Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Моғол императоры Нұруддин Мұхаммед Жахангирдің (1569–1627) өмірбаяны. Тузук е Жахангири немесе Тузук и Жахангири немесе Жахангир нама – Моғол императоры Жахангирдің (1569–1627) өзінің өмірбаяны. Сондай-ақ Жахангирнама деп те аталады, Тузк е Жахангири парсы тілінде жазылған және оның ұлы атасы Бабурдың (1487–1530) Бабурнамасын жазу дәстүрін жалғастырады. Бірақ Жахангир одан да бір қадам алға басып, өзінің билігінің тарихын жазумен қатар, өнер, саясат және отбасы туралы ойлары мен мәліметтерді де қамтыды. Ол естеліктерін өмірінің көп бөлігінде, 1622 жылға дейін бөліп-бөліп жазды. Оның жеке қолжазбасын суретшілер шеберханасы әдемі суреттермен безендірген, бірақ олар ерте тарап кетіп, көптегені оның ұлдары жинаған муракка (альбомдар) ішінде табылды. Олардың бірнешесі Ұлыбритания кітапханасында сақтаулы.
Autobiography of Mughal Emperor Nur ud din Muhammad Jahangir (1569–1627). Tuzuk e Jahangiri or Tuzuk i Jahangiri or Jahangir nama is the autobiography of Mughal Emperor Jahangir (1569–1627). Also referred to as Jahangirnama, the Tuzk e Jahangiri is written in Persian, and follows the tradition of his great grandfather, Babur (1487–1530), who had written the Baburnama; though Jahangir went a step further and besides writing on the history of his reign, he included details such as his reflections on art, politics, and information about his family. He wrote the memoirs in stages through most of his life until 1622. His own manuscript was magnificently illustrated by his studio of painters, but the illustrations were very early dispersed, many being found in muraqqa (albums) compiled by his sons. Several are in the British Library.
Шолу
Мәтінде оның билігінің алғашқы 19 жылы (1605–1623 жылдар) сипатталады, бірақ ол 1621 жылы өзінің естеліктерін жазудан бас тартты. Жахангирдің өзі жазған «Түзук е Жахангири» толық нұсқасы 1950 жылдардан бері Үндістанның Ұлттық мұражайында сақтаулы. Кейін ол осы жұмысты «Икбал намасының» авторы Му‘тамад Ханға тапсырды, ол 1623 жылдың басында естеліктерді жалғастырды. Бұдан кейін Мұхаммед Хади оны 1627 жылы Жахангир қайтыс болғанға дейін аяқтады. Бұл оның әкесі Акбардың дәуірі және оның ресми тарихнамасы – «Акбарнама» тұрғысынан маңызды дереккөз болып табылады. Жахангирнаманың алғашқы маңызды басылған нұсқасын 1863 жылы Газипурда және 1864 жылы Алигархта Сайид Ахмад жариялады. Жахангирдің өмірбаянында оның түрлі саяси, діни және әлеуметтік мәселелерге қатысты пікірлері көрсетілген. Ол көптеген жергілікті заңнамалық саясатын атап өтті. Олардың ішінде жагирлерді басқару және реттеу туралы жарлықтары да болды. Бұл жагир иеленушілер, императордың жер сыйлау құқығын алған адамдар еді. Жагирлер жерден түскен табысты алып, оны негізінен әскерлерді ұстауға және қалалардың қажеттіліктерін шешуге жұмсайтын. Жахангир жагирлердегі жемқорлықты тоқтатуға әртүрлі әрекеттер жасады. Ол олардың әрқайсысына ақшаны жеке пайдаға жұмсауға тыйым салды, сондай-ақ жерден түскен табыстың бір бөлігін ауруханалар мен емханаларға, ал әр қалаға діни құрылыстар салуға бұйырды. Жахангир сондай-ақ жагирлерді отбасылық немесе жер байлығына құмар болудан сақтау үшін, жагирлерге өздері билік ететін қаланың тұрғынымен үйленбес бұрын оның келісімін алуды міндеттеді. Ол сүйікті әйелі Нұржаханға деген сенімін білдіріп, оның батылдығы мен шеберлігін жоғары бағалады және оның өзіне тигізген әсерін мойындады.
The text details the first 19 years of his reign (from 1605–1623), but he gave up the writing of his memoirs in 1621. The complete Tuzuk e Jahangiri written by Jahangir himself is housed in the National Museum of India since the 1950's. He then entrusted the task to Mu‘tamad Khān, the author of the Iqbal nama, who continued the memoirs at the start of 1623. From here, it was taken up by Muhammad Hadi, who continued it to Jahangir's death in 1627. It forms an important reference point with respect to the era of his father Akbar and his official chronicle, the Akbarnama. The first important printed version of Jahangirnama was by Sayyid Ahmad, printed at Ghazipur in 1863 and at Aligarh in 1864. Jahangir's autobiography reflects his views on various political, religious and social issues. He noted many of his local legislative policies. Among them were his decrees to manage and regulate the jagirdars. These were people who held the jagir, the emperor's land grant title. The jagirdars were to receive the income of the land and use it to mainly finance the maintenance of troops and addressing town needs. Jahangir made various attempts to halt corruption within the jagirdars. He prohibited each of them from using the money for personal profit by ordering that part of the land income to go to hospitals and infirmaries and for each town to be equipped with religious buildings. Jahangir also kept the jagirdars from gaining interest in family or land riches by ordering the jagirdars to seek his approval before marrying someone from the town they ruled in. He also spoke of his trust in his beloved wife Nur Jahan, praising her courage and skill and acknowledging the influence she had on him.
Онлайн жұмыс
Түзук-и Жахангири немесе Жахангирдің естеліктері, Александр Роджерс және Генри Беверидж. Корольдік Азия қоғамы, 1909–1914 жылдары.
The Tūzuk i Jahangīrī Or Memoirs Of Jahāngīr, Alexander Rogers and Henry Beveridge. Royal Asiatic Society, 1909–1914.