Жаңа Зеландияның Солтүстік аймағындағы Доннеллис Кроссинг темір жолы
Donnellys Crossing Section
Жаңа Зеландияның Солтүстік аймағындағы Донеллис Кроссинг теміржол желісі туралы ақпарат. Тарихы, құрылысы, басқа желілермен байланысы және жабылу себептері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландияның Нортленд аймағындағы темір жол желісі.
Railway line in Northland, New Zealand
Донеллис өтпелі бөлімі (кейін Донеллис өтпелі тармағы), сондай-ақ Кайху аңғары темір жолы немесе Кайху тармағы деп белгілі болған, Жаңа Зеландияның Нортленд аймағындағы темір жол желісі болды. Алғашқыда жеке темір жол болған ол, 1943 жылы Даргавилл тармағы ашылғаннан кейін Солтүстік Окленд желісімен және жалпы ұлттық темір жол желісімен байланысып, тармақ желісіне айналды. 1959 жылы тармақ жабылды. Желінің аты көбінесе Донеллис өтпелі бөлімі немесе тармағы деп аталады. Грамматикалық тұрғыдан дұрыс болғанымен, бұл қате, себебі жергілікті жердің атауы ресми түрде апострофсыз Донеллис Кроссинг деп танылған.
The Donnellys Crossing Section (later the Donnellys Crossing Branch), also known as the Kaihu Valley Railway or Kaihu Branch, was a railway line in Northland, New Zealand. Initially an isolated line of , it became a branch line when the Dargaville Branch was opened and connected it with the North Auckland Line and the rest of the national rail network in 1943. The branch was closed in 1959. The name of the line is often given as the Donnelly's Crossing Section or Branch. Although grammatically accurate, this is incorrect as the locality's name is officially recognised as Donnellys Crossing with no apostrophe.
Құрылыс
Каиху аңғары теміржол компаниясы (KVRC) 1882 жылы, Каиху аңғарындағы ағаш өңдеу заводтарын Даргавилл портымен байланыстыратын теміржол салу мақсатында, 1881 жылғы Теміржол құрылысы және жер туралы заңның қағидаларына сәйкес құрылды. Теміржол құрылысы және жер туралы заң отарлаушыларға үкімет күтіп отырудың орнына өздері теміржол салуға мүмкіндік берді, ал KVRC түрлі тасымалдардың пайда болып, желіні қолданатынына үміттенді. Бірақ желі 1889 жылдың ақпан айында ғана Опанакеге жетті. Ұзақ депрессияның салдарынан KVRC банкротқа ұшырады және 1890 жылы үкімет желіні өзіне қаратып алды. Экономика жақсарғаннан кейін, 1896 жылдың 21 қазанында Кайхуға дейін қысқаша ұзарту ашылды, бірақ одан әрі жұмыс 1908 жылға дейін жүргізілмеді. Құрылыс өте баяу болды және Уатороға дейінгі бірнеше шақырымдық бөлік 1914 жылдың 1 маусымында ғана ашылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс құрылысты толығымен тоқтатты. Соғыс аяқталғаннан кейін жұмыс қайта басталғанда, желінің соңғы бөлігі салынды және 1923 жылдың 1 сәуірінде Донеллис Кроссингке дейін ашылды. 1940 жылы бұл оқшауланған учаске, Солтүстік Окленд желісінен Даргавиллге дейін созылған Даргавилл тармағы арқылы, ұлттық желіге қосылды. Алайда, Даргавилл теміржол станциясын орын ауыстыру және қайта жаңарту қажет болды, және бұл жұмыс 1943 жылға дейін, Даргавилл тармағының Солтүстік Окленд желісіне қосылысы ресми түрде ашылғанға дейін жалғасты.
