Кіріспе
өзін-өзі қорғаудың жалпы теориясы
Австралияның қылмыстық құқығында өзін-өзі қорғау – адамның, немесе белгілі бір шекте мүліктің қорғаны үшін дене жарақаттау немесе өлімге себеп ету туралы айыптаудан заңды қорғаныс болып табылады, сондай-ақ қолданылған күш шамасы артық болған жағдайда, кісі өлтіруге қатысты ішінара қорғаныс ретінде қарастырылады.
Өлім-жітім кезінде өзін-өзі қорғау
Виро королеваға қарсы істе әділет судья Мейсон кісі өлтіру ісінде өзін-өзі қорғау заңына қатысты алты қағиданы қалыптастырды. Осылайша, егер қазылар сотталушының өлімі немесе ауыр дене жарақатымен қорқытылғанына осыған дейін сенгенін анықтаса, және егер солай болса, қолданылған күш қабылданған қауіпке пропорционалды болса, толық ақталымға қол жеткізіледі. Zecevic v Director of Public Prosecutions ісінде жәбірленуші сотталушыдан пәтер жалдаған. Сотталушы жәбірленушінің пәтердің қауіпсіз есіктерін құлыптамай тастап кеткеніне ашуланған. Бір қызу пікір алмасып болғаннан кейін сотталушыны жалға алушы пышақпен жарақаттады. Сотталушы жалға алушының машинасынан қару алып келе жатыр деп қорқып, мылтығын алуға асықты. Сотталушы қайта оралып, жалға алушыны атып өлтірді. Жоғары соттың көпшілігі 661-бетте былай деді: «Соңында қойылатын сұрақ өте қарапайым. Бұл – сотталушының өзін-өзі қорғау үшін жасаған әрекеті қажет деп осыған дейін сенгеніне байланысты. Егер ол осыған сенсе және оған негіз болса, немесе қазылар бұл мәселеде осыған дейін күмәнге түссе, онда ол ақталуға құқылы. Осылай айтылған сұрақ жалпы қолданысқа ие және тек адам өлтіру істерімен шектелмейді». Жаңа Оңтүстік Уэльс қылмыстық апелляциялық соты R v Burgess; R v Saunders ісінде «өзін-өзі қорғау ұғымы тек сотталушының өзін-өзі қорғау әрекеттері сотталушыға немесе басқа біреудің өміріне немесе мүлкіне қауіп төндіретін адамға қарсы тікелей бағытталған жағдайда ғана туындайды» деп шешті. R v Conlon ісінде сотталушы өзінің марихуана өсімдіктерін ұрлап жатыр деп сенген екі бұзушыны қуу үшін мылтық қолданды. Оның сеніміне маскүнемдік және шизоидтық жекелік бұзылысы әсер етті, бұл соттың оның өзін-өзі қорғауға әрекет етпегенін дәлелдеуіне қатысты болды: атап айтқанда, ол жасаған әрекеттің қажеттілігіне сенгені және бұл сенімнің осыған дейін ақылға қонымды екеніне. Бұл сұрақ қорғаныс үшін тиімді болып көрінеді, өйткені ол сенімнің сотталушы үшін ақылға қонымды екенін (субъективті сынақ), ақылға қонымды адам үшін ақылға қонымды емес екенін (объективті сынақ) тексереді. Жаңа Оңтүстік Уэльс штатында 1900 жылғы Қылмыстық кодекстің 418 және 423-баптары өзін-өзі қорғау және шамадан тыс қорғануға қатысты заңды реттейді (төменде қараңыз). Оңтүстік Австралия заңына сәйкес, жалпы қорғаныс 1935 жылғы Қылмыстық заңды консолидациялау туралы заңның 15(1)-бабында адамның өмірін қорғау үшін және гибридті сынаққа сәйкес мүлікті қорғау үшін 15A(1)-бабында көрінеді, яғни сотталушы қауіптің осыған дейін болғанына шынайы сенген және оны субъективті түрде қабылдаған жағдайға объективті түрде орынды және пропорционалды жауап берген. 2003 жылдың шілдесінде Ранн үкіметі (Оңтүстік Австралия) үй иелеріне үйге кіріп келген адамға қарсы «қажет деп санаған күшті» қолдануға рұқсат беретін заңдарды енгізді. Егер үй иесі үйге кіріп келген адамды өлтірген немесе жарақаттаған жағдайда және олар өздерін немесе отбасыларын қорғау үшін мұны жасау қажет деп шынайы сенгенін дәлелдей алса, айыптаудан босатылады. Бұл заңға сол кездегі Бас прокурор Пол Роф және қазіргі аудандық сот судьясы адвокат Мари Шоу қарсы шықты.
The question to be asked in the end is quite simple. It is whether the accused believed upon reasonable grounds that it was necessary in self defence to do what he did. If he had that belief and there were reasonable grounds for it, or if the jury is left in reasonable doubt about the matter, then he is entitled to an acquittal. Stated in this form, the question is one of general application and is not limited to cases of homicide. The New South Wales Court of Criminal Appeal in R v Burgess; R v Saunders held that 'the concept of self defence only arises where the actions of the accused by way of self defence are directly taken against the person threatening the accused or another’s being or property.' In R v Conlon the accused used a shotgun to repel two trespassers whom he believed to be stealing his cannabis plants. His belief was affected by drunkenness and a schizoid personality disorder which were relevant to determine whether the Crown had proved that he had not acted in self defence: specifically whether he believed that it was necessary to do what he did and whether that was a reasonable belief. This question seems advantageous to the defence because it tests whether the belief is reasonable to the accused (a subjective test), not reasonable to the reasonable person (objective test). In NSW, ss 418 423 of the Crimes Act 1900 now govern the law relating to self defence and excessive self defence (see below). Under South Australian law, the general defence appears in s15(1) Criminal Law Consolidation Act 1935 (SA) for defending a person's life, and s15A(1) for defending property, subject to a hybrid test, i. e. the defendant honestly believed the threat to be imminent and made an objectively reasonable and proportionate response to the circumstances as the accused subjectively perceived them. In July 2003, the Rann Government (SA) introduced laws allowing householders to use "whatever force they deem necessary" when confronted with a home invader. Householders who kill or injure a home invader escape prosecution provided they can prove they had a genuine belief that it was necessary to do so to protect themselves or their family. The law was strongly opposed by then Director of Public Prosecutions Paul Rofe, , and lawyer Marie Shaw, who is now a District Court Judge.