Жорж Мэдисон Джонс: 503-ші парашюттік полктің батыры

Кіріспе

Джордж Мэдисон Джонс (22 ақпан 1911 – 16 желтоқсан 1995) – АҚШ армиясының бригадир-генералы, Екінші дүниежүзілік соғыста 503-ші парашюттік жаяу әскер полкіне жетекшілік еткен.

Әскери мансап

Джонс 1935 жылы АҚШ әскери академиясын бітірді (бітіруші No10439) және жаяу әскерге тағайындалды. Жаяу әскерде бірнеше қызметтен кейін, ол Форт-Беннингте (Джорджия штаты) Парашют мектебі құрылғаннан кейін парашют дайындығына ерікті болып жазылды. Мектепті бітірген соң, ол Канал аймағына тағайындалды, онда 501-ші парашют батальонына қолбасшылық етті, ол алғашқы парашют бөлімшелерінің бірі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, батальон Тынық мұхитындағы жалғыз тәуелсіз әуедегі полк – 503-ші парашютші жаяу әскер полкіне қосылды, ол генерал Макартурдың стратегиялық резерві ретінде жұмыс істеді. 503-ші полк Австралияға жіберілді, онда подполковник Джонс полк командирі полковник Кинслердің операциялық офицері қызметін атқарды. Австралиядан Джонс және 503-ші полк Жаңа Гвинеяға барды, онда 1943 жылдың қыркүйегінде Маркхэм аңғарында соғыста АҚШ-тың алғашқы сәтті парашютпен шабуылын жасады. (11-ші әуеде десантталатын дивизияның 511-ші парашютші жаяу әскер полкі де Жаңа Гвинеяда болды және соғыс кезінде Филиппинде шайқас секірістерін жасады.) Кинслердің өзіне қол жұмсауынан кейін Джонс полк командирі болып тағайындалды және полковник шеніне көтерілді. 1944 жылдың шілдесінде Ноемфур аралында екінші жауынгерлік секіріс жасап, Жаңа Гвинеядан кеткеннен кейін 503-ші полк Филиппин аралдарына шабуылға қатысты және 1944 жылдың желтоқсанында Миндороға десант түсірді. Джонс "Rock Force" (503 PRCT және 34-ші АҚШ жаяу әскерінің 3-ші батальоны) командасын басқарды, ол 1945 жылдың ақпанында парашютпен шабуыл және десант арқылы Коррегидор аралын азат етті. Джонс және оның полктік ұрыс тобы Негрос аралына көшті, онда олар 1945 жылдың қазан айынан кейін де императорлық теңізшілермен және басқа жапондық күштермен күресті, өйткені жапон командирлерінің көп бөлігі капитуляциялаудан бас тартты. Жапондық бөлімшелердің соңғысы капитуляциялағаннан кейін 503-ші полк таратылды және штаб-пәтер Калифорнияға қайтарылды, онда бөлімше ресми түрде таратылып, тулары жиналды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Джонс АҚШ армиясында тағы 23 жыл қызмет етті. Оның ең маңызды лауазымдарына XVIII әуеде десантталатын корпустың штаб бастығы және Кореядағы IX корпустың операциялық офицері (G 3) кірді. Ол Солтүстік Каролина штатындағы Форт-Брэггтегі Арнайы соғыс мектебінің екінші коменданты болды, онда ол Арнайы күштерді концепциядан тиімді күрес ұйымына айналдырды. Кейін ол Германиядағы 66-шы әскери барлау тобына қолбасшылық етті, 3-ші жаяу әскер дивизиясының бас қолбасшысының орынбасары және 5-ші АҚШ армиясының штаб бастығы болды. Ол 1968 жылы бригадир генерал шенімен зейнеткерлікке шыққанға дейін Юкон командасының қолбасшысы және Аляскадағы АҚШ армиясының қолбасшысының орынбасары болды.

Jones graduated from the United States Military Academy in 1935 (graduate #10439) and was commissioned into the infantry. After a number of infantry assignments he volunteered for parachute training just after the establishment of the Parachute School at Fort Benning, Georgia. After graduation, he was assigned to the Canal Zone, where he commanded the 501st Parachute Battalion, one of the original parachute units. At the outbreak of World War II, the battalion joined the 503rd Parachute Infantry Regiment, the only independent airborne regiment in the Pacific Theatre, to act as a strategic reserve for General MacArthur. The 503rd was sent to Australia, where Lieutenant Colonel Jones served as the Regimental Executive Officer to Colonel Kinsler, the Regimental Commanding Officer. From Australia, Jones and the 503rd went to New Guinea, where they made the first successful U. S. combat parachute assault in the war at Markham Valley in September 1943. (The 511th Parachute Infantry Regiment of the 11th Airborne Division was also in New Guinea and made combat jumps in the Philippines during the war.) Upon Kinsler's suicide, Jones became Regimental Commander and was promoted to colonel. After making a second combat jump on Noemfoor Island in July 1944 and leaving New Guinea, the 503rd participated in the invasion of the Philippine Islands and conducted an amphibious landing on Mindoro in December 1944. Jones was put in charge of "Rock Force" (503rd PRCT plus 3rd Battalion, 34th U. S. Infantry) which liberated Corregidor Island by a combined parachute assault and amphibious landing in February 1945. Jones and his Regimental Combat Team moved on to Negros Island, where they fought Imperial Marines and other Japanese forces until well after October 1945, as a core of Japanese commanders refused to surrender. After the last Japanese units surrendered, the 503rd was disbanded and he took the Headquarters back to California, where the unit was officially deactivated and the colors cased. After World War II, Jones would serve in the U. S. Army for another 23 years. Notable positions included Chief of Staff of XVIII Airborne Corps, and Operations Officer (G 3) of IX Corps in Korea. He was the second Commandant of the Special Warfare School at Fort Bragg, North Carolina, where he is credited with transforming Special Forces from a concept to an effective fighting organization. He subsequently commanded the 66th Military Intelligence Group in Germany, served as Deputy Commanding General of the 3rd Infantry Division, and was Chief of Staff of the Fifth US Army. He ultimately served as Commander of the Yukon Command and Deputy Commander of US Army Alaska before retiring with the rank of brigadier general in 1968.