Түскі махаббат (Túski mahabbat)

Кіріспе

Билли Уайлдердің 1957 жылғы фильмі. "Түстен кейінгі махаббат" – Билли Уайлдердің өндірген және режиссерлік еткен 1957 жылғы американдық романтикалық комедиясы. Басты рөлдерде Гари Купер, Одри Хепберн және Морис Шевалье ойнаған. Уайлдер мен И. А. Л. Даймонд жазған сценарий Клод Анеттің 1920 жылғы "Ариан, жас орыс қызы" романы негізінде құрылған. Фильм атақты орта жастағы американдық бизнес-магнаты мен оны тергеу үшін жалдаған жеке детективтің жиырма жастағы қызы арасындағы қарым-қатынасты көрсетеді. Джон МакГивер мен Лиз Бурдин де түсірілімде болған.

Сюжет

Жас виолончель оқушысы Ариан Шавас өзінің әкесі, жесір қалған жеке детектив, адал емес жұбайларды іздеуге маманданған, және оның клиенті "Мсье Х" арасындағы әңгімені тыңдайды. Клод клиентіне әйелі Париждегі Ритц қонақ үйінің 14-бөлмесінде америкалық бизнес магнаты Франк Фланнаганмен күнделікті кездесулер туралы дәлел бергеннен кейін, Мсье Х сол кешке кейін Фланнаганды өлтіретінін хабарлайды. Клод жайбарақат, ол жоғалтатын бизнеске ғана өкініп отыр, өйткені Фланнаган - ұзақ уақыттан бері кездейсоқ істермен танымал халықаралық плейбой. Ариан Ритц-тен оны Фланнаганмен телефон арқылы байланыстыруды сұрағанда, полиция қылмыс жасалғаннан кейін ғана араласудан бас тартқанда, ол оны өзі ескертуге шешім қабылдап, қонақ үйге кетеді. Фланеган құпия қызға қызығады, ол өзіне қатысты кез-келген ақпаратты, тіпті атын да беруден бас тартады. Ол оның атын әмиянның "А" деген әріпінен түсіне бастайды, ал ол оған айтудан бас тартқанда, ол оны "жеңіл қыз" деп атайды. Ол романтикалық тарихы жоқ, бірақ оны қызықтыру үшін femme fatale болып көрінеді және көп ұзамай едәуір үлкен адамға ғашық болады. Ол кешке оркестрлік жаттығулары бар екенін жасыра отырып, келесі түстен кейін онымен кездесуге келіседі. Ол ерлі-зайыптылардың бір-біріне деген сезімдерімен келеді, бірақ кешке дейін оны әуежайға шығарып салады. Арианның әкесі оны өзінің файлдарындағы үйдегі қадағалаудың қарапайым мәліметтерін білуден қорғауға тырысқан, бірақ оның көңіл-күйінің өзгергенін байқайды, бірақ оның бір ісімен байланысты екенін білмеді. Бір жылдан кейін Фланнаган Парижге және Ритцке оралады. Ария Фланнаганның әйелдерді сүйгенін ақпарат құралдары арқылы бақылап отыратын, ол оны балкондан көпшілікті бақылап жатқанда операда қайтадан кездеседі. Ол оның жолына түсіп, олар қайтадан кездесе бастайды. Бұл жолы ол өзінің сұрақтарында табандылық танытқан кезде, ол әкесінің файлдарына негізделген бұрынғы елестетілген сүйіктілерінің ұзақ тізімін жасайды, кейіннен Фланнаганға ол оның 20-сы екенін айтады. Фланеган ықтимал салыстырулардан көңілі көтерілгеннен қызғанышпен қиналғанға дейін барады, бірақ олардың шынайы екеніне сенімді емес. Ол әлі де кешірімшіл Мсье X-ке кездескенде, соңғысы Клодты өзіне ұсынады, сондықтан Фланнаган зерттеу үшін Арианның өз әкесіне жалдайды. Клод құпия әйелдің Ариан екенін көп ұзамай түсінеді. Ол Ритцке барып, Фланнаганға оның есімін айтады, клиентіне қыздың өзінің махаббат өмірін ойлап тапқанын айтады және ақырында оған Ариана оның қызы екенін айтады. Ол Фланнаганға оны "кішкентай балық" деп атайды, өйткені ол өте маңызды және ол маңызды қарым-қатынастардан аулақ болғысы келеді. Сол түстен кейін Ариан өзінің қонақ үйіне келгенде Фланнаган Парижден кетуге асығып-сығып жиналып, Канн қаласындағы "екі ақылсыз шведтік егізбен" кездесуге бара жатқандай болып көрінеді. Пойыз стансасында екеуі де бір-біріне қатты қамқорлық жасамауды жалғастырады, бірақ Ариан бірнеше жас төгіп, ол саңға кінәлайды. Пойыз жолға шыққанда Ариан платформаға жүгіріп келеді және вагондардың есігінде тұрған Фланнаганға жақын арада өзінің көптеген ғашықтарымен бірге жолға шығатынын айтады. Пойыз жылдамдаған сайын жылдам жүгіріп, оның фатальдық әйелінің бет-әлпеті жарылады, ол "Мен жақсы боламын, мен жақсы боламын" деп қайталайды, және оның махаббаты көрінеді. Фланеган ойынан шығып, қызды көлігіне сүйреп алып, онымен құшақтасып, өліп-жасырар алдында "Ариан" деп атайды. Клод бізге жұптың 24 тамызда Канн қаласында үйленіп, қазір Нью-Йоркте бірге тұрғанын айтады.

