Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Женевадағы опера театры, Швейцария
Opera house in Geneva, Switzerland
Grand Théâtre de Genève – Швейцарияның Женева қаласындағы опера театры. Көптеген басқа опера театрлары сияқты, Grand Théâtre de Genève де ғимарат және мекеме болып табылады. Ғимарат – Нев алаңындағы әсем құрылыс, ол 1876 жылы ресми түрде ашылды, 1951 жылы өрттен зардап шекті және кең масштабты жөндеуден кейін 1962 жылы қайта ашылды. Онда Швейцариядағы ең үлкен сахна орналасқан. Мекеме ретінде, ол француз тілінде сөйлейтін Швейцариядағы опера және балет қойылымдарын, концерттерді және кейде театр өнерлерін ұйымдастыратын және қабылдайтын ең ірі театр болып табылады. 17- және 18-ғасырлардың басында Женеваға кальвинистік догматизм күшті әсер еткендіктен, қала 1760 жылдардың ортасына дейін Женеваның алғашқы опера театры – Розимонд театрын салуға келіспеді. Вольтердің ықпалымен опера «Шетелдіктердегі шатыр» және оның ізбасары «Нев театры» гүлденді, екеуі де қала қабырғасының сыртында орналасқан.
Grand Théâtre de Genève is an opera house in Geneva, Switzerland. As with many other opera houses, the Grand Théâtre de Genève is both a venue and an institution. The venue is a majestic building, towering over Place Neuve, officially opened in 1876, partly destroyed by fire in 1951 and reopened in 1962, after extensive refurbishments, which houses the largest stage in Switzerland. As an institution, it is the largest production and host theatre in French speaking Switzerland, featuring opera and dance performances, recitals, concerts and, occasionally, theatre. During the 17th and early 18th centuries, Geneva was heavily influenced by Calvinist orthodoxy and it was not until the middle 1760s that the city agreed to the building of the Théâtre de Rosimond, Geneva's first opera house. Under the influence of Voltaire opera began to flourish at La Grange aux Etrangers and its successor theatre, the Théâtre de Neuve, both of which were located outside the walls of the city.
Үлкен театр 18791951
Ұзақ уақыт үздіксіз жұмыс істегеннен кейін, Théâtre de Neuve 1880 жылы Женеваның өсіп келе жатқан халқына қажетті сапа мен кеңістікке сай жаңа театрмен алмастыру үшін бұзылды. 1862 жылы қалалық кеңес театрдың Женеваның маңыздылығы мен беделінің артуына байланысты тым кішкентай және қарапайым екендігі туралы шешім қабылдады. 1870 жылы ұсыныстар шақыру жарияланды және жоба архитекторлар Эмиль Ревердин мен Гаспар Андреге берілді. Жаңа театр жобасына қаржыны 1873 жылы қалаға қалдырған Карл II, Брансвик герцогы ұсынды, оның ішінде 1.2 миллион швейцариялық франк Женеваның болашақ опера өнерінің ғибадатханасын салуға бөлінді. Муниципальдік үкімет жаңа театрдың құрылысын 1874 жылы Женева мемлекетінен берілген 3000 шаршы метрлік жер телімінде бастауға дауыс берді. Бұрын архитектор Жак Элизе Госс жасаған жоспарларға сәйкес ежелгі қала қабырғасының орналасқан қақпаларының орнында салынды. Бірінші тас 1875 жылы салынды, ал ресми ашылу рәсімі 1879 жылы Россинидің «Уильям Телл» операсымен маусымды ашу арқылы өтті. Музей Рат пен Музыка консерваториясының арасында орналасқан жаңа ғимарат Еуропадағы он үздік опера үйлерінің қатарына кірді, бұл жаңа ғана аяқталған Париждегі Гарнье