«Кридланд против Федералды салық комиссары» ісі және салықтан қашу схемасы

Кіріспе

Австралия Жоғарғы Сотының Cridland v Federal Commissioner of Taxation шешімі – 1977 жылғы Австралия Жоғарғы Сотының ісі, бұл жаңа салық схемасына қатысты, осы арқылы шамамен 5000 университет студенті салық мақсатында негізгі өндірушілерге (яғни фермерлерге) айналды, бұл оларға белгілі бір табыс орташалау артықшылықтарын берді. Австралиялық салық басқармасы мұны салықтан қашу деп санады, бірақ сынақ ісі салық төлеушінің, студенттердің бірі, Брайан Кридландтың пайдасына шешілді. Салық схемаларының таксономиясында бұл толыққанды мақсатты салықтық пайдаға жатады, бірақ оны мақсатталған емес адамдар қолданды. Кейіннен негізгі өндірушінің анықтамасын қатаңдататын түзетулер енгізілді, сондықтан мұндай схема бүгінде сәтсіздікке ұшырайтын болар еді.

Схема

1968 жылы Брисбендегі бухгалтер Д. П. О’Шиа «Fadden and O’Shea» фирмасының серіктесі болды және соттың айтуынша, «салықты азайту өнерінде сабақтас». Ол 1936 жылғы «Табыс салығын бағалау туралы» заңның 16-тарауында қарастырылған табысты орташалау ережелерін пайдаланудың жолын тапты. Табысты орташалау салық төлеушіге табысты бірнеше салық жылдарына бөлуге мүмкіндік берді және негізінен ауыл шаруашылығымен айналысатын (фермерлер және т.б.) адамдарға арналған, олардың табысы өте өзгермелі болатын. 157-бапта егер траст негізгі өндіріспен айналысатын болса, онда барлық табыс алушылар да осындай бизнеспен айналысады деп есептеледі. О’Шианың компанияларының бірі жер сатып алып, оны жаңадан құрылған бірлік трасттарына жалға берді (немесе басқаша пайдалану құқығын берді). Бұл трасттар мал немесе осыған ұқсас шаруашылықтарды сатып алып, негізгі өнім өндірумен айналысуы керек еді. Осының бәріне О’Шиа немесе оның серіктестері қарыз берді, ал трасттар 21 жылдан кейін таратылып, барлық активтер оған немесе оның серіктестеріне қайтарылатын болды. Шын мәнінде активтер мен өндіріс аз болып көрінеді, және кез келген жағдайда О’Шианың бақылауында болар еді. 1969 жылы О’Шиа Квинсленд, Жаңа Оңтүстік Уэльс және Виктория университеттерінде өзінің схемасын жарнамалайтын жарнама парақшаларын таратты. Студенттерге қатысу үшін 1 доллар төлеу ұсынылды. 5000-нан астам адам жауап беріп, №1 трастың иегерлеріне айналды. Сот ісінің нысаны болған Брайан Кридленд Квинсленд университетінде инженерлік мамандығының соңына жақындаған студент болды. Ол №2 трастың иегері болды, содан кейін 1970 жылы №2 траст тоқтатылғаннан кейін №4 трастың иегеріне ауыстырылды. Әрқайсысы 1 доллар төлегені О’Шиа мен оның серіктестеріне пайда әкелуге бағытталмаған, шын мәнінде ол көбінесе жиналмады. Траст шартында сенімгерге адамды тіркеуге рұқсат берілді, егер сенімгер адам ITAA-ның 78-бабына сәйкес (әртүрлі мұражайлар, мәдени қорлар және т.б.) бір мекемеге кем дегенде 1 доллар қайырымдық жасағанына көз жеткізсе, немесе университеттің студенттік кеңесі бекіткен ұқсас ұйымға берілген қайырымдылық туралы құжат болса. О’Шиа тіпті 78-бап бойынша ұйымға 500 доллар төледі, өйткені кейбір адамдар төлем жасағанын растай алмайтындықтан (сол себепті схеманың ресми талаптарын орындамайтындықтан) оларды жабу үшін. Трасттардың нақты табысы кейбір немесе барлық иегерлерге сенімгердің қалауынша үлестірілуі немесе үлестірілмеуі мүмкін еді. Иегерлер шын мәнінде табыс алуға мүдделі емес, тек 157-бапты орындау үшін «қазіргі уақытта құқылы» болуы керек еді. Мысалы, Кридленд сотта ешқандай табыс күтпегенін айтты, бірақ 1969, 1970 және 1971 жылдың маусым айларында әрқайсысында 1 доллар алды. Жарнама парақшаларында жазылушылар жылына 50 доллар төлейтіні айтылды, бірақ тек егер олар кем дегенде сол мөлшерде салықты үнемдесе ғана. Сондай-ақ, мұндай төлемді жасауға ешкімді мәжбүрлеуге болмайтыны, бұл қатысушылардың адалдығына байланысты болатыны атап өтілді. Мұндай сомалар нақты төленбеді. О’Шианың бұл схемадан пайда таппағаны анық. Егер ол өзі үшін жоспар құрып жатқан болса, онда басқаларды қосудың құны аз болды, және бұл схема оның бухгалтерлік фирмасына басқа бизнес әкелген болуы мүмкін.