Young cello student Ariane Chavasse eavesdrops on a conversation between her father, Claude Chavasse, a widowed private detective who specializes in tracking unfaithful spouses, and his client, "Monsieur X". After Claude gives his client proof of his wife's daily trysts with American business magnate Frank Flannagan in Room 14 at the Paris Ritz, Monsieur X announces he will shoot Flannagan later that evening. Claude is nonchalant, regretting only the business he will lose, since Flannagan is a well known international playboy with a long history of casual affairs. When Ariane cannot get the Ritz to put her through to Flannagan on the phone, and the police decline to intervene until after a crime has been committed, she decides to warn him herself, and leaves for the hotel. When Monsieur X breaks into Flannagan's hotel suite, he finds Flannagan with Ariane, not his wife, who is cautiously making her escape via an outside ledge. Flannagan is intrigued by the mysterious girl, who refuses to give him any information about herself, even her name. He starts guessing her name from the initial "A" on her purse, and when she declines to tell him he resorts to calling her "thin girl". She has no romantic history but pretends to be a femme fatale to interest him, and soon falls in love with the considerably older man. She agrees to meet him the next afternoon, withholding that she has orchestral practice in the evenings. She comes with mixed feelings, but spends the evening while waiting for him to leave for the airport. Ariane's father, who has tried unsuccessfully to protect her from knowing about the tawdry domestic surveillance details in his files, notices her change of mood but has no idea that it proceeds from one of his cases. A year later, Flannagan returns to Paris and the Ritz. Ariane, who has kept track of Flannagan's womanizing exploits through the news media, meets him again when she sees him at an opera while surveying the crowd from a balcony. She puts herself in his path in the lobby, and they start seeing each other again. This time, when he persists in his questioning, she makes up a long list of prior imaginary lovers based on her father's files, later telling Flannagan that he is her 20th. Flannagan gradually goes from being amused to being jealously tormented by the possible comparisons, but is unsure whether they are real. When he encounters a still apologetic Monsieur X, the latter recommends Claude to him, and thus Flannagan hires Ariane's own father to investigate. It does not take Claude long to realize that the mystery woman is Ariane. He goes to the Ritz, tells Flannagan her first name, informs his client that the girl fabricated her love life, and eventually tells him that Ariane is his daughter. He tells Flannagan that she is a "little fish" that he should throw back, since she is serious and he wants to avoid serious relationships. When Ariane comes to his hotel suite that afternoon Flannagan is hurriedly packing to leave Paris, pretending to be on his way to meet "two crazy Swedish twins" in Cannes. At the train station they both keep up their act of not caring deeply for each other, although Ariane sheds a few tears that she blames on the soot. As the train departs Ariane runs along the platform and tells Flannagan, who stands in the coach's door, that she will soon travel with her many lovers. Running faster and faster as the train speeds up, her femme fatale facade cracks, she frantically repeats "I'll be all right, I'll be all right", and her love shows through. Flannagan changes his mind, sweeps her up in his arms onto the coach, and before kissing her calls her by her name, Ariane. In voice over, Claude informs us that the couple were married in Cannes on August 24th, and now live together in New York.

