Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық фермер және құлдықтан азат етуші (1818–1894)
American farmer and abolitionist (1818–1894)
Джон Хунн (25 маусым 1818 – 6 шілде 1894) – американдық фермер және құлдықтан азат етуші, Делавэр штатындағы Жер асты теміржолының "станция бастығы", ол оңтүстіктегі ең соңғы станция бастығы және Делмарва түбегі арқылы қашқан құлдардың тағдырына жауапты болған.
John Hunn (June 25, 1818 – July 6, 1894) was an American farmer and abolitionist who was a "station master" of the Underground Railroad in Delaware, the southernmost stationmaster and responsible for slaves escaping up the Delmarva Peninsula.
Жас шағы мен отбасы
Ханн 1818 жылдың 25 маусымында Либан, Делавэр қаласының жанында, Делавэр штатының Кент округіне қарасты Тидбери саласының аузында дүниеге келді. Ол Езекиел Ханнның (1774-1821) және бұрынғы Ханна Алстонның ұлы болды. Оның әкесі құлдықты жоюшы және Діни достар қоғамының, яғни квакерлердің мүшесі болды, бірақ Джон Ханн кішкентай кезінде әкесіз қалды (анасы да солай болды). Жас жетім мен оның бауырлары туыстарымен тәрбиеленді, ал кейін әпкесі оны дін қызметкері болуға көндірді. Оның жарты ағасы Езекиел Ханн кіші Филадельфиялық квакер саудагері Таунсенд Шарплесске шәкірт болып түсті, оның қызымен үйленді және кейіннен кейбір құжаттарын Свартмор колледжіне сыйлады. Осы уақытта Джон Ханн квакер емес Мэри Суоллоға үйленуді шешті, сондықтан Делавэр штатының Кэмден қаласындағы жиналыстан шығарылды, бірақ квакерлер кешірімді болды және Мэри дінге кірді, осылайша оларға мүшелігін "Бақытты аңғар" деген фермаларына жақын Миддлтаунда, Кент округі, Делавэрдегі басқа жиналысқа ауыстыруға рұқсат берілді. 1845 жылдың желтоқсанында ол бостандыққа шыққан Самуэль Хокинске және оның жеті құлынан (екі егесіне тиесілі) Мэрилендтегі құлдықтан қашуға көмектесті. Құл аулаушылар отбасын Ханнның фермасында ұстағанмен, жергілікті шериф құжаттардағы кемшілікті байқады, ал 1846 жылдың басында Делавэр Жоғарғы Сотының судьясы Джеймс Бут кіші оларды бостандыққа шығарды. Бұрынғы құл иелері қанағаттанбады және Ханн мен Гарреттті Нью-Касл сотының аудандық сотында қашқан құлдар туралы заңды бұзғаны үшін сотқа берді. АҚШ Жоғарғы Сотының Бас судьясы Роджер Б. Тэни және округтік судья Уиллард Холл басқарған соттан кейін Ханн мен Гарретт екеуі де кінәлі деп танылып, ауыр айыппұл төледі. Прокурор Джеймс Байард Ханнга егер ол құлдықтан қашып жүргендерге көмектесуді тоқтатуға уәде берсе, айыппұл салынбайтынын айтты, бірақ Ханн "қасірет көргендерге қиын жағдайда көмектесуден ешқашан бас тартпауға ант берді". Оның жері мен барлық мүлкі 1848 жылдың ортасында шериф сатылымында сатылды. Отбасы мүлдем жағдайынан айырылды, бірақ Ханн құлдықты жоюға тырыса берді. Осыдан кейін ол Кент округінің Магнолия қаласында туыстарымен бірге тұрды. Азамат соғысы кезінде Ханн діни сеніміне байланысты әскерге шақырыла алмады, бірақ содан кейін отбасымен бірге Оңтүстік Каролинаның теңіз аралдарына көшіп, Порт-Роялдағы (Оңтүстік Каролина) бостандыққа шығарылғандар бюросында және Бофорттағы (Оңтүстік Каролина) кеден қызметкері болып жұмыс істеді.