сарайынан кем емес еді, одан ол өзінің Екінші империя стилі бойынша едәуір сәулеттік шабыт алды. Ғимараттың қасбеттері еркін тастан, тұғыры Юра әктасынан, ал қалған бөлігі құмтастан және моласстан салынған. Негізгі қасбеті бойынша, Юра әктасынан жасалған сегіз үлкен бағана, Берн Оберленіндегі тау өзенінің төбесінен табылған қызыл граниттен жасалған алты кішігірім бағанамен ауысып тұрады. Негізгі қасбеті бірнеше мүсіндермен және қалыптармен әшекейленген, бұл оған монументалды көрініс береді. Үлкен перроннан ғимараттың алдыңғы жағына шығады, онда драма, би, музыка және комедияны бейнелейтін мәрмәр мүсіндер орталық қасбетті тепе-тең етеді. Жоғары сатыда екі қос бағана басты фойеден үш балконды терезелерді бөліп тұрады. Фасадтың жоғарғы жағында Женеваның гербі бар фронтон орналасқан, оның басына екі скульптуралық фигуралар тобы қолдаған өнер генийін бейнелейтін аллегориялық фигура орнатылған. Энтаблераның астында сегіз бюст ғимараттың негізгі қасбеті мен оның қабырғаларындағы бұрыштарын безендіреді. Олар сол кездегі маңызды композиторларды: Россини, Бойльдье, Бетховен, Мейербер, Вебер, Моцарт және Доницеттиді, сондай-ақ әйгілі жазушы – кейде композитор – Жан Жак Руссоны бейнелейді. Алдыңғы бөлмеге кіргенде, бұрын касса кеңсесі мен оң жақта театр кафесі болды. Осыдан кейін үйге кіретін залда көп түсті мәрмәрден жасалған едені бар. Фойеге және жоғарғы қабаттарға апаратын екі сатыдағы баспалдақ Леон Годтың алты үлкен суретімен әшекейленген, олар алты музыка түрін бейнелейді: әскери, пасторальдық, діни, жеңіл, Орфикалық және Дионисий. Бұл панелдер өте академиялық сипатта, атақты композиторлардың медальондық портреттерімен алмасып тұрады. Жоғары вестибюльдің барлық сәндік элементтері (балконға апаратын есіктің қаңқалары, төбе панельдері) 1951 жылғы үлкен өртте жоғалды. Сонымен қатар жоғарғы деңгейде, үйге апаратын вестибюльдің алдында, үлкен фойеге шығатын үш есік, ал үш терезеден Neuve алаңына көз ашылады. Үлкен фойе, оң жағында кішкентай фойе және сол жағында кішкентай салон, негізгі қасбеттің фортепиано нобилесі. Үлкен фойедегі үш кеңістіктің енфилада әсері бірнеше үлкен айналардың көріністерінің нәзік көрініс өзара әрекеттесуімен ұлғайтылады. Фойедегі көркемдік Париждегі Луврдің атақты Аполлон галереясын еске салады. Кішкентай фойедегі төбе панельдері Леон Годтың шығармалары. Бірнеше суретші мен мүсіншіге ғимараттың ішкі және сыртқы жағын эклектикалық стильмен безендіру тапсырылды. Үй ашық түстерде алтын түстермен безендірілген. Ортаңғы күмбезде, одан керемет шамшырақ ілінеді, он бес медальонмен панельді төбеде тоғыз актер мен алты әншінің портреттері бейнеленген. Бұл медальондар үйді безендірген суреттелген аллегориялардың (Музыка, Драмалық қойылым және Би) қалған бөлігімен бірге Пьер Николас Бриссеттің жұмысы болды. Бірінші Үлкен театр тек сәнді безендіріліп қана қоймай, оның техникалық инфрақұрылымы да сол кезең үшін заманауи болды. Сахна пердесі Рона өзеніндегі жақын маңдағы Usine des Forces Motrices электр стансасының гидравликалық қысымымен қуаттандырылды. 1905-1913 жылдар аралығында электр қуаты орнатылды, бұл электрлі винчпен жұмыс істейтін қауіпсіздік пердесін орнатуға және спектакльдер кезінде газ жарығын электр жарығымен ауыстыруға мүмкіндік берді.
