Жаңазеландиялық сарбаз Джон Хинтон (1909-1997) Екінші дүниежүзілік соғысындағы қаһармандығы үшін Виктория кресімен марапатталған. Греция шайқасы, соғыс тұтқыны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландиялық солдат (1909–1997)
New Zealand soldier (1909–1997)
Джон Дэниел Хинтон, ВК (17 қыркүйек 1909 – 28 маусым 1997) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қызмет еткен Жаңа Зеландиялық солдат. Ол Ұлыбритания және Достас елдерінің әскерлеріне берілетін, "жауға қарсы көрсетілген" батылдығы үшін ең жоғары награда – Виктория кресімен марапатталды. Ол 1941 жылғы 29 сәуірде Греция шайқасында Каламатадағы ерлігі үшін марапатталды. 1909 жылы туған Хинтон, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Мемлекеттік жұмыс департаментінде шебер болып жұмыс істеді. Ол Екінші Жаңа Зеландиялық экспедициялық корпусына ерікті болып тілмекшілік білдіріп, 20-шы батальонға жіберілді. Каламата шайқасында жараланғаннан кейін ол тұтқынға алынып, Германиядағы лагерьлерден бірнеше рет қашуға тырысты. 1945 жылғы сәуірде ол американдық әскерлер тарапынан босатылды. Соғыстан кейін ол бірнеше қонақүйді басқарды және 1980 жылы зейнетке шыққанға дейін ат спорты саласында жұмыс істеді. Ол 1997 жылы 87 жасында қайтыс болды.
John Daniel Hinton, VC (17 September 1909 – 28 June 1997) was a New Zealand soldier who served during the Second World War. He was awarded the Victoria Cross, the highest award for gallantry "in the face of the enemy" that can be awarded to British and Commonwealth forces, for his actions at Kalamata on 29 April 1941 during the Battle of Greece. Born in 1909, Hinton was a foreman at the Public Works Department when the Second World War began. He volunteered for service abroad with the Second New Zealand Expeditionary Force and was posted to the 20th Battalion. Wounded during the fighting at Kalamata, he was made a prisoner of war and made several escape attempts from camps in Germany. He was freed in April 1945 by advancing American forces. After the war, he managed several hotels and was also involved in horse racing industry until his retirement in 1980. He died in 1997 at the age of 87.
Ерте өмір
Джон Хинтон, Джек деп танылған, 1909 жылдың 17 қыркүйегінде Жаңа Зеландияның Саутленд аймағындағы Колак шығанағында дүниеге келді. Ол жергілікті мектептерде оқыды және көбінесе сабақтар басталмас бұрын 40 сиырдың сауыншысы болды. 12 жасында әкесімен жанжалдасып, үйден қашып кетті. Жақын жердегі қалада азық-түлік дүкенінде жұмысқа орналасты, бірақ бір жылдан кейін Норвегиялық кит аңдау кемесіне кампусшы болып келісім шарт жасады, ол 1921/1922 жылғы кит аңдау маусымын Оңтүстік мұхитында өткізді. Отанына оралғаннан кейін, ата-анасымен қайта табысып, қойшы болып жұмыс істеді. Бірақ ол бұл жұмыстан тез жалықты және Оңтүстік аралды аралап, қаладан қалаға жұмыс істейтін саяхатшының өмірін бастады. Хинтон келесі бірнеше жылды Батыс жағалауда теміржол құрылысында, алтын іздеуде, жеміс жинауда, көмір тасымалдауда және ағаш кесуде өткізді. Ол спортқа құмар болды, жеңіл салмақта бокспен айналысты, жүгірістің түрлеріне қатысты және Хокитика үшін регби ойнады. 1930 жылдары Хинтон Батыс жағалауында көпірлер мен жолдар салумен айналысқан Мемлекеттік жұмыс департаментінде тұрақты жұмыс тапты. Ол адалдығы мен еңбекқорлығы үшін құрметке ие болды және департаментте бригадир болды. 1937 жылы ол өзінің табысын болашақ әйелі Юнис Хенриксен жалға алған пабқа салды.
