Кері дәлелдеу міндеттемесі: құқықтық аспектілер мен сот практикасы
Reverse onus
Қылмыстық және азарттық істердегі «кері дәлелдеу» шарттарын қарастырамыз. Бұл заң ережесі күдіктіге кінәсіздігін дәлелдеу міндетін жүктейді, бұл Канада Конституциясына қайшы келеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кері дәлелдеу шарты – заңдағы, ақпараттың бір элементін жоққа шығару міндетін нақты белгіленген тұлғаға жүктетейтін қағида. Әдетте, бұл шарт қылмыстық құқық бұзушылық немесе азаматтық талап бойынша айыпталушыға немесе кінәлі тарапқа дәлелдеу жүгін ауыстырады. Мысалы, көптеген елдердегі көлік заңнамасында, егер жүргізуші жаяу адамды қағып алса, ол өзінің кінәлі еместігін дәлелдеуге міндетті болады.
A reverse onus clause is a provision within a statute that shifts the burden of proof onto the individual specified to disprove an element of the information. Typically, this particular provision concerns a shift in burden onto a defendant in either a criminal offence or tort claim. For example, the automotive legislation in many countries provides that any driver who hits a pedestrian has the burden of establishing that they were not negligent.
Канада
Қылмыстық кодексте кері дәлелдеу шарттарын кездестіруге болады, онда айыпталушы қабылданған болжамды жоққа шығаруға міндетті. Мұндай қағидалар көбінесе дау тудырады, өйткені олар Канаданың Құқықтар мен бостандықтар хартиясының 11(d) тармағында қорғалған кінәсіздік презумпциясын бұзады. Мұндай шарт Хартияның тексеруінен тек 1-тармаққа сәйкес келу арқылы ғана өте алады. Канаданың Жоғарғы соты бірнеше кері дәлелдеу шарттарын күштен шығарды. Олардың біріншісі және ең танымалдары – «R. v. Oakes» шешімінде Наркотиктерді бақылау туралы заңның 8-тармағын жою болды. Жоғарғы сот «R. v. Laba» (1994) шешімінде Қылмыстық кодекстің 394(1) тармағын күштен шығарды, ол бағалы металлдар бар тастарды сатып алған немесе өткізген адамның оны заңды түрде жасағанын дәлелдеуін талап етті. Торонтодағы оқ жарылысының көбеюіне жауап ретінде және 2006 жылғы сайлау кампаниясының бір бөлігі ретінде Пол Мартин Қылмыстық кодекстің 515(1) тармағына түзету ұсынды, осылайша қару-жараққа қатысты қылмыстар бойынша айыпталушыларға қатысты кепілдік беру кезінде кері дәлелдеу қағидасы қолданылатын болады. Бірақ, егер істің қалған маңызды элементтері дәлелденсе, көлік апатынан кейін оқиға орнынан қашқан адам азаматтық немесе қылмыстық жауапкершіліктен қашу үшін содан кеткен деген болжам бар.
Reverse onus clauses can be seen in the Criminal Code, where the accused must disprove an imposed presumption. These sorts of provisions are contentious as they almost always violate the presumption of innocence protected under section 11(d) of the Canadian Charter of Rights and Freedoms. The only way that such a provision can survive Charter scrutiny is if it can be justified under section 1. The Supreme Court of Canada has struck down a number of reverse onus provisions. The first and most famous of them was the striking down of section 8 of the Narcotics Control Act in the decision of R. v. Oakes. The Supreme Court in the decision of R. v. Laba (1994) struck down section 394(1) of the Criminal Code that required a person who sold or purchased rocks containing precious metals to prove that they did so lawfully. In reaction to the number of shootings in Toronto and as part of his 2006 election campaign, Paul Martin proposed amending s. 515(1) of the Criminal Code so that there would be a reverse onus in bail proceedings for those accused with gun related crimes. To successfully prosecute hit and run cases, the prosecution must prove, beyond a reasonable doubt, that the hit and run occurred. Yet there is a presumption that the person on trial, for a hit and run, fled the scene of a crash to avoid civil or criminal liability, if the remaining essential elements of the case can be proven beyond a reasonable doubt.
Ұлыбритания
2017 жылғы Қылмыстық қаржы туралы заң британдық сотқа түсініксіз байлықтың көздерін ашуға адамды міндеттеу үшін түсініксіз байлыққа қатысты бұйрық беруге мүмкіндік береді. Есеп бере алмаған адамдардың мүлкі Ұлттық қылмыс агенттігімен тәркіленіп алынуы мүмкін. Заң ақша жылуды күресу мақсатына күдіктінің мойнына жауапкершілікті жүктеу арқылы жетеді. Ағылшын қылмыстық жала заңдары да бір мысал. Әдетте талапкер жауапкердің мәлімдеме жасағанын және оның жала екенін дәлелдеуі керек – бұл дәлелдеуге салыстырмалы түрде оңай элемент. Талапкер мәлімдеменің мазмұны жалған екенін дәлелдеуге міндетті емес. Содан кейін жауапкерге мәлімдеменің рас екенін дәлелдеу міндеті жүктеледі, бұл қорғаныс шарасы болып саналады. Сапасыз тауарларға қатысты дәлелдеу жүгінің ауысуы сатудан кейінгі алғашқы алты ай ішінде тұтынушының өнімді сатып алған кезде оның бастапқы ақауы бар екенін дәлелдеуінің қажеті жоқ екенін қамтамасыз етеді: сатушы өнімнің ақауы бар екенін мойындап, түзету ұсынуы керек немесе оның ақауы бар екеніне қарсылық білдіруі керек. Алты айдан кейін дәлелдеу жүгі қайтадан тұтынушыға көшеді.
The Criminal Finances Act 2017 enables a British court to issue an unexplained wealth order to compel someone to reveal the sources of their unexplained wealth. Individuals who fail to account can have their assets seized by the National Crime Agency. The law achieves its objectives of fighting money laundering by reversing the onus onto the suspect. English libel law is another example. Generally the claimant is required to prove that a statement was made by the defendant, and that it was defamatory – a relatively easy element to prove. The claimant is not required to prove that the content of the statement was false. The onus then shifts to the defendant to prove the truth of the statement which would be considered an affirmative defence. In relation to allegedly faulty goods, the reversed burden of proof ensures that during the first six months after a sale, a consumer need not produce any evidence that a product was inherently faulty at the time it was purchased: the retailer must either accept that there was an inherent fault, and offer a remedy, or dispute that it was inherently flawed. After six months the burden of proof is once again on the consumer.