occupied by more beechwood, mixed with other broad leaved species such as English oak (Quercus robur), ash (Fraxinus excelsior) and hawthorn (Crataegus monogyna), and in places is scrubby. A small part of the plateau comprises open grassland with scattered gorse (Ulex europaeus) and stands of bracken (Pteridium aquilinum). Other, smaller areas of chalk grassland have recently been recreated elsewhere. The Common is noted for its wild flowers, with thriving communities of yellow archangel (Galeobdolon luteum), wood spurge (Euphorbia amygdaloides) and wood anemone (Anemone nemorosa). Spurge laurel (Daphne laureola) is sparsely but widely distributed. The Common is also home to such interesting species as stinking hellebore (Helleborus foetidus), green hellebore (H. viridis ssp. occidentalis), bird's nest orchid (Neottia nidus avis), violet helleborine (Epipactis purpurata), the extreme rarity E. x schulzei (first British record here, 1931), and green flowered helleborine (E. phyllanthes).
Фауна
Түрлі сирек кездесетін моллюскалар мен жәндіктер тіркелген. Жалпыға ортақ көбелектерге Бургундия герцогы (Hamearis lucina), күміс жуылған фритилляр (Argynnis paphia) және қызғылт император (Apatura iris) жатады. Құс фаунасына Англияның оңтүстігіндегі кең жапырақты орманға тән көптеген түрлер кіреді, мысалы, көкбауыр (Accipiter nisus), көгершін (Columba oenas), қарақұйрық (Strix aluco), еуропалық жасыл тоқыл (Picus viridis), үлкен нүктелі тоқыл (Dendrocopos major), бақшалық қарлығаш (Sylvia borin), қара шапшаң (Sylvia atricapilla), шифшаф (Phylloscopus collybita), нүктелі ұшқыр (Muscicapa striata), батпақ қарлығашы (Parus palustris), жаңғақтарш (Sitta europaea), ағашқарғыш (Certhia familiaris) және қарға (Garrulus glandarius). Құсқарлар (Buteo buteo) ағаш қанатынан үнемі аң аулайды. Балықшы (Falco subbuteo), тоқылдақ (Scolopax rusticola), қарапайым отбас (Regulus ignicapillus) және қарлығаш (Fringilla montifringilla) кейде келіп тұрады. Селборн орталығында ағаш қарлығашын (Phylloscopus sibilatrix) табуға болады. Елік (Capreolus capreolus) және ұйық (Muscardinus avellanarius) - тұрақты сүтқоректілер.
Various rare molluscs and insects have been recorded. Butterflies on the Common include the Duke of Burgundy (Hamearis lucina), silver washed fritillary (Argynnis paphia) and purple emperor (Apatura iris). The avifauna includes most of the species typical of broad leaved woodland in southern England, such as sparrowhawk (Accipter nisus), stock dove (Columba oenas), tawny owl (Strix aluco), European green woodpecker (Picus viridis), great spotted woodpecker (Dendrocopos major), garden warbler (Sylvia borin), blackcap (S. atricapilla), chiffchaff (Phylloscopus collybita), spotted flycatcher (Muscicapa striata), marsh tit (Parus palustris), nuthatch (Sitta europaea), treecreeper Certhia familiaris and jay (Garrulus glandarius). Buzzards (Buteo buteo) regularly hunt over the tree canopy. Hobby (Falco subbuteo), woodcock (Scolopax rusticola), common firecrest (Regulus ignicapillus) and brambling (Fringilla montifringilla) are occasional visitors. Selborne Common is a reliable place to find the wood warbler (Phylloscopus sibilatrix). Roe deer (Capreolus capreolus) and dormouse (Muscardinus avellanarius) are resident mammals.
Тарих және басқару
Тарихи немесе римдік-британдық кезеңнен бастап, орта ғасырларда қайта пайдаланылған болуы мүмкін дала жүйесінің іздері бар. Содан бері бұл жер суарылмаған. Батыс шекарасындағы топырақ жұмыстары Ньютон паркі құрылған шаққа, шамамен он үшінші ғасырдың ортасына жатқызылды. Ортақ жерді кесіп өтетін топырақ үйіндісі 1750 жылға таман салынған, бұл, әдетте, жайылымдық малдан шөптесін ормандарды қорғау үшін жасалған. Оны бірінші ғасырдағы поместье иесі ортақ жердегі емен ағаштарын кесті. Жергілікті халық мал мен қой жаюға, отын жинауға қатысты ортақ құқықтарын пайдаланды, бұл әрекеттер 1950 жылдарға дейін жалғасты. Орта ғасырларда Селборн монастыры жақын жердегі Селборн поместьесінің иесі болды; кейіннен поместье Оксфордтағы Магдален колледжіне өтті, ол 1932 жылы оны Ұлттық сенім қорына тапсырды. Жақында мал қайтадан әкелінді, бұл Англияда жоғалып бара жатқан ежелгі, гүлге толы, орманды жайылым ортасын қайта жаңартуға бағытталған. Батыс шекарасына жақын жерде "Wood Pond" деп аталатын шағын көл орналасқан.
From the prehistoric or Romano British period there is evidence of a field system, which may have been re used during the Middle Ages. The Common has not been ploughed since then. Earthworks on the western boundary have tentatively been dated to the mid thirteenth century, when Newton Park was emparked. An earth bank, running across the Common, has been dated to around 1750 and was probably used to protect coppice woodland from grazing animals. During the eighteenth century, the lord of the manor felled beeches on the Common. Local people exercised their common rights to graze cattle and sheep and to collect firewood, activities which continued into the 1950s. In mediaeval times the nearby Selborne Priory was lord of the manor of Selborne; the manor subsequently passed to Magdalen College, Oxford, which donated it to the National Trust in 1932. Cattle have recently been reintroduced in an attempt to reconstruct the ancient, flower rich, wood pasture habitat which commoning produced and which has almost disappeared from England. A dew pond, Wood Pond, is situated near the western boundary.
Гилберт Уайт
Селборн комоны XVIII ғасырдағы табиғатты зерттеуші Гилберт Уайт есімімен әйгілі болғандықтан, әлемдік деңгейде танымал.
Selborne Common is internationally famous for its association with the eighteenth century naturalist, Gilbert White.
Қол жеткізу
Жалпыға ортақ жер барлық адамдарға Ұлттық Траст ережелеріне сәйкес тегін қолжетімді. Оған Селборннан Зиг-Заг немесе Бостал жолдары арқылы (көлбеу) бару ең қолайлы (автокөлік тұрағы Селборн Армз пабының артында, Ordnance Survey нұсқауы). Нейтон Валенстен Коммонға дейін көлбеуі аз жол салады; сондай-ақ оңтүстік-шығыстан және солтүстік-батыстан жаяу жолдары қосылады. Жаңбырдан кейін, әсіресе қыс мезгілінде, кейбір жолдар өте лайлы болуы мүмкін. Селборн Коммоны Хангерс жолында орналасқан.
The Common is freely accessible to all, subject to the National Trust's byelaws. It is best approached from Selborne, via the (steep) Zig Zag or Bostal paths (car park behind the Selborne Arms public house, Ordnance Survey reference ). A more level track leads to the Common from Newton Valence; footpaths join it also from the south east and north west. After rain and especially in winter, some paths can become very muddy. Selborne Common is on the Hangers Way.