John Hinton, known as Jack, was born in Colac Bay in Southland, New Zealand, on 17 September 1909, one of seven children of Harry Hinton, a railway man, and Elizabeth Mary. He was educated at local schools and on most days, before starting lessons, would milk a herd of 40 cows. When he was 12, he ran away from home after an argument with his father. He found a job at a grocer's in a nearby town but after a year signed on as a galleyhand aboard a Norwegian whaling ship, which spent the 1921/1922 whaling season in the Southern Ocean. On his return, and after reconciling with his parents, he started working as a shepherd. He soon tired of this and began the life of a swagman, working from town to town as he travelled around the South Island. Hinton spent most of the next several years on the West Coast working in railway construction, mining for gold, picking fruit, hauling coal, and saw milling. Sport was a passion; he boxed as a lightweight and also ran foot races and played rugby for Hokitika. In the 1930s, Hinton found regular employment in the Public Works Department, which was building bridges and roads throughout the West Coast. He gained respect for his honesty and hard working nature and became a foreman in the department. In 1937, he invested his earnings into a pub for which his future wife, Eunice Henriksen, had the lease.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Соғыс басталған кезде Хинтон шетелде қызмет ету үшін құрылып жатқан 2-ші Жаңа Зеландия экспедициялық корпусына (2NZEF) қосылды. Ол подполковник Говард Киппенбергер басқаратын 20-шы батальонға тағайындалды және Бернхам әскери лагерінде орналасқан болатын. Батальонның ересек еріктілерінің бірі ретінде, ол көп ұзамай капрал шеніне көтеріліп, одан кейін сержант болды. Батальон 1940 жылғы қаңтарда Жаңа Зеландияның 2-ші дивизиясының 4-ші жаяу әскер бригадасының құрамында Таяу Шығысқа аттанды. Хинтон әскери билікке әрдайым құрмет көрсетпейтін. Жаңа Зеландиялықтар Мысырға келгеннен кейін, ол дивизия командирі генерал-майор Бернард Фрейберг мылтық полигонында жаттығу жасап жатқан взводқа басшылық етіп тұрғанда, Фрейберг одан солдаттардың қалай атып жатқанын сұрады. Хинтон: "Олардың жақсы атуын қалай күтесіз? – деді ол, – азық-түлік жетіспейді, қатты ыстық және құм!". Фрейберг одан сөзін қайталауын өтінді, ол сөзбе-сөз қайталады. Фрейберг Хинтонның атын жазып алып, жұмысын жалғастыруды бұйырды. Содан кейін рациондар арттырылды, ал Хинтонның рота командирі оған жоғары шенді офицерлермен қалай сөйлесу керектігі туралы кеңес берді.
At the outbreak of war, Hinton enlisted in the 2nd New Zealand Expeditionary Force (2NZEF), which was being raised for service abroad. He was posted to the 20th Battalion, under the command of Lieutenant Colonel Howard Kippenberger, and based at Burnham Military Camp. One of the older volunteers of the battalion, he was soon promoted to the rank of corporal, and not long after was made a sergeant. The battalion embarked for the Middle East as part of the 4th Infantry Brigade, 2nd New Zealand Division, in January 1940. Hinton was not always respectful of military authority. Shortly after the New Zealanders arrived in Egypt, he was commanding a squad practising on a rifle range when visited by the division's commander, Major General Bernard Freyberg, who asked him how the men were shooting. "How would you expect them to bloody well shoot? ", replied Hinton, "not enough bloody rations, stinking heat and sand". Freyberg asked him to repeat the comment, which he did word for word. Freyberg took note of Hinton's name and instructed him to carry on. There was a subsequent increase in rations, while Hinton was advised by his company commander on how best to speak to senior officers.
