Eros + Massacre (エロス＋虐殺) is a 1969 Japanese experimental drama film directed by Yoshishige Yoshida, who wrote it in cooperation with Masahiro Yamada.
Сюжет
Осугидің үш әйелмен қарым-қатынасы туралы әңгіме айтылады: Хори Ясуко, оның әйелі; Ноэ Ито, оның үшінші сүйіктісі, онымен бірге өлуге тағдырланған; және оның қызғанышпен толған, екінші сүйіктісі, Ицуко Масаока (Ичико Камичикадан үлгі алынған), 1916 жылы шайханада оны өлтіруге тырысқан белсенді феминист. Осугидің өмірі баяндалғанда, екі студент (Эйко мен Уада) оның қолдаған еркін махаббат идеологиясы мен саяси теорияларын зерттейді. Өткен мен қазіргі кейіпкерлердің арасында фильмнің тақырыптарына қатысты әңгімелер өрбиді. Фильм студент Эйконың Ноэ Итоның қызы Макодан сұхбат алып, оның өмірі туралы білуімен басталады. Эйко Осугидің еркін махаббат принциптеріне сенеді. Ол сонымен қатар жасырын жезөкшелік желісімен байланысты және полиция инспекторының сұрақтарына жауап береді. Уада, тағы бір студент, уақытын Эйкомен философиялық әңгімелерге беріліп, отпен ойнауға жұмсайды. Олар кейде белгілі революционерлер мен шейіттердің өмірін қайта жаңғыртумен айналысады. Олардың тарихы Осугидің соңғы жылдары мен өлімі туралы айтылғанмен өріледі. Ицуко Осугидің өмірін алуға тырысқан көрініс әртүрлі нәтижелермен бірнеше рет қайта көрсетіледі. 1920-ші жылдардағы сахналар музыкалық және стильдік тұрғыдан 1960-шы жылдардағы сахналардан өзгеше ырғақпен өтеді. Фильмнің соңғы сахнасында Эйконың сүйіктісі, кинорежиссер, фильм таспасымен өз-өзіне қол жұмсайды. Эйко мен Уада 1920-ші жылдардағы кейіпкерлердің бәрін жинап, олардың топтық суретін түсіреді. Содан кейін екеуі ғимараттан шығып кетеді.
The story tells of Ōsugi's relationship with three women: Hori Yasuko, his wife; Noe Itō, his third lover, who was to die with him; and his jealous, second lover, Itsuko Masaoka (modeled after Ichiko Kamichika), a militant feminist who attempts to kill him in a tea house in 1916. Parallel to the telling of Ōsugi's life, two students (Eiko and Wada) do research on the political theories and ideas of free love that he upheld. Some of the characters from the past and from the present meet and engage the themes of the film. The film begins with Eiko, a student, learning about Noe Itō's life by interviewing her daughter, Mako. Eiko is shown to believe in Ōsugi's principles of free love. She is also connected with an underground prostitution ring and is questioned by a police inspector. Wada, another student, spends his time philosophizing with Eiko and playing with fire. The two sometimes engage in re enactments of lives of famous revolutionaries and martyrs. Their story is interwoven with the retelling of Ōsugi's later years and death. The scene where Itsuko tries to take Ōsugi's life is retold several times with differing results. The 1920s scenes in general follow a different pace than the 1960s scenes, both musically and stylistically. In the final scene, Eiko's lover, a film director, commits suicide by hanging himself with a length of film. Eiko and Wada gather all of the 1920s characters and take a group picture of them. The two then leave the building.
Шығару
Фильм алғаш рет Францияда үш жарым сағаттық нұсқада көрсетілді. Ичико Камичиканың жеке өміріне қатысты бұзушылық деп есептегеніне наразылық білдіріп, Йошиданы сотқа берумен қорқытып, фильмтің жапондық көрсетілімі үшін үш сағатқа дейін қысқартуға мәжбүр етті. Камичика көрсетілімді тоқтатуға әлі де бекінді және "Эрос Плюс қырғыны ісі" деп белгілі болған сотқа шағым түсірді. Йошида сотты жеңіп, фильмді шығарды. Yoshida-ның түпнұсқасы тек 2002 жылы ғана (Камичиканың қайтысынан кейін 25 жыл өткен соң) көпшілік назарына ұсынылды. Алайда, қолда бар бір ғана қираған фильм көшірмесі болғандықтан, шығарылған нұсқада шамамен тоғыз минуттық кадрлар жоқ екені айтылады, және олардың барлығы жоғалған деп саналады.
The film was first released in France in a version running three and a half hours. Due to Ichiko Kamichika's protests against what she saw as a violation of privacy, threatening to sue Yoshida, the film was shortened to three hours for the Japanese release Kamichika was still adamant to stop the release, and sued in what became known as the "Eros Plus Massacre Case". Yoshida would end up winning the case and released the film. It wouldn't be until 2002 (25 years after Kamichika's death) that Yoshida's original cut would be released to the public. However, due to there only existing one heavily damaged film print, the cut that was released is said to be missing around nine minutes of footage, all of which is considered lost.
