Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландияның E класындағы локомотиві – 1906 жылдан 1917 жылға дейін Жаңа Зеландия темір жолы (NZR) басқарған бір ғана Mallet булы локомотивінен тұрады. E 66 болып белгіленген және жасаушысының құрметіне "Пирсонның арманы" деп аталған, ол Римутака тік жолында жұмыс істеу үшін жасалған тәжірибелік Mallet локомотиві еді. "E" классы бұрын 1872-75 жылдарғы Double Fairlie E класына қолданылған, бірақ E 66 пайдалануға түскен кезде барлығы алынып тасталғандықтан, бұл класс бос болды. E 66 қызметтен шығарылғаннан кейін "E" 1922 жылғы аккумуляторлық электрлік E класында қайта қолданылды. Бұл NZR үшін жұмыс істеген жалғыз Mallet локомотиві болды.
The New Zealand E class locomotive comprised a single Mallet steam locomotive operated by New Zealand Railways (NZR) from 1906 until 1917. Classified as E 66 and nicknamed Pearson's Dream after its designer, it was an experimental Mallet locomotive designed to work on the Rimutaka Incline. The "E" classification was previously used by the Double Fairlie E class of 1872 75, but the classification was free as they had all been withdrawn by the time E 66 entered service. After the withdrawal of E 66, "E" was again re used on the battery electric E class of 1922. It was the only Mallet locomotive to operate for the NZR
Шығуы мен дизайны
1878 жылы Римутака инклингі ашылып, Веллингтонды Вайрарапа аймағымен байланыстырды, ал 1897 жылдың желтоқсанында Вайрарапа желісі толыққаннан кейін, ол NZR-дің солтүстікке бағытталған негізгі байланысын қамтамасыз етті, себебі батыс жағалау маршруты Веллингтон мен Манавату теміржол компаниясының (WMR) жеке меншігінде болды. Incline-де алты арнайы Fell локомотиві, H класы жұмыс істеді, бірақ 1897 жылдан кейін трафик көлемінің артуы қосымша жылдамдық күшін қажет етті. Алғашқыда B класының екі локомотиві тендерлі локомотивтерден танк локомотивтеріне түрлендіріліп, WE класы ретінде қайта жіктелді; W 192 де Incline-ге көмектесу үшін ауыстырылды. Бұл локомотивтер H класына қарағанда пайдалануға қымбатқа түсті және көбірек отын жұмсады. Дегенмен, бас инженер-механик А. Л. Бити оларды жеткілікті түрде сәтті деп санады және өзінің бас суретшісі Г. А. Пирсонға Incline үшін тағы бір, қуаттырақ локомотивті жобалауға рұқсат берді. Битидің талаптарын орындау үшін Пирсон E 66 локомотивін 2 6 6 0T доңғалақты орналасуы бар Малле типті буыны бар локомотив ретінде жобалады (Уайт нотациясы бойынша). Оның цилиндрлері бір доңғалақ жиынтығының артында емес, әр шетке орналастырылды, бұл бір жиынтықтың әрқашан алға жылға мүмкіндік берді. Бұл Вокленнің қосымша жүйесі болды, ол N 27 локомотивінде 1890 жылдары сәтсіз аяқталған тәжірибеден қалған материалдарды қайта пайдаланды. Бұл қосымша жүйе сол кездегі өте жоғары қазандық қысымын – 200 psi қолдануға ынталандырды, бұл өз кезегінде беріктік үшін толқынды пешті пайдалануға әкелді. Vanderbilt қазандығына қараңыз. Бұл сонымен қатар қазандықтың астында кеңістік қалдырып, артқы күштік доңғалақтарға орын жасады. Мұндай пештің шектеулі оттық ауданы будың кейбір проблемаларына себеп болуы мүмкін. Локомотивте басқа да артық материалдар қолданылды, мысалы, өңделген F класының доңғалақтары. Локомотив Пирсонның тікелей қадағалауымен Хатт аңғарындағы Петон теміржол шеберханасында салынды және 1906 жылдың 23 ақпанында пайдалануға берілді.