The Kaihu Valley Railway Company Limited (KVRC) formed in 1882 under the provisions of the Railways Construction and Land Act of 1881 to build a railway linking lumber mills in the Kaihu Valley with the port in Dargaville. The Railways Construction and Land Act authorised settlers to build railways instead of waiting for the government to do it, and the KVRC hoped that diverse traffic would develop and use the line. However, it was not until February 1889 that the line reached Opanake, and with the Long Depression taking its toll, the KVRC went bankrupt and the government foreclosed, taking over the line in 1890. With the economy improving, a short extension was opened to Kaihu on 21 October 1896, but it was not until 1908 that further work was undertaken. Construction was extremely slow and the few kilometres to Whatoro were not open until 1 June 1914. World War I brought construction to an absolute halt, and when work began after the war, the final extension of the line was built and opened to Donnellys Crossing on 1 April 1923. In 1940, this isolated section of track was finally linked to the national network when the Dargaville Branch off the North Auckland Line reached Dargaville. However, the relocation and reconstruction of Dargaville's railway station was seen as required and this work took until 1943, when the Dargaville branch was officially opened as a connection to the North Auckland Line.
Операция
Бастапқыда, Доннеллис өткелінің бөлімі теміржол стандарттарына сәйкес салынған бұталық теміржолға ұқсады, бірақ үкіметтің Теміржол департаменті KVRC-ден желіні сатып алғаннан кейін ол көп мақсатты теміржолға айналды. 20-шы ғасырдың басында ағаш кесу көлемі соншалықты көп болғандықтан, бұл желі қысқа мерзімге Жаңа Зеландиядағы ең табысты жолдардың бірі саналды. Күн сайын жолаушылар мен жүк тасымалдайтын екі "аралас" пойыз әр бағытта жүреді, әдетте аймақтағы қызыл ағаш орманнан көп мөлшерде ағаш тасыды. Бірақ орманның көлемі шектеулі болды, ал 1920-ші жылдары ағаш кесу өнеркәсібі де, теміржол да құлдырауын бастады. 1934 жылы трафик көлемінің тек төрттен бірі ағаш кесу өнеркәсібінен түсті, ал ұлттық желіге қосылу желінің жағдайын жақсартады деген үміт тез арада күйреп кетті. 1942 жылы пойыздар әр бағытта күніне бір рет, ал 1951 жылы аптасына үш рет жүретін болды. Осы кезде желіде тек 171 тонна ағаш шығарылды, ал аймаққа одан да көп мөлшерде ағаш теміржолмен жеткізілді. Қызықтысы, жолаушылар тасымалы соңына дейін сақталды. Жаңа Зеландияның көптеген тармақтары 1930-шы жылдары жолаушылар қызметін жоғалтты, өйткені жеке көліктер көптеген тұрақтарда тоқтап, баяу жылдамдықта жүретін ауылдық аралас пойыздарға қарағанда әлдеқайда ыңғайлырақ саналды, бірақ оқшауланған Солтүстік аймағында адамдар әлі де пойыздан пайдалануға қуанышты болды. Бастапқыда аймақта төрт алты дөңгелекті жолаушылар вагоны болды, бірақ 1933 жылы екі күрсінді вагон қосылды. 1958-1959 жылдары әр пойызға шамамен 15 адам тасымалданды, бірақ жалпы трафик көлемі өте төмен болды және желіні ашық ұстаудың қажеті болмады. 1959 жылдың 19 шілдесінде жабылып, Даргавиллдің локомотивтері тағы бірнеше ай бойы Кайхуға жүк вагондарын тасыды. Доннеллис өткелінің бөлігі тек танк локомотивтеріне арналған болды. Желінің оқшауланған кезеңінде F класты локомотивтер басым күш болды, ал Даргавилл тармағының ашылуымен желі WW класты локомотивтерді пайдалануға мүмкіндік беру үшін жаңартылды. Дизельді локомотивтерді енгізуге желі тым ерте жабылды. Даргавилл тармағы ашылғанға дейін күрделі жөндеуді қажет ететін локомотивтер Ньюмаркетке кемемен немесе баржамен жіберілді.