In 1968, Brisbane accountant D. P. O'Shea was a partner in the firm Fadden and O'Shea and was, as the court said, "versed in the arts of tax minimization". He hit upon a scheme to access the income averaging provisions of division 16 of the Income Tax Assessment Act 1936 (ITAA). Income averaging allowed a taxpayer to spread income over multiple tax years and was meant for primary producers (farmers etc.) with highly variable incomes. Section 157 provided that if a trust is carrying on a business of primary production, then all the income beneficiaries are likewise considered carrying on such a business. O'Shea had one of his companies acquire land and lease (or otherwise grant) use of that to newly formed unit trusts. Those trusts were to acquire livestock or similar so as to carry on a business of primary production. The money for all this was lent by O'Shea or associates and the trusts were to end after 21 years, at which point all assets reverted to him or associates. The actual assets and production, it seems, were to be small, and in any case remain effectively under O'Shea's control. In 1969 O'Shea distributed pamphlets advertising his scheme at universities in Queensland, New South Wales and Victoria. Students were to pay a nominal sum of $1 to join. Over 5,000 responded and became beneficiaries of the No. 1 trust. Brian Cridland, the subject of the court action, was a student at the University of Queensland nearing the end of his engineering degree course. He became a beneficiary of the No. 2 trust and then in 1970 was transferred to the No. 4 trust when the No. 2 ceased operation. The payment of $1 each was not meant to make a profit for O'Shea and associates, in fact it was seldom collected. The trust deeds allowed the trustee to register a person if the trustee was satisfied the person had donated at least $1 either to an institution under section 78 of the ITAA (various museums, cultural funds, etc. ), or to a similar body approved by a university Student Representative Council. O'Shea even made a $500 payment to a section 78 body himself to cover anyone who might fail to have a documented payment themselves (and therefore might have failed to meet the formal requirements of the scheme). Any income actually earned by the trusts would, or would not be, distributed to some or all beneficiaries entirely at the discretion of the trustee. Beneficiaries were not actually going to receive income, or nothing significant, just be "presently entitled" to satisfy section 157. Cridland for instance said to the court he didn't expect any income, he did receive $1 in each of June 1969, 1970 and 1971 though. The pamphlets described an annual payment of $50 to be made by subscribers, but only if and when they saved at least that much tax. It also pointed out there was no way anyone could be forced to make such a payment, it would rely on the honesty of participants. No such amounts were actually paid. It seems O'Shea made no profit from the scheme. Presumably if he was creating a scheme for himself anyway then it cost little to let others join, and perhaps the scheme brought other business for his accounting firm.

