Ливан коммунистік әрекет ұйымы (CAOL) – Ливандағы марксистік-лениндік партия, 1970-ші жылдары шиит қауымының радикалданғанына ықпал еткен. Тарихы, құрамы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ливанның Коммунистік Әрекет Ұйымы – КАҰЛ (منظمة العمل الشيوعي في لبنان | munaẓẓamah al ‘amal al shuyū‘ī fī lubnān), сондай-ақ Ливанның Коммунистік Әрекет Ұйымы (КАҰО) деп белгілі, Ливанның марксистік-лениндік саяси партиясы және бұрынғы жауынгерлік құрамы.
The Communist Action Organization in Lebanon – CAOL (منظمة العمل الشيوعي في لبنان | munaẓẓamah al ‘amal al shuyū‘ī fī lubnān), also known as Organization of Communist Action in Lebanon (OCAL), is Marxist Leninist political party and former militia in Lebanon.
Мүшелік
ОАҚЛ Ливанның азаздық құрамы әртүрлі болған сирек көп дінді партияларының бірі еді, оның құрамында христиандар, мұсылмандар және друздар болды, бірақ оның негізгі қолдаушылары шиит мұсылмандарының қауымы болды. ОАҚЛ 1970 жылдары шиит қауымының саяси радикализациясында маңызды рөл атқарды. 1980 жылдары оның мүшелерінің саны шамамен 2000 адамды құрады.
The OACL was one of Lebanon's few multi sectarian parties, with Christian, Muslim and Druze members, but its main support base lay on the Shi'a Muslim community. OACL played a major role in the political radicalization of the Shi'a community during the 1970s. In the 1980s, it had a membership of about 2,000.
OACL бірігуі және құрылуы
OACL 1970 жылы Ливан социалистерінің ұйымы мен Социалистік Ливан ұйымының бірігуі арқылы құрылды. Ливан социалистерінің ұйымын Мүхсин Ибрагим мен Мухаммед Кишли басқарды. Оның тамыры Араб ұлтшылдық қозғалысының (ANM) Ливан бөлімшесінде, радикалды пан-араб қозғалысында жатыр. 1960 жылдары Ибрагим ANM ішіндегі солшыл бағыттың жетекші тұлғасы болды. Наиф Хаватмех басқарған бұл бағыт ANM марксистік көзқарас қабылдауы тиіс екенін айтты. Бұл ANM-нің жетекшісі Джордж Хабашқа қарсы болды, ол антиимпериализм сияқты марксистік ұғымдарды ANM дискурсына енгізуге дайын болғанымен, ұйымның антикоммунистік сипатын сақтауды қалады. ANM-нің орталық басшылығы Дамаскқа көшкен соң, Ливан бөлімшесі дербес жұмыс істеуге көшті. 1960 жылы Ибрагим редакторы болған "Аль-Хуррия" ("Азаттық") ресми органы марксистік бағыттың іс жүзіндегі айқын өкіліне айналды. 1968 жылы ANM-нің Ливан бөлімшесі аналық ұйыммен байланысын үзді және өзін Ливан социалистерінің ұйымы деп атады. Социалистік Ливан – 1965 жылы құрылған марксистік зиялылардың, араб ұлтшылдарының және бұрынғы баасистердің шағын тобы. Оның бас мүшелері Ахмед Бейдун, Удда Шарара, Фавваз Трабулси және Исмат Кавас болды.
