Ренессанс композиторы: Николаус Захари және оның шығармалары
Nicolaus Zacharie
Николаус Захария (1400-1466) – ерте Ренессанс кезеңінің италияндық композиторы. Биографиясы, Флоренциядағы және Рим Папалық хорындағы қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Никола Захария (шамамен 1400 жыл немесе одан бұрын – 1466) – ерте Ренессанс дәуірінің итальян композиторы. Бұрын ол Закара да Терамо композиторымен шатастырылып келген, бірақ соңғы зерттеулер оның кім екенін анықтады; ол 15 ғасырдың басында шығармалары сақталған итальян композиторларының санатындағы шамалы ғана бірі болды.
Nicolaus Zacharie (c. 1400 or before – 1466) was an Italian composer of the early Renaissance. Until recently he had been confused with the earlier composer Zacara da Teramo, but recent research has established his identity; he was one of a few native Italian composers working in the early 15th century whose work has survived.
Өмір
Папа архивінің мәліметтеріне сүйенсек, ол Бриндизиден немесе оған жақын жерден шыққан болуы мүмкін. Оның өмірі туралы ең алғашқы нақты жазба 1420 жылғы 7 ақпанда Флоренция соборында әнші болып жұмыс істеген кезде тіркелген. Оның "Letetur plebs" мотетінде "Тарантода, үлкен асығумен жазылған" деген түсініктеме бар, сондықтан ол 1420 жылы Флоренцияға келгенге дейін композиторлық қызметпен айналысқан болуы мүмкін. Бірнеше ай өткен соң – 1 маусымда – Рим папасы Мартин V Флоренцияға сапары барысында оны жалдап, Римдегі папалық хорға алып қайтты. Вероятно, ол бірнеше жыл бұрын Батыс схизмасын сәтті аяқтағаннан кейін қыркүйекте Римге оралғанда бұл орын алды. Захария 1424 жылға дейін хорда қызмет етті, содан кейін он жыл үзілістен кейін 1434 жылы бірнеше айға қайтадан қосылды. Осы екі кезең арасында ол қайда болғаны белгісіз. Өмірінің соңында ол Италияның оңтүстік-шығысындағы Бриндизиден батысқа қарай 40 шақырым жерде орналасқан Сегли Мессапикодағы Санта-Мария шіркеуінде капеллан болды.
He was probably from Brindisi or somewhere nearby, on the evidence of papal archives. The earliest solid record of his life is February 7, 1420, when he was employed at Florence Cathedral as a singer; on the evidence of his motet Letetur plebs, which includes the comment in the score "composed in Taranto, in a great hurry" it is presumed he was already active as a composer prior to coming to Florence in 1420. Just a few months later – June 1 – Pope Martin V hired him during a trip to Florence, taking him back to the papal choir in Rome, probably in September when he returned there, having successfully ended the Western Schism a few years before. Zacharie remained in the choir until 1424, and after an absence of ten years joined again for a few months in 1434; his whereabouts between those two periods is unknown. At the end of his life he was a chaplain at the church of Santa Maria in Ceglie Messapico, about 40 km west of Brindisi in the far southeast of Italy.
Музыка
Захаридің сенімді авторлығымен сақталған тек үш туындысы бар: мотет, Глория және халық әні – баллада. Ең ұзыны – "Letetur plebs" мотеті. Ол ұзақ имитациялық бөліммен басталады, бірақ композицияның қалған бөлігінде мұндай тәсіл қолданылмайды. Кватроченто дәуіріндегі Оңтүстік және Орталық Италия музыкасының көп бөлігінде француздық ықпал өте шамалы; Захаридің сақталған музыкасында ars subtilior стилінің іздері табылмады. Стильдік тұрғыдан алғанда, оның аман қалған үш туындысы да шамамен бір уақытта, яғни 1415 және 1430 жылдар аралығында жазылған болуы мүмкін.
Only three works by Zacharie have survived with reliable attribution: a motet, a Gloria, and a secular song, a ballata. The longest is the motet Letetur plebs. It begins with a long passage in imitation, but the rest of the composition uses none at all. As is true of much music from southern and central Italy of the quattrocento, there is very little French influence; the influence of the ars subtilior is not to be found in Zacharie's surviving music. On stylistic evidence, all three of his surviving compositions were probably written around the same time, most likely between 1415 and around 1430.