Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландиядағы тармақты темір жол
Branch line railway in New Zealand
Кэтлинс өзенінің тармағы – Жаңа Зеландияның ұлттық темір жол желісінің бір бөлігі болған тармақты темір жол. Ол Отагоның оңтүстік-батысындағы Кэтлинс аймағы арқылы өтіп, 1879 және 1915 жылдар аралығында кезең-кезеңмен салынды. 1971 жылы жабылды, бірақ алғашқы төрт шақырымы ашық күйінде сақталды және қазір Finegand тармағы (бұрынғы "Finegand Industrial Siding") деп аталады. Бұл жол бойында Жаңа Зеландиядағы ең оңтүстік туннель – Хантс-роуд туннелі орналасқан.
The Catlins River Branch was a branch line railway that formed part of New Zealand's national rail network. It ran through the Catlins region in southwestern Otago and was built in sections between 1879 and 1915. It closed in 1971 except for the first four kilometres, which remain open as the Finegand Branch (formerly named the 'Finegand Industrial Siding'). Along the line was the Hunts Road tunnel, the southernmost tunnel in New Zealand.
Құрылыс
Бұл желі негізінен ағаш өндіруші компанияларға ағашқа қол жеткізу үшін салынған, өйткені сол кезде орманды Катлинс аймағына кіру өте қиын болған. Құрылыс үшін алғашқы келісімшарт 1879 жылдың 29 сәуірінде жасалды, бірақ 1885 жылдың 15 желтоқсанында Балклуттадағы Басты Оңтүстік Желісімен қиылысынан Ромахапаға дейінгі алғашқы 12,79 км ашылды. Гленомаруға дейінгі келесі кезең желіге шамамен он километр қосты және 1891 жылдың 7 шілдесінде ашылды. Келесі бөлімнің ашылуы Хантс-роуд туннелін қазудағы қиындықтарға байланысты кешіктірілді, және 1895 жылдың 16 желтоқсанында Тахораға дейінгі тармақ ашылды. Қазіргі кездегі ауданның ең ірі қаласы Овакаға 1896 жылдың 22 маусымында жетіп, желінің ұзындығы 3 километрге жетті. Үш жылдан кейін желі құрылысы қайта басталды, бірақ қиын жер бедеріне байланысты 1904 жылдың 1 тамызында ғана Ратануиге дейінгі кезең ашылды. Тағы бес жыл өткен соң, 1909 жылдың 17 желтоқсанында Хоуипапаға жетілді. Ақырында, 1915 жылдың 17 ақпанында Тахакопаның соңғы стансасына жетті. Желіні Токануи тармағымен жалғастыру туралы ұсыныстар болды, бірақ бұл амбициялы саясаткерлердің әрекеттерінен артық емес еді. Соңғы ландшафт кеңейту жоспарларына кедергі келтірді және олар тоқтатылды.
The line was built mainly to provide access to timber for logging companies, as access to the thickly wooded Catlins region was very difficult at the time. The first contract for construction was let on 29 April 1879, but it was not until 15 December 1885 that the first 12.79 km to Romahapa from the junction with the Main South Line in Balclutha were opened. The next stage to Glenomaru added approximately ten more kilometres to the line and opened on 7 July 1891. The opening of the following section was delayed by difficulties in boring the Hunts Road tunnel, and it was on 16 December 1895 that the branch was opened to Tahora. The present day largest town in the district, Owaka, was reached on 22 June 1896, bringing the line to a length of Three years later, construction of the line recommenced, but the difficult terrain meant that it wasn't until 1 August 1904 that the next to Ratanui opened. Another , another five years; Houipapa was reached on 17 December 1909. The line eventually reached its ultimate terminus of Tahakopa on 17 February 1915. There were proposals to extend the line to meet the Tokanui Branch, but these were little more than ploys by ambitious politicians. The rugged landscape proved to be a deterrent to serious extension plans and they were abandoned.
