Канада Жоғарғы Сотының «Нова-Скотия – Макнил» ісі: Өрнек бостандығы және құқықтық шешімдер
Nova Scotia (Board of Censors) v McNeil
Канада Жоғарғы Сотының «Nova Scotia v McNeil» ісі (1978) – сөз бостандығы, қылмыстық құқық және конституциялық заңнама туралы маңызды шешім. Фильм цензурасы қарастырылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Nova Scotia (Board of Censors) v McNeil, [1978] 2 S. C. R. 662 – Канада Жоғарғы Сотының 1867 жылғы Конституциялық акті бойынша сөз бостандығы және қылмыстық құқық туралы Жарғыға дейінгі маңызды шешімі. Жаңа Шотландия провинциясының киноцензурасы заңдары федералды үкіметтің ғана құзыретіне жататын қылмыстық заң болып табылады деген үмітпен күдік тудырды. Сот, цензура заңдарының моральдық сипаты бар екенін мойындаса да, оларда қылмыстық заңда көзделген тыйым салулар мен жазалар жоқ екенін анықтады.
Nova Scotia (Board of Censors) v McNeil, [1978] 2 S. C. R. 662 is a famous pre Charter decision from the Supreme Court of Canada on freedom of expression and the criminal law power under the Constitution Act, 1867. The film censorship laws of the province of Nova Scotia were challenged on the basis that it constituted criminal law which could only be legislated by the federal government. The Court held that though the censorship laws had a moral dimension to it, the laws did not have any prohibition or penalty required in a criminal law.
Өмірбаян
Театр және ойын-сауық туралы заңмен құрылған Новая Шотландияның ойын-сауық реттеу кеңесі "Париждегі соңғы танго" фильмін провинцияда көрсетуге тыйым салды. Журналист МакНил бұл заң конституциялық тұрғыдан жарамсыз деп, оған наразылық білдірді. Жоғарғы Сот алдындағы мәселе – тек моральдық ережелерді реттеу қылмыстық заң болып санала ма еді. Бес дауысқа төрт дауыспен қабылданған шешімде, заңның қылмыстық емес, Б.Н.А. заңының 92(13) бабына сәйкес мүлік және азаматтық құқықтарға қатысты екендігі айтылды.
The Amusement Regulation Board of Nova Scotia, created under the Theatre and Amusement Act, banned the film Last Tango in Paris from being shown in the province. McNeil, a journalist, attempted to challenge the law on the basis that it was a constitutionally invalid law. The issue before the Supreme Court was whether the regulation of morality alone constitutes a criminal law. In a five to four decision the Court held that the law was concerning property and civil rights under section 92(13) of the B. N. A. Act and not criminal law.
Соттың дәлелдеуі
Ричи судья көпшіліктің атынан жазған заңның мәні провинциядағы жеке меншік нысаны – фильмді "реттеу, қадағалау және бақылау" мәселесіне қатысты екенін анықтады. Осылайша, заң қатаң түрде Мүлік және Азаматтық құқықтар мәселесі болып табылады, және бұл мәселе провинцияның ерекше құзырында болды. Бұдан әрі, Ричи Маргарин ісінен алынған Қылмыстық құқық туралы анықтаманы қолданды, онда қылмыстық заңның қоғамдық мүддеге қатысты болуы және жазасы бар тыйым салудан тұруы керек екені талап етілді. Ричи заңда нақты тыйым болмағанын, себебі заң тыйым салынған нәрселерді нақты көрсетпеген, керісінше, оны кеңестің дискрециясына қалдырғанын анықтады.
Ritchie J., writing for the majority found that the pith and substance of the Act concerned the "regulation, supervision and control" of film, a form of private property, in the province. Consequently, the law was strictly a matter of Property and Civil Rights, a matter that was in the exclusive jurisdiction of the province. Further, Ritchie applied the definition of Criminal law from the Margarine Reference case which required that a criminal law must concern the public interest and must consist of a prohibition with a penalty. Ritchie found that there was no clear prohibition because the law did not provide details on what was prohibited, rather, it left it to the discretion of the board.
Келіспеушіліктер
Ласкин CJ. бұл заңның мүлік және азаматтық құқықтармен ешқандай қатысы жоқ деп шешім шығарды. Ласкин заңның сырттай ғана заңды көрінетінін айтты. Формальды түрде ол мүлікке қатысты болғанымен, мазмұны бойынша "талғамға" қатысты реттеуді қамтиды. Ол провинцияның бұрын фильм таратушыны Қылмыстық кодекстің әдепсіздік туралы заңдары бойынша соттауға сәтті болмағанын атап өтті және бұл осы мақсатқа тағы бір әрекет деп қарастырды.
Laskin CJ., in dissent, found that the law had no connection with Property and Civil Rights. Laskin identified the law as colourable. In form it concerned property but in substance it concerned the regulation of "taste". He noted how the province had already unsuccessfully attempted to prosecute the distributor of the film under the obscenity laws of the Criminal Code, and saw this as another attempt at the same goal.