Соттар

Австралиялық салық басқармасы бұл схеманы салықтан қашудың бір түрі деп шешті және ITAA 260-бабының жалпы салықтан қашуға қарсы қағидаларына сәйкес (сол кезде қолданыста болған) Кридландтың трасттарға қатысты мүддесін ескермеді және 1970, 1971 және 1972 жылғы 30 маусымда аяқталған салық жылдары бойынша салық салынатын сомаларды белгіледі. Кридланд бұл мәселені Жаңа Оңтүстік Уэльс Жоғарғы Сотына әкелді, онда судья Махони комиссармен келісті. 260-баптың мәтіні өте кең болды, "кез келген табыс салығының мөлшерін өзгертетін" кез келген келісімді күштен шығарып тастады. Егер оны тура мағынасында түсіндірсек, кез келген күнделікті шаруалық операция осыған жатады. Осы себепті, оны қашан қолданбау керектігін анықтау үшін жылдар бойы сот практикасында "тартылып" келді. Бұл "қалыпты сипаттағы" мәмілелерге қолданбауды, сондай-ақ Keighery v Federal Commissioner of Taxation (1957) ісінде салық төлеушіге заңда баламалы мүмкіндіктер қарастырылған мәселелерге де қолданбауды қамтиды (сол жағдайда мемлекеттік компания мен жеке компания арасындағы айырмашылық). Кридланд соңғы "таңдау қағидасы" қолданылатынын, трасттың иегері болу 157-баппен рұқсат етілген таңдау екенін және егер заң белгілі бір жағдайдағы адамдар үшін салдарды нақты көрсетсе, олар оларды пайдалана алатынын мәлімдеді. Судья Махони 157-баптың осы мағынада таңдау емес деп шешті және салық төлеуші оны өздігінен жасай алмайды, сондай-ақ бұл бапты механикалық сипатта деп санады, сондықтан бизнесін траст арқылы жүргізетін алғашқы өндірушілер 16-бөлімге жата алады. Кридланд Жоғарғы Сотқа шағымданды, онда Бас судья Барвик және судьялар Стивен, Мейсон, Джейкобс және Айкин бірауыздан оның жағына шығып, АТО-ға қарсы шешім қабылдады, таңдау қағидасы Махони түсіндіргендей тар емес деп тапты. Соттар Mullens v Federal Commissioner of Taxation (1976) ісі бойынша Жоғарғы Соттың бұрынғы шешіміне сүйенді, ол Махони өзінің шешімін шығарғаннан кейін ғана қабылданды. Mullens ісінде олар егер заң белгілі бір салдарды көздейтін болса, салық төлеуші заң қолданылатын жағдайларға немесе мәмілелерге түсуге құқылы, ал 260-бап бұл мәмілелерді салық төлеушінің пайдасына болғандықтан күштен шығармайды деп шешті. Соттар Кридландтың университет студенті үшін қалыпты емес, тек табысты теңестіру ережелерін пайдалану мақсатында жасалған мәміле екендігіне күмән келтірмеді, бірақ мұндай факторлар ITAA-ның нақты ережелері қолданылатын мәміле екенін жоққа шығара алмады.

The Australian Taxation Office decided the scheme was a form of tax avoidance, and under the general anti avoidance provision of ITAA section 260 (which was operative at that time) they ignored Cridland's interest in the trusts and issued assessments for tax years ending 30 June 1970, 1971 and 1972 accordingly. Cridland took the matter to the Supreme Court of New South Wales, where Justice Mahoney agreed with the commissioner. Section 260 was worded very broadly, striking out any agreement "altering the incidence of any income tax". If taken literally then almost any everyday business transaction would come under it. Consequently, it had been "read down" in case law over the years to decide when it should not apply. This included not applying it to transactions "of a normal character", nor as decided in Keighery v Federal Commissioner of Taxation (1957) to matters where the statute contains alternatives available to the taxpayer (in that case a public versus private company). Cridland argued that this latter "choice principle" applied, that becoming the beneficiary of a trust was a choice allowed by section 157; and if the statute explicitly provides consequences for people in certain positions then they should be able to utilize those. Justice Mahoney decided section 157 was not a choice in this sense and which the taxpayer could make of themselves, and indeed regarded the section as having a more mechanical nature so that primary producers operating their business via a trust could come under division 16. Cridland appealed to the High Court, where Chief Justice Barwick and Justices Stephen, Mason, Jacobs and Aickin instead unanimously found for him and against the ATO, holding the choice principle was not so narrow as Mahoney had interpreted it. The justices followed their own High Court decision in Mullens v Federal Commissioner of Taxation (1976), not decided until after Mahoney had made his judgement. In Mullens they determined that if the statute provides certain consequences then a taxpayer may enter into circumstances or transactions to which the statute applies, and that section 260 does not strike those out just because this is to the taxpayer's advantage. The justices were in no doubt though that a transaction like Cridland had entered into was not normal for a university student, and was only explicable for attracting the income averaging provisions, but such considerations could not override the fact that the transaction was one to which specific provisions of the ITAA applied.

Кейінгі уақытта

Жоғары соттың шешімінен кейін қазынашы Джон Ховард 1978 жылғы Кіріс салығын бағалауға түзетулер енгізу туралы заңға түзетулер енгізді, осы арқылы 157-баптағы алғашқы өндірушінің анықтамасы шектелді. 1978 жылдың 1 шілдесінен бастап тағы екі талап қойылды:

Трасттан кемінде 1040 доллар түсім алу керек. Салық комиссары бенефициардың мүддесі негізінен табыс орташалауды алу мақсатымен сатып алынбағанына көз жеткізуі керек. Бұл талаптар бүгінгі күні осындай кең ауқымды схеманы болдырмауға бағытталған, бірақ траст арқылы бизнесін жүргізетін шаруа отбасыларына табыс орташалау артықшылықтарын жоққа шығармайды. (Трасттар меншік құрылымы ретінде үздіксіз отбасылық бизнестер үшін бірнеше артықшылықтарға ие және жиі ауыл шаруашылығында қолданылып келді.)