Грекия шайқасы
1941 жылдың наурыз айында 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясы итальян және неміс әскерлерінің күтілетін шабуылына дайындалуға көмектесу үшін Грекияға жөнелтілген одақтас бөлімшелердің бірі болды. 1941 жылдың 6 сәуірінде шабуыл басталғанда, 20-шы батальон қысқа уақытқа Термопилада әрекет етті, бірақ Хинтон бұл шайқасты жіберді, себебі ол дивизияның қосымша батальонында болды, ол бастапқыда Афинада орналасқан, кейін Каламата портына көшірілді. Одақтас күштері Грекиядан кетуі шешілді; Каламатада қосымша батальон бірнеше мың, көбінесе австралиялық әскерлермен бірге эвакуация күтіп тұрды. 28 сәуірде жаңа зеландиялықтар көлік күтіп тұрғанда, неміс 5-ші танк дивизиясының алдыңғы бөлімдері қалаға автоматтық оқтармен және 6 дюймдік зеңбіректермен шабуыл жасады. Алыстан оқ атысын естіген Хинтон одақтас позицияларын қорғауға көмектесу ниетімен эвакуацияны басқаратын бригадир Леонард Паррингтонның штабына барды. Хинтон Паррингтонның капитуляциялау туралы бұйрығына қарсы күшті наразылық білдірді. Жоғары лауазымды офицерге осындай сөйлегені үшін әскери сотқа берілуі мүмкін екенін естіген соң, ол Паррингтонға қарсы іс қозғау туралы өзінің қатысты ниетін жариялады, содан кейін жағдайды өзі анықтау үшін кетіп қалды. Қосымша батальонның басқа әскерлері қалаға кіріп, немістерге қарсы тұруға дайындалып жатты. Осы уақытта Хинтон 12 сарбаздан тұратын өз тобын жинап, қалаға бастап кірді, бірақ оларға оқ атылды. Жақын жердегі офицердің кері шегіну туралы бұйрығын елемей, ол жаудың ең жақын қаруына жүгіріп, екі граната лақтырып, экипажды жойды. Ол қаланың жағалауына қарай жылжыды, екі жеңіл пулемет ұясын және гранаталармен минометті тазартты, содан кейін жаудың біразы бас сауғалаған үйдің гарнизонымен айналысты. Ол артиллериялық құралды басып алуға көмектесті, бірақ көп ұзамай ішке оқ тиіп, қозғалмай қалды және тұтқынға алынды, 6000-ға жуық одақтас әскерінің бірі соғыс тұтқынына айналды. 1941 жылдың тамызына дейін жоғалған деп ресми түрде тізілген Хинтон бірнеше апта Афина маңындағы ауруханада жатты, содан кейін Германиядағы тұтқын лагеріне ауыстырылды. Осы уақытта Каламатадағы оқиғаға куә болған дәрігер, майор Джордж Томсон Хинтонды Виктория кресіне (ВК) ұсынды. Тергеуден кейін Хинтонға ВК беру туралы шешім қабылданды, ол 1941 жылдың 14 қазанында ресми түрде жарияланды. Цитата мынадай болды:
In March 1941, the 2nd New Zealand Division was one of several Allied units deployed to Greece to help prepare for an expected invasion by Italian and German troops. When the invasion began on 6 April 1941, the 20th Battalion briefly saw action at Thermopylae before being withdrawn, but Hinton missed this fighting as he was with the division's reinforcement battalion, which was initially based in Athens before it moved to the port of Kalamata. It had been decided that the Allied forces would abandon Greece; at Kalamata, the reinforcement battalion, along with several thousand other, mainly Australian, troops, was awaiting evacuation. On 28 April, the New Zealanders were waiting for transport when advance units of the German 5th Panzer Division began to attack the town with machine gun fire and self propelled 6 inch guns. Hearing gunfire in the distance, Hinton, wanting to assist in the defence of the Allied positions, went to the headquarters of Brigadier Leonard Parrington, the officer in command of the evacuation. Hinton vehemently protested, in strong language, an order from Parrington to surrender. On being threatened with a court martial for speaking to a senior officer in such a manner, he issued his own threat of proceedings against Parrington for defeatist talk and then left to determine for himself the situation. Other men of the reinforcement battalion were making preparations to move into the town and face the Germans. In the meantime, Hinton had collected his own party of 12 soldiers and led them into the town but came under fire. Ignoring an order from a nearby officer to retreat, he rushed forward to the nearest enemy gun and, hurling two grenades, killed the crew. He continued towards the town's waterfront, clearing out two light machine gun nests and a mortar with grenades, then dealt with the garrison of a house where some of the enemy were sheltering. He then assisted in the capture of an artillery piece, but shortly after was shot in the stomach, immobilised and captured, one of about 6,000 Allied soldiers made a prisoner of war (POW). Officially listed as missing in action until August 1941, Hinton spent several weeks in a hospital near Athens until he was well enough to be transferred to a POW camp in Germany. In the meantime, a recommendation for the Victoria Cross (VC) for Hinton was dispatched by Major George Thomson, a medical officer who had witnessed his actions in Kalamata. After an investigation, a decision was made to award Hinton the VC, which was duly gazetted on 14 October 1941. The citation read as follows:
