Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гаспара Стампа (1523 - 23 сәуір 1554) - итальян ақыны. Ол итальяндық Ренессанс дәуірінің ең ұлы әйел ақыны деп есептеледі және көптеген адамдар оны кез келген дәуірдегі ең ұлы итальяндық әйел ақыны деп санайды.
Italian poet
Gaspara Stampa (1523 – 23 April 1554) was an Italian poet. She is considered to have been the greatest woman poet of the Italian Renaissance, and she is regarded by many as the greatest Italian woman poet of any age.
Өмірбаян
Гаспараның әкесі Бартоломео Стампа әулетінің кіші тармағынан шыққан. Ол Педуяда зергерлік және алтын сатушы болды, сонда ол және оның бауырлары Кассандра мен Балдассар дүниеге келді. Гаспара сегіз жасқа келгенде әкесі қайтыс болды, ал анасы Сесилия балаларымен бірге Венецияға көшіп, оларды әдебиет, музыка, тарих және сурет өнерінде тәрбиеледі. Гаспара мен Кассандра ән айтуда және лютняда ойнауда өте жақсы болды, мүмкін, Туттовале Меноннан алған жаттығуларының арқасында. Ерте кездерде Стампа үйі әдеби ортаға айналды, оған көптеген белгілі венециялық жазушылар, суретшілер мен музыканттар келіп тұратын. Гаспараның өзі де өзінің шығармаларын орындаған музыкант болғандығы туралы мәліметтер бар. 1544 жылы ағасы қайтыс болғанда, Стампа ауыр қайғыға батты және монах болу ниеті туды. Бірақ, ұзақ дағдарыстан кейін ол Венециядағы "la dolce vita" (тұсақ өмір) өміріне қайта оралды. 1550 жылы Стампа "Анаксилла" деген атпен Accademia dei Dubbiosi академиясының мүшесі болды. Осы кезде ол граф Коллатино ди Коллальтоға ғашық болды. Ол өзінің жазған 311 өлеңінің көп бөлігін оған арнады. Графтың қызығушылығы азайған сияқты, мүмкін, Венециядан көп сапарлар жасауының нәтижесінде. Бұл қарым-қатынас 1551 жылы аяқталды. Стампа дене және психикалық құлдырауға ұшырады, бірақ осы кезеңнің нәтижесінде ол Коллатиноны жеңіп, өзіне ұзаққа созылатын бедел сыйлаған әдемі, ақылды және күшті өлеңдер жинағын жазды. Ол өзінің қайғысын поэзияға шабыттандыру үшін пайдаланатынын, осылайша өмір сүріп, атаққа ие болғанын ашық айтады. 1551 және 1552 жылдар аралығында Стампа салыстырмалы тыныштық кезеңін бастан өткерді; ол Бартоломео Зенмен жаңа қарым-қатынас бастады. 1553 және 1554 жылдары денсаулығы нашарлағандықтан, ол Флоренцияда бірнеше ай өткізді, климаттың жайлы болуына үміттенеді. Ол Венецияға оралды, бірақ жоғары температураға шалдығып, он бес күннен кейін 1554 жылдың 23 сәуірінде қайтыс болды. Ол Венецияда тұрған шіркеудің тіркелімінде оның өлімінің себебі қызба, ішек ауруы және мал де-маре (венециялық тілде "теңіз ауруы") деп жазылған.
Gaspara's father, Bartolomeo, belonged to a cadet branch of the Stampa family. He was a jewel and gold merchant in Padua, where she was born, along with her siblings Cassandra and Baldassarre. When Gaspara was eight, her father died and her mother, Cecilia, moved to Venice with her children, whom she educated in literature, music, history, and painting. Gaspara and Cassandra excelled at singing and playing the lute, possibly due to training by Tuttovale Menon. Early on, the Stampa household became a literary club, visited by many well known Venetian writers, painters and musicians. There is evidence that Gaspara herself was a musician who performed madrigals of her own composition. When her brother died in 1544, Stampa suffered greatly and formed the intention of becoming a nun. However, after a long period of crisis, she came back to "la dolce vita" (the sweet life) in Venice. In 1550, Stampa became a member of the Accademia dei Dubbiosi under the name of "Anaxilla." At this time, she began a love affair with Count Collaltino di Collalto. It was to him that she eventually dedicated most of the 311 poems she is known to have written. The count's interest apparently cooled, perhaps in part due to his many voyages out of Venice. The relationship broke off in 1551. Stampa went into a physical prostration and depression, but the result of this period is a collection of beautiful, intelligent and assertive poems in which she triumphs over Collaltino, creating for herself a lasting reputation. She makes clear in her poems that she uses her pain to inspire the poetry, hence her survival and fame. Between 1551 and 1552, Stampa enjoyed a period of relative tranquility; she began a new relationship with Bartolomeo Zen. During 1553 and 1554, suffering poor health, she spent a few months in Florence, hoping that the milder climate might cure her. She returned to Venice, but became ill with a high fever, and after fifteen days she died on April 23, 1554. The parish register where she lived in Venice records her cause of death as fever, colic and mal de mare (Venetian for "disease of the sea").