The OACL was formed around 1970 through the merger of the Organization of Lebanese Socialists and Socialist Lebanon. The Organization of Lebanese Socialists was led by Muhsin Ibrahim and Muhammed Kishli. It had its roots in the Lebanese branch of the Arab Nationalist Movement (ANM), a radical pan Arab movement. During the 1960s Ibrahim was a leading figure in the leftist tendency with the ANM. This tendency, led by Nayef Hawatmeh, argued that the ANM ought to adopt a Marxist outlook. This was opposed by the top ANM leader George Habash who, although being open to introducing Marxist concepts like anti imperialism into the discourse of the ANM, wanted to retain the anti communist character of the organization. As the central leadership of ANM had shifted to Damascus, the Lebanese branch began to function more autonomously. The official ANM organ al Hurriya ('Freedom'), of which Ibrahim had become editor in 1960, became a de facto mouthpiece for the Marxist sector. In 1968 the Lebanese branch of ANM broke its links to the mother organization, and renamed itself as the Organization of Lebanese Socialists. Socialist Lebanon was a small group of Marxist intellectuals, Arab nationalists and former Ba'athists which had been formed in 1965. Leading members included people like Ahmed Beydoun, Waddah Sharara, Fawwaz Trabulsi and Ismat Kawwas.
Ұйымның алғашқы тарихы
Ибрагим ОАҚК-нің Бас хатшысы болды. ОАҚК Палестинаны азат етудің халықтық демократиялық майданымен (ПДФМ) тығыз байланыста болды, оған Наиф Хаватме жетекшілік еткен. ПДФМ АХД-ның солшыл қанатымен ұқсас тарихқа ие болды. Хаватме 1969 жылы АХД-дан бөлініп, ПДФЛП-ны құрды (кейін Палестинаны азат етудің демократиялық майданы деп аталды). ОАҚК Джордж Хави басқарған Ливан коммунистік партиясын (ЛКП) «реформалық бейімділіктері» үшін сынады, бірақ 1970 жылдардың ортасында партияны біріктіру бойынша сәтсіз келіссөздер жүргізді. ОАҚК 1970 жылдардың басында Ливанда пайда болған радикалдық студенттік қозғалысқа зор әсер етті. 1973-1974 жылдары ОАҚК Гандурдегі азық-түлік фабрикасының ереуіліне белсенді қатысты.
Ibrahim became the General Secretary of OACL. OACL was closely allied with the Popular Democratic Front for the Liberation of Palestine led by Naif Hawatmeh, which had a similar background to the left wing sector of the ANM. Hawatmeh had broken away from the ANM in 1969, setting up the PDFLP (later renamed as the Democratic Front for the Liberation of Palestine). The OACL criticized the Lebanese Communist Party (LCP) led by George Hawi for 'reformist tendencies', but held unsuccessful talks on a party merger in the mid 1970s. OACL had a profound impact in the radical student movement that emerged in Lebanon in the early 1970s. In 1973 1974 the OACL was active in the Gandour food factory strike.
1982 жылдан бастап
Алайда, LNM 1982 жылғы маусымда Ливанға Израильдің басып кіруінен және Бейруттен PLO-ның қуылтылуынан кейін таратылды. 1982 жылғы жеңілістен кейін Мүһсин Ибрагим LNM-нің он жылдық өмір сүру кезеңіндегі саясатын сынға алды, бұл сын партияның апталық басылымы «Бейрут әл-Масса» арқылы сол жылдың соңында жарияланды. Ибрагимнің сын-пікірлері үш негізгі мәселеге қатысты: LNM күштерінің қауымдық зорлық-зомбылыққа қатысқаны (бірақ қарсыластарына қарағанда аз), басқа араб мемлекеттеріне тәуелді болғаны (бұл Сирияның рөліне тікелей сілтеме еді) және LNM қозғалысқа дәстүрлі саяси тұлғаларды қосу арқасында Ливан қоғамының әртүрлі топтарын жұмылдырудағы сәтсіздігі. ОАҚБ Израиль оккупациясына қарсы күрестің бастапқы кезеңдерінде жетекші рөл атқарды. Хавидің сөзіне сүйенсек, Ливан коммунистік партиясы, ОАҚБ және Хұсейн Хамдан басқаратын Араб социалистік әрекет партиясы PLO-ның қуылтылуына дейін Ливан қарсыласының құрамын құруға келісіп алған. Хави 1982 жылдың 15 қыркүйегінде Бейрут оккупациясына қарсы тұруға шақыратын бірлескен коммюникені өзі мен Ибрагимнің бірлесіп жазғанын, ал израильдіктерге қарсы алғашқы қарсылық шараларын Коммунистік партия мен ОАҚБ, сондай-ақ бірнеше кішірек ұйымдар бірлесіп жүргізгенін, Хави мен Ибрагимнің іс-қимылды үйлестіру үшін күнделікті жасырын кездесулер өткізгенін мәлімдейді. 