1941 жылдың 28-29 сәуір түнінде Грециядағы шайқас кезінде неміс броньды күштерінің колоннасы Каламатаға кірді; бұл колоннада бірнеше бронеавтомобиль, 2 дюймдік зеңбіректер, 3 дюймдік минометтер және екі 6 дюймдік зеңбірек болды, олар жағажайда кемеге отыруды күтіп тұрған британдық және жаңа зеландиялық әскерлердің үлкен тобына жылдам жақындады. Кері шегіну туралы бұйрық берілген кезде сержант Хинтон "Менімен кім келеді, осымен тозаққа!" деп айқайлап, жақын жердегі зеңбірекке бірнеше метрге жүгірді; зеңбірек оны өткізіп жіберді, ол екі граната лақтырып, экипажды толығымен жойды. Содан кейін ол штыкпен шабуылдады, соңынан жаңа зеландиялықтардың тобы ілесіп келді. Неміс әскерлері бірінші 6 дюймдік зеңбіректі тастап, екі үйге қашты. Сержант Хинтон бірінші үйдің терезесін, содан кейін есігін сындырып, гарнизонды штыкпен жойды. Ол екінші үйде де осы әрекетті қайталап, нәтижесінде, неміс күштері жеткенше, жаңа зеландиялықтар зеңбіректі ұстап тұрды. Сержант Хинтон төменгі құрсағына оқ тиіп құлап, тұтқынға алынды. Лондон газеті, № 35311, 1941 жылдың 14 қазаны.
On the night of 28th–29th April, 1941, during the fighting in Greece, a column of German armoured forces entered Kalamata; this column, which contained several armoured cars, 2" guns, and 3" mortars, and two 6" guns, rapidly converged on a large force of British and New Zealand troops awaiting embarkation on the beach. When the order to retreat to cover was given, Serjeant Hinton, shouting "to Hell with this, who'll come with me," ran to within several yards of the nearest gun; the gun fired, missing him, and he hurled two grenades which completely wiped out the crew. He then came on with the bayonet followed by a crowd of New Zealanders. German troops abandoned the first 6" gun and retreated into two houses. Serjeant Hinton smashed the window and then the door of the first house and dealt with the garrison with the bayonet. He repeated the performance in the second house and as a result, until overwhelming German forces arrived, the New Zealanders held the guns. Serjeant Hinton then fell with a bullet wound through the lower abdomen and was taken prisoner.|London Gazette, No. 35311, 14 October 1941.
Соғыс тұтқыны
Хинтонның ВЦ-ы туралы хабарлама лейтенант Чарльз Уфэмнің, 20-шы батальонның тағы бір мүшесінің, Крит шайқасындағы ерлігі үшін сол награданы алғаннан кейін бір апта ішінде жарияланды. Бұл батальон ішінде тараған әзілге әкелді: "20-шы батальонға қосылыңыз, ВЦ алыңыз". Сталаг IX C тұтқын лагерінде Хинтон бірнеше рет қашуға тырысты. Ол бір рет қашуға әрекеттенгені үшін жеке камерада жазасын өтеді, сол кезде оның ВЦ-ы туралы хабар жарияланды. Ол лагерьдегі басқа тұтқындардың алдына шығарылып, лагерь командирінен ВЦ лентасын алды, содан кейін жазасын аяқтау үшін камераға қайтарылды. 1944 жылы, тұтқын болған күйінде, Хинтон Халықаралық Қызыл Крест арқылы Еңбек партиясының сұранысын жеткізді. Олар одан Аваруадағы қосымша сайлауда кандидат болу мүмкіндігін қарастыруын сұрады. Ол бұрын саясатта мансап құруға қызығушылық танытқан еді. Бірақ, өкінішке орай, кандидатурасын уақытында растай алмады. 1945 жылдың сәуір айында одақтастардың Германияға шабуылы Хинтонның тұтқын лагеріне қауіп төндірді. Немістер лагерьді эвакуациялады, бірақ Хинтон ауруға шалдыққандай болып, қалып қойды. Қүзетшілер кеткеннен кейін, ол қақпалардың кілтін тауып, лагерьден шығып кетті. Көп ұзамай ол АҚШ-тың 6-шы бронетанкті дивизиясының сарбаздарымен байланысқа түсті. Азаматтық киім кигендіктен, ол бастапқыда күдік тудырды, бірақ америкалықтарды өзінің кім екендігіне көндірді. Ол американдық форма киіп, 44-ші жаяу әскер дивизиясымен бірге майданға барып, үш ауылды басып алуға және неміс тұтқындарын ұстауға көмектесті. Жоғары шенді американдық офицерлер Хинтонның олардың әскерлерімен бірге екенін біліп, оны Англияға жіберді, ол 1945 жылдың 12 сәуірінде жетті. Хинтон үш айдан астам Англияда күтіп, Жаңа Зеландияға қайта оралуын күтті. Осы уақыт ішінде, 1945 жылдың 11 мамырында, ол Букингем сарайында өткен салтанатты шарада король Георг VI-дан ВЦ-ын алды. Оның 20-шы батальондағы әріптесі Чарльз Уфэм сол күні ВЦ-ына қосымша награда алды. Көлік құралы қолжетімді болған соң, Хинтон шілде айының басында Жаңа Зеландияға аттанды және 1945 жылдың 4 тамызында елге жетті.