Кастинг

Уайлдер Фрэнк Флэнаган рөліне алғашқы кандидаттар ретінде Кэри Грант пен Юл Бриннерді қарастырған. Ән Джерри Вейл және басқа әншілер үшін танымал болды.

Шығару

2,1 миллион долларға түсірілген фильмді қаржыландырудың жетіспеушілігі күйзелді. “Достық ынандыру” фильмін түсіру кезінде Allied Artists компаниясының алған қарызы студияны Еуропа үшін “Кереметке арналған махаббат” фильмінің дистрибуция құқығын сатуға итермеледі, осылайша қосымша қаржы алуға тырысты. Уайлдерді көбінесе Любичтің шәкірті деп атайды. 2007 жылы “Stop Smiling” журналында екі режиссер туралы жазған мақаласында Джонатан Розенбаум “Кереметке арналған махаббат” фильмінің “Любичке арналған ең айқын, ашық және, мүмкін, ең қиын құрмет көрсетуі екенін, бұл фильм Любиштің 1938 жылғы “Көкжиектің сегізінші әйелі” фильмінен шабыттанғанын” (Уайлдер мен [Чарльз] Брэкет оның сценарийін жазуға көмектескен, сондай-ақ Гари Купер басты рөлде ойнаған, ол Францияда әйелдерге құштар американдық миллионер рөлінде болған) жазды. Джон Фоуэлл 2008 жылы былай деп жазды: “Любиш есік алдында, әсіресе есіктің артында қызықты нәрсе болып жатқанда, ең қияли болатын. Оның шәкірті Билли Уайлдер осы әдетті қабылдады. Уайлдердің Любишке ең ұқсас фильмі “Кереметке арналған махаббат” фильмінде Гари Купердің бай тойшысы тағы бір жеңіске жеткенін білеміз, себебі біз циган музыканттарының тобын (Купермен бірге оның құдалануына көмектесу үшін саяхаттайтын) қонақүй бөлмесінен аяқ киімдерін алып шығып келе жатқанын көреміз”. TV Guide журналындағы мерзімі көрсетілмеген және авторсыз жарияланған шолуда фильмде “Хепберннің тартымды сүйкімділігі, Шевальедің ойшау мінезі, Уайлдер мен Даймондтың көркем сценарийі және көрермендерді алып жүретін жеңіл сезім бар” делінген, бірақ фильм Гари Купердің өте нашар ойын көрсетуінен зардап шеккенін айтты, “ол сол кезде 56 жаста болды және Хепбернмен бірге ойнауға тым ересектеу көрінді”. Channel 4 телеарнасы: “Фильмнің жалпы алғандағы кемшілігі – Купер мен Хепберн арасындағы дамытуға тиіс болған сәйкессіз химия”. Мэрилин Трон өзінің киноталдауында сценарийді “дүниежүзілік және табысты американдық еркектің азғырушысы ретінде таза қыз” мифін ашып көрсету деп атады. Трон Ариан кейіпкерінің әкесінің ішінде барлығы ер адамдармен қоршалғанын атап өтті, олардың барлығы ер адамдардың флирт жасау және құдалану құқығын бекітеді және қолдайды, ал әйелдерден пәк болуы күтіледі. Жыныстық екіұстамалықтың мәні Арианның әкесі Фланнаганмен бетпе-бет келгенде көрінеді, олар екеуі де өздерінің қателескенін түсінеді. Плейбойды тергеуден байлық тапқан детектив әкесі енді плейбойдың өз қызын азғырғанын түсінеді, ал әйелдерін алдаған күйеулерді қорқытып, қашып құтылған тойшы енді ол азғырған қыздың әкесімен бетпе-бет келеді. Фланнаганның Арианды қозғалып жатқан пойызға көтеріп алып, кейіннен оған үйленуге келісуі, Фланнаганның ұзақ уақыт бойы флирт жасауы мен Арианның ерлер мен ақшамен толық тәжірибесіздігін ескере отырып, оқиғаға шындыққа сай емес романтикалық сипат қосады. Трон қорытындылайды: “Ол қызға үйленудің орнына асырап алғанда жақсы болар еді”.