After a long period of uninterrupted activity, the Théâtre de Neuve was pulled down in 1880 to be replaced by a new theatre, better suited to the quality and space needed by Geneva's growing population. As early as 1862, the Municipal Council had decided that the theatre was too small and plain, in view of Geneva's increasing importance and prestige. In 1870, an invitation for proposals was launched, and the project was handed to architects Emile Reverdin and Gaspard André. Funds for the new theatre project were provided by Charles II, Duke of Brunswick's legacy to the city in 1873, out of which CHF 1.2 million were earmarked to build Geneva's future temple of operatic art. The municipal government voted to begin construction of the new theatre in 1874, on a 3,000 square metre plot granted by the State of Geneva and formerly occupied by the moats of the ancient city wall, according to plans drawn up by the architect Jacques Élysée Goss. The first stone was laid in 1875, and the official inauguration took place in 1879 with a performance of Rossini's William Tell opening the season. The new building, placed between the Musée Rath and the Conservatory of Music, was rated among the ten best opera houses in Europe, close behind the recently completed Palais Garnier in Paris, from which it drew considerable architectural inspiration, in its Second Empire style. The building's facades are built of freestone, with plinths of Jura limestone and the rest of the building in sandstone and molasse. On the main façade, eight large pillars of Jura limestone alternate with six smaller ones, of red granite found in the bed of a mountain river in the Bernese Oberland. The main façade was—and still is—graced with a number of sculptures and mouldings, which give it its monumental aspect. A spacious perron leads to the front building, where marble statues representing Drama, Dance, Music, and Comedy balance the central façade. On the upper level, double columns separate the three balcony windows from the main foyer. The top of the façade features a pediment bearing the coat of arms of Geneva, crowned with an allegorical figure representing the Genius of the Arts, supported by two groups of sculptural figures. Under the entablature, eight busts decorate the main façade and its returns on the sides of the building. They represent important composers of the time: Rossini, Boieldieu, Beethoven, Meyerbeer, Weber, Mozart, and Donizetti and the famous writer—and occasionally composer—Jean Jacques Rousseau. When entering the vestibule, one formerly came across the box office, and, on the right hand side, the theatre café. Beyond this, a hall with a recently renovated polychrome marble floor led to the house. The two flights of stairs leading to the foyer and the upper tiers were decorated with six large scale paintings by Léon Gaud representing six types of music : military, pastoral, religious, light, Orphic and Dionysian. These panels, of a highly academic nature, alternated with medallion portraits of famous composers. All the decorative elements of the upper vestibule (door frames leading to the balconies, ceiling panels) were lost in the great fire of 1951. Also on the upper level, in front of the vestibule leading to the house, three doors open onto the grand foyer, with three bay windows opening the view out on place Neuve. The grand foyer with, on the right hand side, the little foyer and, on the left hand side, the little salon, are the piano nobile of the main façade. The enfilade effect of the three spaces in the grand foyer is magnified by the subtle visual interplay of reflections from several oversized mirrors. The grandeur of the foyer recalls the Louvre's famous Galerie d’Apollon in Paris. The ceiling panels in the little foyer are by Léon Gaud. Several artists—painters and sculptors—were commissioned to decorate the inside and the outside of the building in an eclectic style. The house was decorated in a style with gold highlights on light tones. Around the central cupola, from which hung a magnificent chandelier, a panelled ceiling with fifteen medallions featured portraits of nine actors and six singers. These medallions, along with the rest of the painted allegories (Music, Dramatic Performance and Dance) decorating the house, were the work of Pierre Nicolas Brisset. The first Grand Théâtre was not only lavishly decorated; its technical infrastructure was also state of the art, for the period. The stage curtain was powered by hydraulic pressure from the nearby Usine des Forces Motrices power plant on the river Rhône. Electric power was installed between 1905 and 1913, allowing the installation of a safety curtain, operated by an electric winch, and the replacement of gas lighting with electrical lights during performances.
