Шотландияның «Энни Лори» әні – сүйіспеншілік тақырыбындағы поэзия негізінде жазылған, 1834/35 ж. әнге айналдырылған халық әні. Тарихы, авторы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд әні
Scottish song
"Энни Лори" – Уильям Дуглас (1672–1760) деген Дамфрисширден шыққан ақынның Энни Лориға (1682–1764) деген махаббаты туралы өлеңіне негізделген ежелгі шотланд әні. Әннің сөздері өзгертіліп, 1834/5 жылы Алисия Скотт әуенін қосты. Бұл ән "Максуэлтон Брэс" деген атпен де белгілі.
"Annie Laurie" is an old Scottish song based on a poem said to have been written by William Douglas (1672 c1760 ) of Dumfriesshire, about his romance with Annie Laurie (1682–1764). The words were modified and the tune was added by Alicia Scott in 1834/5. The song is also known as "Maxwelton Braes".
Уильям Дуглас пен Энни Лори
Уильям Дуглас Шотландия корольдік әскерінің сарбазы болды, Германия мен Испанияда соғысты және капитан шеніне жетті. Ол сондай-ақ кем дегенде екі дуэльге қатысты. 1694 жылы Фингландтағы иелігіне оралды. Энни Лори 1682 жылдың 16 желтоқсанында, шамамен таңғы сағат 6-да Шотландияның Олдгирт қаласына жақын, Кеирдегі Барджарг мұнарасында дүниеге келді. Ол 1685 жылы Максвеллтонның бірінші баронеті болған Роберт Лоридің кіші қызы еді. Дәстүр бойынша Дуглас пен Энни Лоридің арасында махаббат орын алған, бірақ оның әкесі олардың үйленуіне қарсы болған. Мүмкін, Анна тым жас болғандықтан, әкесі қайтыс болған кезде ол он бес жаста болды. Бұл Дугластың қатал мінезіне немесе оның якобиттерге адалдығына байланысты болуы мүмкін. Олар бір-бірін білгені белгілі, себебі Аннаның кейінгі хатында Дуглас туралы жаңалыққа жауап ретінде: "Оның опасыз пікірлерінен бас тартып, қанағатқа жеткенін тілеймін" деген сөздері бар. Дуглас осы махаббаттан кейін айығып, Ланаркширдегі мұрагер Элизабет Клерк Гленбоигпен бірге қашып кетті. Олар 1706 жылы Эдинбургте үйленді. Дугластың саяси нанымы оны елден кетуге мәжбүр етті. Ол жалдамалы әскер болып жұмыс істеді және 1720 жылдары Фингландтағы иелігін сатты, бірақ соңында ол кешірім алды.
William Douglas became a soldier in the Royal Scots and fought in Germany and Spain and rose to the rank of captain. He also fought at least two duels. He returned to his estate at Fingland in 1694. Annie Laurie was born Anna, on 16 December 1682, about 6 o'clock in the morning at Barjarg Tower, in Keir, near Auldgirth, Scotland, the youngest daughter of Robert Laurie, who became first baronet of Maxwellton in 1685. Traditionally it is said that Douglas had a romance with Annie Laurie, but that her father opposed a marriage. This may have been because Anna was very young; she was only in her mid teens when her father died. It may also have been because of Douglas's aggressive temperament or more likely because of his Jacobite allegiances. It is known for certain that they knew of each other, because in a later letter by Anna she says in reply to news about Douglas, "I trust that he has forsaken his treasonable opinions, and that he is content." Douglas recovered from this romance and eloped with a Lanarkshire heiress, Elizabeth Clerk of Glenboig. They married in Edinburgh in 1706. Douglas's political beliefs forced him into exile. He became a mercenary soldier and sold his estate at Fingland in the 1720s, though eventually he received a pardon.
Анна Лоридің кейінгі өмірі
1709 жылы 29 тамызда Эдинбургте Анна Крейгдаррохтың 14-ші ларды Александр Фергюссонға үйленді. (Брюердің ертедегі басылымдары оның күйеуі Джеймс Фергюсон деп қате айтады, ол шын мәнінде оның ұлы еді.) Ол Крейгдаррохта 33 жыл өмір сүрді. Оның басшылығымен қазіргі Крейгдаррох сарайы салынды, ал үйдің арт жағындағы формальды грузин бақтарында оның талғамының іздері бүгінге дейін сақталған. Ол 1764 жылы 5 сәуірде Шотландияның Дамфрисшир аймағындағы Фрайрс Карседе қайтыс болды, және кейбір дереккөздерде оның Крейгдаррохта жерленгені айтылады. Оның портреттері Максвелтон мен Стюарт Монтейттердің резиденциясы Мэнсфилдте сақталған. Портреттерде оның көк көзі болғаны көрінеді.
