Кіріспе
Қоңырау құю – шіркеулерде, сағат мұнараларында және қоғамдық ғимараттарда уақытты немесе оқиғаны хабарлау, сондай-ақ музыкалық кариллон немесе қоңырау ретінде қолдану үшін үлкен қола қоңырауларды құю және күйге келтіру процесі. Ірі қоңыраулар олардың арналған музыкалық биіктігіне сәйкес қалыптарға қоңырау металлын құю арқылы жасалады. Содан кейін, қоңыраудың ерекше дыбысын шығару үшін, дұрыс музыкалық гармоникаларды қамтамасыз ету мақсатында, металл пішінін кесу үшін токарлық станок қолданылады. Шығыс Азиядағы қоңырау құю шамамен б.з.д. 2000 жылға дейін жетеді. Археологиялық дәлелдер неолиттік Қытайда пайда болған. Ең көне металл қоңыраулардың бірі Тауси орнынан, ал төртеуі Ерлиту орнынан табылды, олардың жасы шамамен б.з.д. 2000 жылға дейін бағаланады. Б.з.д. 13 ғасырға қарай, Қытайда аса ауыр қоңыраулар құйыла бастады. 1000 жылдан кейін, қоланың орнына темір қоңыраулар жасауда ең көп қолданылатын металлға айналды. Ең көне темір қоңырау 1079 жылы Хубэй провинциясынан табылған.
Bellfounding is the casting and tuning of large bronze bells in a foundry for use such as in churches, clock towers and public buildings, either to signify the time or an event, or as a musical carillon or chime. Large bells are made by casting bell metal in moulds designed for their intended musical pitches. Further fine tuning is then performed using a lathe to shave metal from the bell to produce a distinctive bell tone by sounding the correct musical harmonics. Bellfounding in East Asia dates from about 2000 BCE Archaeological evidence of bellfounding appears in Neolithic China. The earliest metal bells, with one found in the Taosi site, and four in the Erlitou site, are dated to about 2000 BCE. By the 13th century BCE, bells weighing over were being cast in China. After 1000 CE, iron became the most commonly used metal for bells instead of bronze. The earliest dated iron bell was manufactured in 1079 , found in Hubei Province.
Ұлыбритания
Портативті қоңыраулар Британияға кельттік христиандықтың таралуымен келді, ал қазірге дейін сақталғандарының көпшілігі Шотландия, Уэльс және Ирландиямен байланысты. Ұлыбританияда қоңырау құю ісі ерте ортағасырлық кезеңде монастырьлардың сұранысын қанағаттандыруы және сарапшылық білімімен дамыды. Англиядағы ірі қоңыраулар туралы Бед 670 жылы айтқан, ал VII немесе VIII ғасырға қарай қоңыраулар шіркеу қызметтеріне енгізілді. Осыдан шамамен 200 жыл өткен соң, X ғасырда қоңыраулардың толық жиынтығы туралы алғашқы жазба пайда болды. Ингульф аббаттың жылнамалары Кроулендтің алғашқы аббаты Тюрцительдің аббатханаға Гутлак атты қоңырау сыйлағанын, ал оның ізбасары Егельрик Ескі жеті қоңырау жиынтығын толықтыру үшін тағы алты қоңырау – екі үлкен, екі орташа және екі кішкентай – құйғанын көрсетеді. Сол кезеңде басқа да дін қызметкерлері қоңырау құюмен айналысты. "Монахтардың басшысы" атанған қасиетті Дунстан металл өңдеуде шебер болған және қоңырау құюшы ретінде танымал еді. Оның басшылығымен Абингдонда екі қоңырау құйылды, ал Санкт-Этельвольд тағы екеуін құйған. Жоғалған балауыз әдісімен құю туралы 13-ғасырдағы Эвешем аббаттығының бенедиктин монахы Уолтер де Одингтон сипаттаған. Ал кейін қоңырау құю коммерциялық кәсіп ретінде дамыды. Тәуелсіз шеберлер Лондон, Глостер, Солсбери, Бьюри-Сент-Эдмундс, Норвич және Колчестер сияқты қалаларда тұрақты құю шеберханаларын ашты. Бұл пропорциядағы қоңырау металлы 3000 жылдан бері қолданылып келеді және резонансымен және "ұнамды дыбысымен" белгілі. Қалай және мыс салыстырмалы түрде жұмсақ металлдар болып табылады, олар соққанда деформацияланады. Оларды қоспа арқылы құрастыру арқылы, тек бірін пайдаланудан гөрі қаттырақ және иілгіш металл жасалады. Бұл жақсы резонансқа мүмкіндік береді және қоңыраудың "сағатына 600 миль жылдамдықпен соққыға ұшырауы мүмкін болғандықтан, қажетті қасиет" болып табылады. Қалай мен мысты байланыстырып ұстайтын күштер қоңырау соққанда жарылудың орнына тербеліске келтіреді, бұл резонанстық дыбыс тудырады. Бұл металл қоспасы тотығуға төзімді және тек бастапқы беткі ауа райына төзімді, ұзақ қызмет ететін материалды қамтамасыз етеді. Verdigris қоңыраудың бетінде қорғаныш патинасын қалыптастырады, ол одан әрі тотығудан сақтайды. Қоңырау тілі де қоңырау сияқты бірдей процесте жасалады. Тілдің дұрыс салмақта құйылуына ерекше көңіл бөлінеді, өйткені тым жеңіл тіл қоңыраудың нағыз дыбысын шығара алмайды, ал ауыр тіл қоңыраудың жарылуына себеп болуы мүмкін.