Ұлы өрт Қайта құру 19511962
1951 жылы 1 мамырда сағат 12:08-де, сахна қызметкерлері Вагнердің "Ди Валькуре" операсының үшінші актісіне дайындық кезінде, қорқынышты өрт шығып, сахна, жоғары жағы, тор және өткелдер, сондай-ақ олардың механикалық және электрлік жабдықтарын толығымен жойды. Қауіпсіздік мақпасы құлап, өрт үйге таралып, оркестр орындарынан бастап үшінші қабатқа дейін, төбедегі және сахна алды аркасының үстіндегі боялған панельдер мен медальондарды да қамтыған барлық нәрсені өртеп жіберді. Театрдың өрттен зардап көрмеген бөліктері – фойе және сыртқы баспалдақ, негізгі кіреберіс пен вестибюль, сондай-ақ сахна ғимаратының сыртқы қасбеттері болды. Театр он жылға жабылды, осы уақыт ішінде қойылымдар Курсаль деп те аталатын Гранд Казиноға көшірілді. Апаттан кейін Женева қаласы бірнеше қайта құру жобаларын тапсырды. Қайта құру жұмыстарын 1958 және 1962 жылдар аралығында Женевадан Шарль Шапфер және Миланнан Марчелло Завелани Росси атты екі сәулетші жүргізді. Стриенскинің қайтысынан кейін, жергілікті сәулетшілер Альберт Сингриа мен Жорж Тамараско әрлеу жұмыстарын аяқтады. Стриенскидің әшекейлі қауіпсіздік мақпасына тік жалғасатын төбедегі биік еңіс күміс және алтын жалатылған алюминий табақтарынан жасалған, Мурано әйнегімен жабдықталған мыңнан астам шам тесігінен тұрады, бұл Күн жолының көрінісін тудырады. Төбеде сондай-ақ әр түрлі шамдар орнатылған үш проекция бар, олар әшекейлі металл беттерін немесе сахна алдындағы шамдарды жарықтандыруға арналған.
On 1 May 1951 at 12:08 pm, while stagehands were preparing a set for the third act of Wagner's Die Walküre, a terrible fire broke out, destroying the stage, fly loft, grid and gangways and their mechanical and electric machinery. The safety curtain collapsed and the fire spread to the house, burning everything from the orchestra seats to the third tier, along with the painted panels and medallions in the ceiling and above the proscenium arch. The only parts of the theatre to escape the flames were the foyer and its external landing, the main entrance and vestibule, and the exterior façades, including those of the stage house. The theatre remained closed for a decade, during which performances were transferred to the Grand Casino also called Kursaal. After the disaster, the City of Geneva commissioned several reconstruction projects. The reconstruction was finally conducted between 1958 and 1962 by two architects, Charles Schapfer from Geneva, and Marcello Zavelani Rossi from Milan, with a Polish artist, Jacek Stryjenski, responsible for the decoration of the house. Following Stryjenski's untimely death, local architects Albert Cingria and Georges Tamarasco completed the decoration. The impressive slope of the ceiling continuing vertically into Stryjenski's ornamental safety curtain is built of silver and gold plated aluminium sheeting, with over a thousand lighting orifices fitted with Murano glass creating the impression of the Milky Way. The ceiling also includes three projections into which various lighting sources are installed, either to illuminate the ornamental metal surfaces or for the proscenium lights.
Grand Théâtre 1962 жылдан қазіргі уақытқа дейін
1962 жылдың желтоқсанында Гранд Театр Вердидің «Дон Карлос» операсының француз тіліндегі нұсқасымен қайта ашылды. Осы қайта жаңғырудан бері Женева опера театрын бірнеше белгілі режиссерлер басқарды: хронологиялық ретпен Марсель Лами (1962–1965), Герберт Граф (1965–1973), Жан-Клод Рибер (1973–1980), Хью Галл (1980–1995), Рене Ауфан (1995–2001), Жан-Мари Бланшар (2001–2009) және Тобиас Рихтер (2009–2019). Гранд Театрдың 1879 жылғы бастапқы нұсқасында зал аттың жаны тәрізді («итальяндық» стилінде) пішінделген, үш жағынан бірнеше қабатты балкондар мен ложалармен қоршалған. 1962 жылғы қайта жөндеуден кейін залдың дөңгелек орналасуы неміс стиліндегі «төртбұрышты» пішінге өзгертілді, онда залдың 1488 орындығының (593 партерде, 199 бірінші қабатта, 161 екінші қабатта және 535 амфитеатр/жоғарғы қабатта) кез келгенінен сахнаны толық көруге мүмкіндік бар.