The announcement of Hinton's VC was made within a week of Lieutenant Charles Upham, another member of the 20th Battalion, receiving the same award for his actions during the fighting in the Battle of Crete. This prompted a joke that circulated within the battalion: "Join the 20th and get a VC." While a prisoner of war at Stalag IX C, Hinton made several escape attempts. He was being punished with solitary confinement for one such attempt when his VC was gazetted. He was paraded before his fellow prisoners and presented with a VC ribbon by the camp's commandant before being returned to his cell to complete his punishment. In 1944, even though a prisoner of war, Hinton was contacted by the International Red Cross to pass on a request from the Labour Party. It asked him to consider standing as their candidate in a by election in Awarua. He had previously signaled his interest in pursuing a career in politics. However, he was unable to confirm his candidacy in time. By April 1945, the Allied advance into Germany threatened Hinton's POW camp. The Germans evacuated the camp but Hinton, feigning sickness, remained behind. Once the guards had left, he was able to find keys to the gates and let himself out. He soon made contact with soldiers of the United States 6th Armored Division. Dressed in civilian clothes, he was initially treated with suspicion but soon convinced the Americans of his identity. He borrowed an American uniform and went forward to the frontline with the 44th Infantry Division and assisted in the capture of three villages and rounding up of German POWs. Senior American officers soon found out about Hinton's presence with their troops and sent him to England, where he arrived on 12 April 1945. Hinton remained in England for over three months, awaiting repatriation to New Zealand. During this time, on 11 May 1945, he received his VC from King George VI at an investiture held at Buckingham Palace. Charles Upham, his comrade from the 20th Battalion, received a bar to his VC at the same ceremony. Transport finally available, Hinton departed for New Zealand in early July and arrived on 4 August 1945.
Кейінгі өмірі мен мұрасы
Үйіне оралғаннан кейін, Хинтон өмірін немен айналысу керектігін бірден шеше алмады. Ол, үйіне оралған көптеген әріптестері сияқты, бейбіт өмірге бейімделуге тырысты. Сонымен қатар, Виктория кресінің (VC) иегері болғандықтан, көпшіліктің назарына ілігуден ұялды. Біраз уақыттан соң ол “Доминион” сыра зауытының тапсырысымен қонақүйлерді басқаруға кірісті. Алғашқы үш жылында ол Оклендтегі “Тисл” қонақ үйінде жұмыс істеді, ол әйгітілі ішімдік ордасы еді. Тұтқынға алынғанда қашуға жасаған әрекеттері үшін ол кейіннен мақтау қағазы алды. 1949 жылдың желтоқсанында ол Гамильтонға көшіп, “Гамильтон Ист” қонақ үйін басқарды. Бұл ел бойынша қонақүйлерді басқарумен айналысқан көптеген жылдардың бастамасы болды. Мейманханашылық қызметін атқарысымен бірге Хинтон бірнеше рет шетелге сапарлады, алғашқысы королева Елизавета II-нің тәж кию рәсіміне қатысу үшін болды. Ол сондай-ақ Виктория кресі және Георгий кресі иегерлерінің мерекелік шараларына қатысты, соның ішінде 1956 жылы өткен Виктория кресінің 100 жылдығына да. 1963 жылы Джек Юниспен, оның алғашқы күйеуі 1950 жылдары қайтыс болғаннан кейін үйленген, жүрек талмасынан қайтыс болды. 1968 жылы ол Молли Шумахерге қайта үйленді, ол Оклендтегі “Onehunga” қонақ үйінде бармен болып жұмыс істеген, сол кезде Хинтон осы қонақүйді басқарды. Оклендте тұрғанда ол ат спортына белсенді қатысып, Окленд тротинг клубында төреші болып жұмыс істеді. 