Стиль және тақырыптар
Флешбектерді қолданудың орнына Йошида екі деңгейлі уақыт ағынын өріп алады, ал кейіпкерлердің суреттерінің қайталануы немесе шоджи экрандарының құлауы сияқты визуалды элементтер шындық пен ойдан шығарылғанның бірігуін және шындықтың иллюзиялық сипатын күшейтеді. Сызықтық повествотивтің қабылдануын жоққа шығару арқылы фильм Итоны Эйконың қиялынан туған тұлға ретінде бейнелейді. Матье Капель былай деп жазады: «Өткен, оны анықтап, ұйымдастыратын сөздерден тысқары бар ма? Біз «әлем» деп атаған нәрсе – «әлемге қарайыштардың» өрнегі ғана емес пе? Онда Ито Ноэ мен Эйконың заманауи ортада кездесуі қаншалықты ықтимал?» Изольда Станиш үшін Йошида эффект пен визуалды стильге баса назар аудару арқылы және көрерменнің күтулерін жоққа шығару арқылы, экранда көріп отырғандарының олардың түсіндіруімен толықтырылуы тиіс, жасалған нәрсе екенін жеткізуге тырысады. Йошида бір сұхбатында: «Мен Осугиді заманауи кезеңге қайтаруға мүмкіндік беретін стильді қабылдадым. [ ] Соңында, өткен мен қазіргі заманның шеңберлері мүлдем жоғалады, осылайша, заманауи жас әйелдер мен Ноэ Итоның әңгімелесуге мүмкіндігі бар деген сезім туады. Сондықтан мен тарихқа қарсы тұрудың бір жолын таптым» дейді. Фильм Осугидің өмірбаяны болғанымен, Йошида Осугиге тарихи тұлға ретінде емес, қазіргі және болашақ туралы ойлардың қазіргі заман мен әлемді қалай өзгерте алатынына назар аударғанын айтады. 1970 жылы «Cahiers du Cinéma» журналына берген сұхбатында Йошида былай түсіндірді: «Бұл фильмді жасағанда, мен Осуги туралы аңызды қиял арқылы өзгертуді қаладым. Әрине, Осуги саяси қызметінде мемлекеттік биліктің қысымына ұшырады. Бірақ ең бастысы, ол моногамдық құрылымды, содан кейін отбасыны және соңында мемлекетті жоя алатын еркін махаббат туралы айтты. Мемлекет осы эскалацияға жол бере алмады. Осы қиял қылмысы (немесе «қиял қылмысы») үшін мемлекет Осугиді өлтірді. Осуги болашақты көре білген адам еді». 2009 жылы Гарвард киноархивінде Йошиданың туындыларына арналған ретроспектива аясында көрсетілді. Ол Британдық кино институтының «1925 жылдан бергі әр жылдың ең жақсы жапон фильмдері» тізіміне енді. Кинотанушы Дэвид Дессер өзінің «Эрос плюс қырғын: жапондық жаңа толқын киносына кіріспе» атты кітабын осы фильмтің атымен атады.
Instead of using flashback sequences, Yoshida interweaves the two levels of narrated time, while visual elements such as the repeated use of reflections of the characters or collapsing shoji screens accentuate the fusion of reality and fiction and the illusionary nature of truth. Through the rejection of a linear narrative, the films depicts Itō as derived from Eiko's imagination. Mathieu Capel writes, "[ ] does the past exist beyond the words that state and organize it? Is what we call "world" anything but a tracery of "world views"? Then, how unlikely would it be for Itō Noe and Eiko to meet in a contemporary setting?" For Isolde Standish, Yoshida, by emphasising effect and visual style and denying the viewer's expectations, attempts to communicate to the audience that what they see on the screen are fabrications which need to be completed by their interpretation. Yoshida stated in an interview: "I adopted a style that brings Osugi back into the contemporary period. [ ] Ultimately, the frames of past and present completely disappear, in this way, there is the sense that contemporary young women and Noe Itō are able to converse. Therefore, this is one way in which I challenge history." Although the film is a biography of Ōsugi, Yoshida states that he didn't focus on Ōsugi as a historical character per se, but rather on how reflecting on the present and the future can change the present and the world. In a 1970 interview for the magazine Cahiers du Cinéma, Yoshida explained: "In making this film, I wanted to transform the legend of Osugi by means of the imaginary. Sure enough, Osugi was oppressed by the power of the state in his political activities. But most of all, he spoke of free love, which has the power to destroy the monogamous structure, then the family, and finally the state. And it was this very escalation that the state could not allow. It was because of this crime of the imaginary (or "imaginary crime") that the state massacred Osugi. Osugi was someone who envisioned a future." and at the Harvard Film Archive in 2009 as part of retrospectives on Yoshida's work. It was included in the British Film Institute's "The best Japanese film of every year – from 1925 to now" list. Film historian David Desser named his book Eros Plus Massacre: An Introduction to the Japanese New Wave Cinema after the film.