Hunn was born June 25, 1818, on Wildcat Manor near Lebanon, Delaware at the mouth of Tidbury branch in Kent County, Delaware He was the son of Ezekiel Hunn (1774 1821) and the former Hannah Alston. His father was an abolitionist and a member of Religious Society of Friends or Quakers, but died (as did his wife) when this John Hunn was a boy. The young orphan and his siblings were raised by relatives, and his sister later convinced him to become a minister. His half brother Ezekiel Hunn Jr. would be apprenticed to Philadelphia Quaker merchant Townsend Sharpless, whose daughter he would marry and who would later donate some papers to Swarthmore College. Meanwhile, John Hunn decided to marry Mary Swallow, who was not a Quaker, and was accordingly expelled from his Camden, Delaware, meeting, although the Quakers relented and Mary converted to the faith, so they were allowed to transfer their membership to another meeting near their farm, "Happy Valley," near Middletown, Kent County, Delaware. In December 1845 he helped freedman Samuel Hawkins escape with his enslaved family of seven (owned by 2 masters) from slavery in Maryland. Although the slavecatchers caught the family on Hunn's farm, the local sheriff noticed a defect in the paperwork, and early in 1846 Delaware Supreme Court justice James Booth Jr. freed them based on a writ of habeas corpus sought by a fellow abolitionist (and lawyer) James Wales, and Thomas Garrett quickly called a coach to take them across the border into Pennsylvania. The displeased slaveholders then sued Hunn and Garrett for violating the Fugitive Slave Act in the U. S. District Court in the New Castle Court House. After a trial presided over by U. S. Supreme Court Chief Justice Roger B. Taney and District Judge Willard Hall, both Hunn and Garrett were convicted and fined heavily. Prosecutor James Bayard reportedly told Hunn the fines would not be imposed if he would promise not to continue his efforts to aid fugitives escaping from slavery, but Hunn "vowed never to withhold a helping hand from the down trodden in their hour of distress." His land holdings and all his possessions were sold at sheriff’s sale in mid 1848. Although his family was left utterly destitute, Hunn continued his efforts to abolish slavery. Following this eviction, he lived for a time with relatives in Magnolia in Kent County. During the Civil War, Hunn could not serve in the military because of his faith, but afterward moved with his family to the Sea Islands of South Carolina to work with the Freedmen's Bureau in Port Royal, South Carolina, and as a customs officer in Beaufort, South Carolina.
Өлім және мұра
Ханн 1894 жылғы 6 шілдеде Кент окруғының Камден қаласында қайтыс болды, онда ол ұлы Джон Ханн кішімен бірге тұрды (ол 1876 жылы Делавэрге қайтып келді және кейін Делавэр губернаторы болды) және Камден достар үйінің зиратында жерленді. Өзінің қарапайымдылығынан немесе нәсілдер арасындағы қарым-қатынас шиеленісі жоғары болғандықтан, басқаларды кек алудан қорғау үшін, өлім төсегінде Ханн ұлы Джонынан өзінің қағаздарын өртеп жіберуін өтінді. Бірақ кейбір құжаттарды Уильям Стилл сияқты басқа да хабарласушылар сақтап қалды, ол Филадельфияда Ханнның қызметтері туралы есеп жариялады. Ханның әулеттік үйі, Wildcat Manor, қазір Кент окруғының Парктер және Демалыс басқармасы басқаратын, көбінесе табиғи паркі ("Хан паркі") бөлігі болып табылады. Делавэрдегі федералдық Жер асты жолының тарихи маршрутының бір бөлігі Ханн мен оның әкесіне (Харриет Табманға көмектескен) байланысты орындарға тоқтайды.
Hunn died July 6, 1894, at Camden in Kent County, where he was living with his son John Hunn Jr. (who had moved back to Delaware in 1876 and later became Delaware's governor) and is buried at the Camden Friends Meetinghouse. Because of his modesty, or to protect others from possible retaliation as interracial tensions remained high, on his deathbed Hunn asked his son John to burn his papers. Some were retained by other correspondents, including William Still in Philadelphia, who published an account of some of Hunn's activities. The ancestral Hunn home, Wildcat Manor, is now part of a mostly nature park ("Hunn Park") administered by Kent County Parks and Recreation. A loop of the federal Underground Railroad historic trail in Delaware visits sites associated with Hunn and his father (who assisted Harriet Tubman).