Produced at a cost of $2.1 million, the film was plagued by underfinancing. The debt Allied Artists incurred while making Friendly Persuasion prompted the studio to sell the distribution rights of Love in the Afternoon for Europe to gain more financing. Wilder is often mentioned as Lubitsch's disciple. In his 2007 essay on the two directors for Stop Smiling magazine, Jonathan Rosenbaum wrote that Love in the Afternoon was "the most obvious and explicit and also, arguably, the clunkiest of his tributes to Lubitsch, partially inspired by Lubitsch's 1938 Bluebeard's Eighth Wife (which Wilder and [Charles] Brackett also helped to script, and which also starred Gary Cooper, again playing a womanizing American millionaire in France)". John Fawell wrote in 2008 that "Lubitsch was at his most imaginative when he lingered outside of doorways, particularly when something promiscuous was going on behind the door, a habit his pupil Billy Wilder picked up. In Wilder's most Lubitsch like film, Love in the Afternoon, we know when Gary Cooper's rich playboy has bedded another conquest when we see the group of gypsy musicians (that travels with Cooper to aid in his wooing) tiptoe out of the hotel room, shoes in hand." In an undated and unsigned review, TV Guide observes that the film has "the winsome charm of Hepburn, the elfin puckishness of Chevalier, a literate script by Wilder and Diamond, and an airy feeling that wafted the audience along," but felt it was let down by Gary Cooper, who "was pushing 56 at the time and looking too long in the tooth to be playing opposite the gamine Hepburn With little competition from the wooden Cooper, the picture is stolen by Chevalier's bravura turn". Channel 4 stated: "the film as a whole is rather let down by the implausible chemistry that is meant to develop between Cooper and Hepburn." In her film analysis, Marilyn Throne calls the script an exposure of the myth of "the girl virgin as the seductress of the worldly and successful American male". Throne notes that the character of Ariane is surrounded by men—including her father—who all affirm and support the prerogative of men to philander and flirt, while women are expected to remain chaste. The sexual double standard is seen for what it is when Ariane's father confronts Flannagan and both realize they were wrong, as the detective father who has made his wealth from investigating this playboy now realizes the playboy has seduced his own daughter, and the playboy who has mocked and eluded cuckolded husbands comes face to face with the father of the girl he seduced. Flannagan's decision at the end to scoop up Ariane into the moving train, and later marry her, puts an unrealistic romantic stamp on the story, considering Flannagan's long philandering past and Ariane's total inexperience with men and money. Throne concludes, "One rather wishes he'd adopted the girl instead of marrying her".

Марапаттар

Сценаристтер Уайлдер мен Даймонд 1957 жылғы Америка Жазушылар Гильдиясы сыйлығында «Ең үздік американдық комедия» номинациясы бойынша жеңіс одіс. Уайлдер Америка Режиссерлер Гильдиясының «Көркем фильмдегі ең үздік режиссура» номинациясына ие болды.