In Edinburgh on 29 August 1709 Anna married Alexander Fergusson, 14th Laird of Craigdarroch. (Early editions of Brewer's are in error claiming her husband was James Ferguson, who was in fact her son.) She lived at Craigdarroch for 33 years. Under her directions the present mansion of Craigdarroch was built, and a relic of her taste is still preserved in the formal Georgian gardens at the rear of the house. She died on 5 April 1764, at Friars' Carse, Dumfriesshire, Scotland, and some sources say she was buried at Craigdarroch. Portraits of her exist at Maxwelton and at Mansfield, the seat of the Stuart Monteiths. The portraits show that she had blue eyes.
Авторлық туралы күмән
Дагластың өлеңді жазғанына қатысты күмәндер туды. Әннің екінші шумағындағы сөздер ескі «Джон Андерсон, My Jo» әнінің нұсқасына негізделген болуы мүмкін, және «Энни Лори» кейде осы әнмен орындалған. Бұл сөздер алғаш рет 1823 жылы Шарптың «Жырлар жинағында» жазылған, бұл 1700 жылдан бері көп уақыт өткенін көрсетеді. Сондықтан, ән авторы Аллан Каннингем болуы мүмкін, ол Шарптың кітабына материалдар қосып, оларды ойлап тапқан. Дегенмен, Дугластың басқа шумақтарды жазғаны мәлім, сонымен қатар ол Максвелтондық Анна Лориді де білген. Бұл оның кем дегенде бірінші шумақтың бір бөлігін жазғанын көрсетеді.
There has been some doubt that Douglas composed the poem. The words of the second verse of the song may be based on an old version of John Anderson My Jo, to the tune of which song Annie Laurie was sometimes sung. The words were first recorded in 1823 in Sharpe's "Ballad Book", quite a long time after 1700. The song therefore may have been written by Allan Cunningham, who invented contributions to Sharpe's book. However Douglas is known to have written other verses and he also knew an Anna Laurie of Maxwelton. This seems to indicate he was the originator of some of the first verse at least.
Леди Джон Скотттің қосымшалары
1890 жылы ақпанда Леди Джон Скотт (1810–1900) (туған аты Алисия Энн Спотисууд) "Дамфрис Стандарт" газетінің редакторына хат жазып, әуенді өзі шығарғанын және қазіргі қолданыстағы сөздердің көп бөлігін өзі жазғанын мәлімдеді. Ол 1834-1835 жылдар шамасында Аллан Каннингхэмнің 1825 жылы жарық көрген "Шотландия әндері" жинағында осы сөздермен танысқанын айтты. Ол бұрынғыдағы "Кемпи Кей" атты ескі шотланд поэмасы үшін жазған музыкасын осы әнге бейімдеді. Сондай-ақ, ол бірінші шумақты аздап, екінші шумақты күрт өзгертті, оны лайықсыз деп санады және үшінші шумақты жаңадан жазды. 1850 жылдары Леди Джон осы әнді, сондай-ақ өзінің басқа әндерін Қырым соғысында қаза болған әскерилердің жесірлері мен жетімдеріне көмек көрсету мақсатында жариялады. Ән кеңінен танымал болды және Дженни Линд есімімен байланыстырылды.
In February 1890 Lady John Scott (1810–1900) (née Alicia Ann Spottiswoode) wrote to the editor of the Dumfries Standard, claiming that she had composed the tune and had written most of the modern words. She said that around 1834 5 she encountered the words in collection of the Songs of Scotland (1825) by Allan Cunningham in a library. She adapted the music she had composed for another old Scottish poem, Kempye Kaye. She also amended the first verse slightly, the second verse greatly, which she thought was unsuitable, and wrote a new third verse. In the 1850s Lady John published the song with some other songs of hers for the benefit of the widows and orphans of the soldiers killed in the Crimean War. The song became popular and was closely associated with Jenny Lind.