The Rimutaka Incline opened in 1878, connecting Wellington with the Wairarapa region, and with the completion of the Wairarapa Line in December 1897, it provided NZR's main link to the north as the west coast route was then privately owned by the Wellington and Manawatu Railway Company (WMR). Six special Fell locomotives, the H class, worked the Incline, but after 1897, traffic increases necessitated additional motive power. Initially, two members of the B class were converted from tender locomotives into tank locomotives and reclassified as the WE class; W 192 was also transferred to assist on the Incline. These locomotives proved to be more expensive to operate and used more fuel than the H class. However, they were considered successful enough by the Chief Mechanical Engineer A. L. Beattie that he authorised his Chief Draughtsman, G. A. Pearson, to design another, more powerful locomotive to work the Incline. To meet Beattie's requirements, Pearson designed E 66 as a Mallet articulated locomotive with a wheel arrangement of 2 6 6 0T under the Whyte notation system. Its cylinders were placed at each end instead of one wheelset behind the other allowing one set to be driving forward at all times. It was a Vauclain compound, re using materials left over from an unsuccessful experiment in the 1890s on N 27. This compounding encouraged the use of a then remarkably high boiler pressure, 200 psi, which in turn caused the use of a corrugated furnace for strength. see Vanderbilt boiler This also provided a clear space below the boiler, allowing room for the rear power bogie. The restricted grate area of such a furnace though may have been the cause of some of the steaming problems. The locomotive also used other surplus materials, such as modified F class wheels. The locomotive was built at the Petone Railway Workshops in the Hutt Valley under Pearson's direct supervision and entered service on 23 February 1906.
Римутака еңіс қызметі
Үстіңгі Хатт темір жол станциясы мен Саммит темір жол станциясы арасындағы сынақ кезінде, Римутака жотасындағы еңіссіз бөлікте E 66 локомотиві қырық бес вагонды 1:35 қалыпты еңіске сәтті көтерді. Бұл жүк WF класының екі локомотивіне тең келеді. Локомотив жоспарланғандай, көп ұзамай Incline (көлбеу жол) бойынша жұмыс істей бастады және Incline-нің төменгі жағындағы Крос-Крик темір жол станциясында орналастырылды. Ол Incline-де 80 тоннаға дейін жүк тасуға арналған, бұл H класының рұқсат етілген ең жоғары лимитінен 15 тоннаға артық. Сынақ кезінде E 66 Крос-Крик станциясынан Саммит станциясына дейін 103 тонна жүк тасыды. Дегенмен, оны пайдалану H класына қарағанда әлдеқайда қымбатқа түсті, сондықтан ол H локомотивтері жүрген жылдық қашықтықтың үштен екісін ғана жүрді. E 66 бір мильге 167 фунт көмір жұмсады, ал H класы 117 фунт жұмсады. Оның бір мильге жұмсалатын құны 54,10 пенс болды, H класы үшін бұл көрсеткіш 37,73 пенс еді. Сонымен қатар, E 66 экипажы кабинадағы, әсіресе туннельдердегі, ыстыққа шағымданады.
In a trial between Upper Hutt railway station and Summit railway station, the non Incline portion of the route over the Rimutaka Range, E 66 successfully hauled forty five wagons up the 1 in 35 grade. This was the equivalent of a load that would have required two WF class locomotives. The locomotive soon began work on the Incline as intended and was based at Cross Creek railway station at the foot of the Incline. It was rated to haul up to 80 tons on the Incline, 15 tons higher than the maximum permitted of the H class, and in a trial it successfully hauled 103 tons from Cross Creek up to Summit. However, it was much more costly to operate than the H class and thus ran only two thirds the annual mileage of the H locomotives. E 66 consumed 167 pounds of coal per mile, while an H class used 117 pounds, and its operating cost was 54.10 pence per mile compared to 37.73 pence for an H. Furthermore, E 66's crews complained of excessive heat in the cab, especially through tunnels,