The Grand Théâtre reopened in December 1962, with the French version of Verdi's Don Carlos. Since this revival, several renowned directors have managed the Geneva opera house: in chronological order, Marcel Lamy (1962–1965), Herbert Graf (1965–1973), Jean Claude Riber (1973–1980), Hugues Gall (1980–1995), Renée Auphan (1995–2001), Jean Marie Blanchard (2001–2009), and Tobias Richter (2009–2019). In its original 1879 version, the auditorium of the Grand Théâtre was shaped like a horseshoe (in the "Italian" style) with several tiers of balconies and boxes surrounding the auditorium on three sides. After the 1962 renovations, the auditorium's oval seating arrangement was altered to adopt a German style "square" shape, where a full view of the stage is possible from any one of the auditorium's 1,488 seats (593 in the stalls, 199 in the first circle, 161 in the second circle and 535 in the amphitheatre/upper circle).
Техникалық ерекшеліктері мен жөндеу жұмыстары
1997-1998 жылдар маусымында екі ірі жаңарту жобасы жүзеге асырылды. Біріншісі және ең шұғыл жұмыс (10 жылдық мүмкіндіктерді зерттеуден кейін) – сахналық механизмдерді жаңарту; екіншісі – көпшілікке ашық аймақтардағы түрлі жаңартулар. Сахнаның едені мен жоғары жарықтар орналасқан төбе арасындағы, сахналық жабдықтардың (жарық және декорациялар алмастыру) жұмыс істейтін бөлігі көрерменге көрінбейді. Жаңарту жобасына 60 компания және 600-ге жуық жұмысшы қатысты. Ғимараттың құрылымына ешқандай өзгеріс енгізілмегенімен, оның мүмкіндіктері толыққанды пайдаланылды. Бұл жаңарту жобасын жүзеге асырған неміс фирмасы Mannesmann Rexroth бұрын Гетеборг опера театры мен Зальцбург фестивалінің сахналық механизмдерін жаңартуда тәжірибе алған; енді Grand Théâtre de Genève сахнасын жаңарту осы компанияның маңызды жетістіктерінің қатарына қосылды.
During the 1997–1998 season, two major refurbishment projects took place. First and most urgent (after 10 years of feasibility studies) the renovation of the stage machinery; second, various refurbishments in the public access areas. Most of the work on the stage house, between the stage floor and the ceiling of the fly loft, where the overhead machinery (lights and set changes) operates, is not visible by the audience in the house. The renovation project involved 60 different companies and around 600 workers. Although no alterations were made to the building itself, its capacities have been thoroughly maximised. The German firm responsible for the renovation project, Mannesmann Rexroth, had previously worked on the Gothenburg Opera House and the stage machinery of the Salzburg Festival; the Grand Théâtre de Genève's stage renovation now features among this company's major achievements.
Сахнаның үстінде
Үш онжылдық қызметтен кейін сахна машиналары тозу белгілерін көрсетуге басталды. 1997–1998 жылдардағы жөндеу жұмыстары кезінде олар кең ауқымды жаңартудан өтті. Өзгерістердің көп бөлігі көрермендерден тыс, атап айтқанда сахна үйінің ішінде, төбе мен еден арасында және оркестр алдындағы платформада болды. Төрт деңгейлі өткелдер мен мыңдаған кабельдермен толы болғандықтан, әсіресе, сахна үсті (fly loft) қиындық тудырды. 1962 жылы заманауи болған жабдық ескіріп, тіпті театр қауіпсіздігіне қауіп төндірді, сондықтан сахна үстіндегі механизмдер (grid) толығымен жаңаланды. Қауіпсіздік пен тиімділікті қамтамасыз ету үшін сахна машиналары толығымен жаңартылып, оның басқару жүйесі толығымен компьютерлендірілді. Жаңартуға сонымен қатар жаңа жүктемелерге төтеп беру үшін конструкцияны нығайту, жиырма бес гидравликалық лебёдканы орнату кірді, олардың әрқайсысы ұзын, декорацияларға бекітілген және көрермендерге көтеріліп түсірілетін 52 штанганы (batten) ұстады. Олардың жүктеме сыйымдылығы артты. Сахна үстіндегі механизмдер жоғары қысымды гидравликалық моторлармен жұмыс істейді, бұл декорацияларды үнсіз және жылдам ауыстыруға мүмкіндік береді. Олардың қозғалыстары синхронды түрде кестеленген және сахналық эффектілерге сәйкес жылдамдығы бағдарламаланады. Жаңа компьютерлік жүйеде бір басқару тақтасынан бір уақытта он бес моторды іске қосуға болады, бұл штангаларды, жарық платформасын және сахна алдындағы пердені басқаруға мүмкіндік береді, ол үзіліс кезінде сахнаны ашады немесе жасырады және түрлі ашылу стилінде (австриялық, венециялық, плисселенген немесе табельдік) қолданылады. Бұған қоса, сахна үстіндегі көпірлер мен өткелдер кеңейтіліп, нығайтылды.
