Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Африкалық гүлдің (Геснерия тұқымдасы) ескірген туысы. Румыниядағы өзен.
Obsolete genus of flowering plants in the African violet family Gesneriaceae
the river in Romania
Хирита – бұрын танылған Геснерия тұқымдасына жататын өсімдіктер туысы, Оңтүстік және Оңтүстік-Шығыс Азияның Индо-Малайя аймағында және Оңтүстік Қытайда таралған. 2011 жылы осы туысқа жататын түрлер бірнеше туысқа қайта жіберілді, соның салдарынан Хирита синонимге айналып, енді танылмайды. Типтік түрі – C. urticifolia, Henckelia туысына H. urticifolia ретінде қосылды.
Chirita was a formerly recognised genus of plants in the family Gesneriaceae, native to the Indo Malayan realm of South and Southeast Asia and southern China. In 2011, the species in the genus were reassigned to several genera, so that Chirita became a synonym, no longer recognized. The type species C. urticifolia was assigned to the genus Henckelia as H. urticifolia
Шамамен (80-150) 150 түрі анықталған, олардың шамамен 100-і Қытайға тән. Көптеген түрлерінің гүлдері түтікшелі, бес дөңгелек жапырақшалы болып келеді және Африкалық гүлдерге ұқсас, олардың үй өсімдіктері ретіндегі танымалдығы қоңыржай аймақтарда артып келеді. Хирита атауы – непалдықтардың джентианға берген жалпы атынан шыққан.
About (80 )150 species were recognized, about 100 of which are endemic to China. Most of the species have showy tubular flowers with five, usually rounded, petal lobes and are becoming increasingly popular as houseplants in temperate regions, much like their cousins the African violets. Chirita comes from a Nepalese common name for a gentian.
Таксономиялық өзгерістер
Chirita туысы енді мойындалмайды, көптеген түрлері Primulina, Microchirita және Deinostigma туыстарына, ал бірнешеуі (типтік түрін қоса алғанда) Henckelia туысына көшірілді. Дегенмен, бұрынғы туыс атауы кейде гүл өсіру әдебиетінде, әсіресе ең көп өсірілетін Chirita sinensis (қазір Primulina dryas) түрі үшін қолданыла береді.
The genus Chirita is no longer recognized, with many species transferred to the genera Primulina, Microchirita, and Deinostigma, and several more (including the type species) to Henckelia. However, the former genus name is still sometimes used in horticultural literature, especially for the most commonly cultivated species, Chirita sinensis (now Primulina dryas).
Жалпы өсіру
Көбісі жылы (бірақ кейбіреулері салқын жағдайға төзімді), ылғалды жағдайда гүлданбаларда өсіріледі және тұқымдардан (қыстың соңында себіледі) немесе көктем және жаз айларында сабақтарын кесіп көбейтуге болады. Chirita sinensis (қазір Primulina dryas) және Chirita lavandulacea (қазір Microchirita lavandulacea) Корольдік бау-бақша қоғамының Бау-бақшалық еңбегі үшін марапатталды (2017 жылы расталды).
Most can be grown in pots in warm (though some are known to tolerate colder conditions), humid conditions and can be propagated from seed (sown in the late winter) or by taking cuttings in the spring and summer. Chirita sinensis (now Primulina dryas) and Chirita lavandulacea (now Microchirita lavandulacea) have gained the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit (confirmed 2017).