1980 жылдары Ливанды Сирияның оккупациясы күшейді, ал ОАҚБ-ның Сириямен араласуы әлсіреп қалды. 1985 жылдың мамырында Бейрутте лагерьлер соғысы басталғанда, ОАҚБ Арафатты қолдайтын палестиналық босқындар лагерьлерінің жасақтарымен, «Аль Мурабитунмен», «6 ақпан қозғалысымен» және Ливанның Күрд демократиялық партиясымен (КДП Л) бірлесіп, Сирия, Ливан армиясы және Арафатқа қарсы палестиналық партизандық топтары қолдаған күшті коалицияға – Друздардың прогрессивті социалистік партиясына (PSP), Ливан коммунистік партиясына (LCP) және шиит мұсылмандарының «Амаль» қозғалысына қарсы одақтасты. Сирияға қарсы коалиция жеңіліске ұшырады және 1987 жылға қарай ОАҚБ Мүһсин Ибрагимнің ПОҰ төрағасы Ясир Арафатқа қарсы Сирия саясатын қабылдаудан бас тартуына байланысты жер астына түсуге мәжбүр болды. Олар, негізінен, ауыр қарудан – тек бірнеше автомашина мен техникада орнатылған ауыр пулеметтер мен зеңбіректерден басқа, жеңіл қаруланған жаяу әскер күші болды.
However, the LNM dissolved after the Israeli invasion of Lebanon of June 1982 and the expulsion of the PLO from Beirut. After the defeat of 1982, Muhsin Ibrahim elaborated a critical review of the politics of the LNM during its decade long existence, which were disseminated through the party weekly organ Beirut al Massa in the end of that year. Ibrahim's criticism was based on three points: that LNM forces had committed communal violence (although less than their opponents), that it had become dependent on other Arab states (a candid reference to the role of Syria) and that the LNM had failed in its mobilization of various sectors of Lebanese society due to the inclusion of traditional political elements in the Movement. The OACL then played a leading role in the early phases of resistance to the Israeli occupation. According to Hawi, the Lebanese Communist Party, the OACL and the Arab Socialist Action Party led by Hussein Hamdan had agreed to establish a specifically Lebanese resistance formation before the expulsion of the PLO. Hawi claims that the joint communique calling for resistance to the Israeli occupation of Beirut was written by himself and Ibrahim on 15 September 1982, while the initial resistance activities against the Israelis were undertaken jointly by the Communist Party and the OACL along with some smaller organizations, with Hawi and Ibrahim meeting daily in secret to coordinate activities. During the 1980s the Syrian occupation of Lebanon grew stronger, and the OACL's alliance with Syria weakened. When the War of the Camps broke out at Beirut in May 1985, the OACL allied itself with the pro Arafat Palestinian refugee camp militias, the Al Mourabitoun, the Sixth of February Movement and the Kurdish Democratic Party – Lebanon (KDP L) against a powerful coalition of Druze Progressive Socialist Party (PSP), Lebanese Communist Party (LCP), and Shia Muslim Amal Movement militia forces backed by Syria, the Lebanese Army, and anti Arafat dissident Palestinian guerrilla factions. The anti Syrian coalition was defeated and by 1987 the OACL was forced underground, since Muhsen Ibrahim refused to go along with the Syrian policy of opposition to PLO chairman Yasser Arafat. being essentially a lightly armed infantry force devoid of any heavy weapons with the exception of a tiny number of Gun trucks and technicals armed with heavy machine guns and recoilless rifles.