Кіріспе

Fair Credit Billing Act (FCBA) – 1974 жылғы 28 қазанда Truth in Lending Act (қарыз беру туралы ақиқат) заңына енгізілген түзету ретінде қабылданған АҚШ-тың федералды заңы. Бұл заң президент Джеральд Форд қол қойған, сонымен қатар Тең несие мүмкіндігі туралы заңды да қабылдаған заңның үшінші бөлігі болып табылады. Оның мақсаты – тұтынушыларды әділетсіз есеп айырысу тәжірибелерінен қорғау және ашық несие шоттарындағы (мысалы, кредиттік карталар немесе дебеттік карталар шоттарындағы) есептесу қателіктерін қарау үшін механизм ұсыну.

Есептілік қателерін түзету

FCBA тұтынушыларға кредиторға дау туралы жазбаша хабарлама жіберіп, төлемдердегі қателіктерге дау жасауға мүмкіндік береді. Заң бойынша міндеттерді орындау үшін, адам кредиттік карта есебіндегі «есептік сұраныстарға» арналған мекенжайға пошта арқылы жазбаша дау жіберуі керек, төлемдерді жіберуге арналған мекенжайға емес. Телефон арқылы берілген хабарлама FCBA-ның қорғауын қолдану үшін жеткіліксіз; тұтынушы өз құқықтарын тек жазбаша хабарлама немесе кредитор тұтынушылардан электрондық хабарламаларды қабылдайтынын көрсеткен жағдайда онлайн арқылы ғана қорғай алады. Банктер телефон арқылы дауларды қабылдауға болады, бірақ олар клиенттеріне телефон арқылы берілген шағымдар Заң бойынша клиенттің құқықтарын сақтамайтынын ескертеді. Бұл көбінесе сатушыға қайта төлеуге (chargeback) әкеледі. Дау туралы хабарлама алғаннан кейін, несие беруші 30 күн ішінде дауды мойындап, талапты тексеруі керек және 90 күн ішінде есептік жазбаға қажетті түзетулер енгізуі немесе кредитор қателік болмағанын есептейтінін түсіндіретін хат жіберуі тиіс. Егер кредитор қателік болмағанын айтса, тұтынушы даулы мәселелердің дұрыстығын растайтын құжаттардың көшірмелерін сұрауға құқылы. Кредиттік карта компаниялары саудагерлерге қолма-қол ақшамен немесе чекпен төлейтін адамдарға жеңілдіктер ұсынуын тиымдауға құқығы жоқ. Банктер, әдетте, бір банктегі өтелмеген кредиттік есепті төлеу үшін чектік немесе жинақтау шоттарындағы ақшаны пайдалана алмайды. FCBA-ның 170-бабы тұтынушыға алынған тауарлар мен қызметтердің сапасы туралы дау кезінде кредиттік компанияға (нақты саудагердің орнына) талап қоюға немесе қорғануға құқық береді, бұл талаптың сомасына дейін шектеледі. Тұтынушы сондай-ақ нақты зиянды, заңмен белгіленген зиянды, қателікпен есептелген қаржылық төлемдердің екі еселенген сомасын, сондай-ақ өзінің шығындарын және адвокаттық гонорарын (талап сәтті аяқталған жағдайда) өндіріп алу үшін кез келген мемлекеттік немесе федералды сотқа жеке сотқа жүгінуге құқылы. Егер заңсыз әрекет кең таралған болса, тұтынушы топтық сотқа жүгініп, 500 000 долларға дейін немесе кредитордың таза активтерінің 1 пайызына дейін зиянды өтеуді талап ете алады.