Операция
Жол салынғаннан кейін, оның бойында ішкі аймақтардан ағаш кесуге арналған зауыттар ашылды және теңіз арқылы қол жеткізу оңай болған жағалау ормандары ғана кесілгеннен кейін, ішкі аймақтарда кең көлемде ағаш кесу жұмыстары басталды. Әр станция кем дегенде бір ағаш кесу зауытына жақын орналасқан, әсіресе жолдың алғашқы онжылдықтарында олар үлкен жүк көлемін тасымалдады. Аптасына он алтыға дейін пойыз қатынайтын, көбінесе жолаушылар мен жүк тасымалдайтын аралас пойыздар болды. Кэтлинс аймағындағы базар күні, сейсенбіде, Дунединге экспресспен байланысу үшін Балклутаға арналған арнайы жолаушылар рейсі жасалатын. 1930 жылдары жолаушылар саны азайды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жақсарғанмен, бейбітшілік орнағаннан кейін тағы да азайды және 1958 жылдың 30 қарашасында жол бойындағы жолаушылар тасымалы тоқтатылды. Осыған дейін, 1956 жылдың 12 тамызында Тахакопа локомотив депосы жабылды. Жергілікті тұрғындар өз темір жолына қатты байланысты болды, және Тахакопадан соңғы А 476 локомотиві оқшауланған стансадан кеткенде, "Қазір уақыт келді" әні орындалды және локомотивке гүл шоғы қойылды. Тахакопа депосы жабылғаннан кейін, пойыздар Балклутадан қатынай бастады, ал жолаушылар тасымалын тоқтатумен бірге, жүк пойызы аптасына үш рет Тахакопаға (дүйсенбі, сәрсенбі, жұма күндері) және сейсенбіде Овакаға дейін төртінші рейс жасады. 1930 жылдары ағаш өңдеу өнеркәсібі гүлденген, бірақ үш онжылдықтан кейін ол күрт төмендеді, ал Овака маңындағы шаруашылықтарға арналған ауыл шаруашылығы тасымалы да азайды. 1968 жылдың 5 тамызында жол дизельдік локомотивтерге ауыстырылды. Жергілікті тұрғындар 1970 жылдың шілдесінде жолдың жабылу туралы хабарламаға қарсылық білдірді, бірақ темір жол басқармасы өз позициясында тұрып, қазан айында жолдың 1971 жылдың 27 ақпанында жабылатынын растады. Бірнеше қоштасу сапарлары жасалды, соңғысы өте қызықты болды. AB 795 (қазіргі уақытта «Кингстон Флайер» локомотивін жүргізу үшін сақталған) Овакадан Тахакопаға көтерілгенде рельстерге жабысу қабілетін жоғалтты. Стансада жөндеу жұмыстары жүргізілгенімен, кері жолда локомотивтің оттық камерасының аркасы құлап, DJ 1243 локомотиві Овакадан Дунединге дейін пойызды жеткізуге мәжбүр болды, келесі күні таңғы сағат 1-де келді. Жолдың жабылуы Финегандқа дейінгі бірінші учаскеге әсер етпеді, ол мұздатқыш зауытының өндірістік теміржол желісі ретінде ашық күйінде қалды.
As the line was built, sawmills were established alongside it and extensive logging began of inland areas as only the coastal forests easily accessible by sea had been previously logged. Every station was located near at least one sawmill, and particularly in the line's first decades, they provided substantial freight traffic. Up to sixteen trains a week would operate, usually mixed trains that carried passengers as well as freight. On Tuesdays, the market day in the Catlins, a dedicated passenger service would run to Balclutha to connect with the express to Dunedin. Passenger traffic began to decline in the 1930s, and although it improved during World War II, the return of peace brought the return of the decline, and on 30 November 1958, passenger services on the line were cancelled. A couple of years previously, the locomotive depot in Tahakopa had closed on 12 August 1956. The local residents had strong feelings for their railway, and when the last Tahakopa based engine, A 476, departed the isolated terminus, "Now Is the Hour" was sung and a wreath was placed on the locomotive. With the closure of the Tahakopa depot, trains began operating from Balclutha instead, and with the cessation of passenger services, a freight train ran thrice weekly to Tahakopa (on Mondays, Wednesdays, Fridays), and a fourth service ran as far as Owaka on Tuesdays. The sawmilling industry had been thriving in the 1930s, but three decades later, it was in sharp decline, and agricultural traffic for farms around Owaka had also fallen. The line was dieselised on 5 August 1968. Local residents protested the announcement of the line's closure in July 1970, but the railway administration stood firm and confirmed in October that the date of closure would be 27 February 1971. A number of final excursions were held, with the last proving to be quite eventful. AB 795 (now preserved to run the Kingston Flyer) lost its sanding ability as it climbed from Owaka to Takahopa and therefore could not grip the rails. Although repairs were conducted at the terminus, the engine's firebox arch collapsed on the return journey and DJ 1243 had to run the train from Owaka back to Dunedin, finally arriving at 1 am the next morning. The line's closure did not affect the first to Finegand, which remain open as an industrial siding to a freezing works.
Бүгін
Жабық темір жолдардың қалдықтары табиғат пен адамның қызметі салдарынан азайып, жоғалып бара жатса да, Кэтлинс өзенінің тармағы өзінің шалқап жатқан орналасуының арқасында жақсы сақталған. Хантс-роуд туннелін Жаңа Зеландияның Табиғатты қорғау департаменті сақтап, оны жаяу өтуге болады; туннельге дейінгі бұрынғы темір жолдың негізі осы жерде, сондай-ақ желі бойындағы көптеген басқа жерлерде анық көрінеді. Макленнан, Ромахапа (мұнда станция ғимараты қайта орналастырылған), Такахопа және Тавануиде тауар сарайлары мен станция ғимараттары әлі де тұр. Пукетиро мен Каберфейдте де станция ғимараттарын кездестіруге болады. Такахопада, сарайдың бұрынғы орнындағы жолға бірнеше рельстер төселген, ал бұталық трамвайда қолданылған ағаш кесу троллейбустарының дөңгелектері Стюарт сарайының орнында қалдырылған, Ромахапа өзені үстіндегі көпір әлі де бой көтеріп тұр.
Although remnants of closed railways diminish and disappear as a result of both nature and human activity, the Catlins River Branch is a well preserved line due to its isolated location. The Hunts Road tunnel is preserved by the New Zealand Department of Conservation and can be walked; the old railway's formation to the tunnel is quite visible at this point, as it is at many other locations along the line. Goods sheds and station buildings still stand in Maclennan, Romahapa (in this case, the station building has been resited), Takahopa, and Tawanui. Station buildings can also be found at Puketiro and Caberfeidh. In Takahopa, some rails are embedded in a road by the yard's former site, wheels from logging trolleys used on a bush tramway remain at the location of Stuart's yard, and the bridge over the Romahapa Creek continues to stand.