1980 жылы Хинтон зейнетке шығып, Моллимен бірге Оңтүстік аралдағы Эшбертон қаласына көшті. Зейнеткерлікте ол көп уақытын балық аулауға арнады, ал 1990 жылы Моллинің туыстарына жақын болу үшін Крайстчерч қаласына көшті. Ол 1997 жылдың 28 маусымында қайтыс болды, оның әскери жерлеу рәсіміне 800-ге жуық адам қатысты. Бас штабтың бастығы, генерал-майор Пирс Рид аза тұту сөз сөйледі. Жаңа Зеландия Парламенті 1997 жылдың 1 шілдесіндегі отырыста бір минуттық үнсіздікпен оны құрметтеді. Ол екінші әйелімен бірге өмір сүрді, екі некесінен де баласы болған жоқ. Ол Крайстчерч қаласындағы “Ruru Lawn” зиратындағы қайта оралған әскерилер қауымдастығының бөліміне жерленген. Оның туған жері Колак шығанағында оны еске алу тақтасы орнатылған, ал Крайстчерчтегі қайта оралған әскерилер қауымдастығының рестораны оның есімімен аталады. Хинтонның Виктория кресі оның отбасымен Вайорудағы Жаңа Зеландия Армия музейіне берілді, онда ол көрмеге қойылған. 2007 жылдың 2 желтоқсанында музейден ұрланған жүзден астам медальдың арасында тоғыз Виктория кресі болды. 2008 жылдың 16 ақпанында Жаңа Зеландия полициясы Майкл Эшкрофт пен Том Стерджес ұсынған 300 000 NZ доллары сыйақының нәтижесінде барлық медальдар табылғанын хабарлады.
After returning home, Hinton initially was indecisive about what to do with his life. Like many of his fellow soldiers who had returned home, he struggled to adapt to civilian life. He was also extremely uncomfortable with the public attention he received because of his status as a VC recipient. He eventually found work managing hotels on behalf of Dominion Breweries. He was initially based at the Thistle Hotel, a notorious drinking establishment in Auckland, for three years, during which he received a belated mention in despatches for his escape attempts while a POW. In December 1949 he moved to Hamilton to manage the Hamilton East Hotel. This was the first of many moves up and down the country to manage hotels. During his time as a hotelier, Hinton made several overseas trips, the first of which was to attend the coronation of Queen Elizabeth II. He also regularly attended VC and George Cross celebrations, including the VC centenary in 1956. In 1963, Eunice, whom Jack had married following the death of her first husband in the 1950s, died from a heart attack. In 1968, he was married again, to Molly Schumacher, a barmaid at the Onehunga Hotel in Auckland, which Hinton was running at the time. While in Auckland, he was heavily involved in the horse racing industry and acted as a steward at the Auckland Trotting Club. Hinton retired in 1980, and he and Molly moved to Ashburton in the South Island. He spent much of his retirement fishing, and in 1990 shifted to Christchurch to be nearer to Molly's relatives. He died on 28 June 1997, and was honoured with a military funeral, attended by 800 people. The Chief of General Staff, Major General Piers Reid, delivered a eulogy. The New Zealand Parliament honoured him with a minute's silence at a sitting on 1 July 1997. He was survived by his second wife; he had no children from either of his marriages. He is buried in Christchurch, in the Returned Servicemen's Association section of the Ruru Lawn Cemetery. He is remembered with a plaque in his birthplace of Colac Bay, and the restaurant at the Christchurch Returned Servicemen's Association is named for him. Hinton's VC was loaned by his family to the Army Museum New Zealand at Waiouru, where it is on display. On 2 December 2007, it was one of nine VCs among a hundred medals stolen from the museum. On 16 February 2008, New Zealand Police announced all the medals had been recovered as a result of a NZ$300,000 reward offered by Michael Ashcroft and Tom Sturgess.