Initially, the Donnellys Crossing Section resembled a bush tramway built to railway standards, though after the government's Railways Department acquired the line from the KVRC, it became more of a general purpose railway. Logging traffic was so heavy in the early part of the 20th century that the line was briefly considered to be one of the most profitable in New Zealand. Two "mixed" trains of both passengers and freight ran each way each day, typically carrying significant quantities of timber from the kauri forest in the area. Only so much forest existed, though, and in the 1920s, both the logging industry and the railway began their decline. In 1934, only a quarter of traffic came from the logging industry, and any hopes that a connection to the national network would improve the line's fortunes were soon dashed. Trains were cut to run just once a day in each direction in 1942, and then thrice weekly in 1951. By this point, only 171 tons of timber originated on the line and larger quantities were being railed into the area. Remarkably, passenger services survived right until the end. Many New Zealand branch lines lost their passenger services during the 1930s, with private cars seen as far preferable over the slow pace of country mixed trains that stopped to shunt at many sidings along the way, but in the isolated Far North, people were still happy to use the train. Initially, four six wheeled passenger wagons were based in the area, but in 1933, two bogied carriages were introduced. As late as 1958–59, approximately 15 people were carried per train, but the overall quantity of traffic was extremely poor and there was no reason to keep the line open any longer. Closure came on 19 July 1959, though the Dargaville shunter ran wagons of freight to and from Kaihu for a few more months. The Donnellys Crossing Section was exclusively the domain of tank locomotives. During the line's period of isolation, F class engines were the dominant motive power, and with the opening of the Dargaville Branch the line was upgraded to permit the use of WW class locomotives. The line closed too early for diesel motive power to be introduced. Until the Dargaville Branch opened, locomotives requiring major overhaul were sent to Newmarket, by ship or barge.
Бүгін
Жабық теміржол желілерінің қалдықтары табиғаттың және адамның қызметінің әсерінен уақыт өте келе азайып, жоғалып кетеді, бірақ Жаңа Зеландияның алыс солтүстігіндегі ауылдық жерде Доннеллис өткелінің іздері сақталған. Желінің көп бөлігі бойында оның жолы ауылдың арасымен көрініп тұрады, ал Кайху өзені үстіндегі фермалық көпір әлі де орнында. Өкінішке орай, Кайху станциясының ғимараты 1990 жылдардың екінші жартысында алынып тасталды, ал 2000 жылдардың басында Доннеллис Кроссинг станциясының ғимараты да жойылды. Доннеллис Кроссинг станциясы екі жолды көпірдің жанында орналасқан; көпірдің бір бөлігі алынып тасталған, ал екінші бөлігі жолға бейімделген, ал пайдаланылмаған жағындағы негізгі бөлігі әлі де сақталған. КВРК-ның локомотивтері мен вагондарынан аз ғана нәрсе қалды. F класының соңғы локомотиві F 216 (1888 жылы Нилсон және компаниясы жасаған) КВРК үшін салынған және кейін Теміржол департаменті сатып алған. Ол 1932 жылдың сәуіріне дейін пайдаланылды, содан кейін Окленд фермерлерінің мұздатқыш компаниясына, Хоротиуға сатылды, олар локомотивті дизельдік жүйеге ауыстырды. 1981 жылы ол Голдфилдс теміржолына, ал 1985 жылы Буш трамвай клубына тапсырылды. Қазір ол Пукемиро депосында орналасқан.
Relics of closed railway lines naturally diminish and disappear over time due to the effects of both nature and human development, but in the rural setting of the Far North of New Zealand, some signs of the Donnellys Crossing Section have survived. For much of the line's length, its formation can be seen travelling through the countryside, and a truss bridge over the Kaihu River is still in place. Unfortunately, Kaihu's station building was removed at some point in the latter half of the 1990s, followed by Donnellys Crossing's station building sometime in the first decade of the 2000s. Donnellys Crossing station was located near a double track yard bridge; one side of the bridge has been removed and the other side adapted to road use, with the underframe still in place on the unused half. Little remains of the locomotives and rolling stock of the KVRC. The last member of the F class, F 216 (built by Neilson and Company in 1888), was built for the KVRC and was subsequently bought by the Railways Department. It was in use until April 1932, when it was sold to the Auckland Farmers Freezing Co., Horotiu, who converted the engine to diesel propulsion. It was donated to the Goldfields Railway in 1981 and then to the Bush Tramway Club in 1985. It is located at their Pukemiro depot.
Кайху аңғарының жолы
Желінің көп бөлігін пайдаланатын велосипед жолы жоспарлануда, соның $4 миллионыны́ облыстық даму қорынан қарастырылып отыр.
A cycle trail is being planned to use much of the line, $4m of the cost being from the Provincial Growth Fund.