After three decades of service, the stage machinery began to show signs of wear and tear. It underwent extensive refurbishments during the 1997–1998 renovations. Most of the transformations took place in parts of the theatre out of the audience's sight, namely the stage house, between the ceiling and the floor, and the orchestra pit decks. With four levels of gangways and thousands of cables cluttering it, the fly loft in particular was a real stumbling block. What was state of the art in 1962 had become obsolete—almost a threat to security in the theatre—and the grid (the machinery above the stage) was thus completely transformed. In order to guarantee maximum security and efficiency, the stage machinery was completely transformed and its operating system fully computerised. Refurbishments also included structural reinforcements to improve new load bearing capacities, the fitting of a hundred hydraulic winches, bearing 52 battens, each long, attached to the sets and risen or lowered facing the audience. Their load capacity was increased from The fly loft machinery operates on a high pressure hydraulic motor system, allowing sets to be changed silently and with great speed Their movements are synchronised and their speed can be programmed according to stage effects. With the new computerised system, fifteen motors can be run simultaneously from a single control panel, operating the battens, the light deck and proscenium curtain, which reveals or hides the stage during intermissions and can be used in different opening styles (Austrian, Venetian, pleated or tableau). The renovations also included reinforcement and enlargement of bridges and catwalks over the stage from width.
Үй ішінде
Ханс Вильсдорф қоры бірінші қабаттағы зал мен аудиторияны қайта жаңартуға 2,8 миллион теңге көмектесті. Залда қызыл төсеніштің астынан жасырылған түсті мәрмәр еден табылды. Үй орындықтарына ағаштан жасалған арқалар орнатылды және жаңа ағаш паркет еден салынды. Қауіпсіздік мақпайы мен төбе асбесттен тазартылды, сахна едені толығымен жаңартылды. Оркестр шұңқыры да жаңартылды, енді оны қалауынша көтеріп немесе түсіре алады.
The Hans Wilsdorf Foundation contributed 2.8 million for the refurbishment of the ground floor hall and the auditorium. In the hall, an original polychrome marble floor was brought to light after being hidden under red wall to wall carpeting. The house seats were fitted with wooden backs and onto a new wooden parquet floor. The safety curtain and the ceiling were stripped of asbestos and the stage floor completely redone. The orchestra pit was also renovated and can now be raised or lowered as deep as .
Сахна және одан төмен
Сахна астындағы техникалық персонал жұмыс істейтін кеңістік өте терең; жылжымалы сахна дектері жиынтықтар мен актерлерді көрермендердің көзінен тыс, осы кеңістікке түсіреді. Орталық сахна алты дектен тұрады, олардың әрқайсысы салмағы бар, және он екі гидравликалық көтергішпен қамтамасыз етіліп, қуаттандырылады. Бұл көтергіштер дектерді, жиынтықтарды және актерлерді сахна деңгейінен жоғары немесе төмен көтеріп, сахна астына түсіре алады. Сахнада гидравликалық жетегі бар, өздігінен тұратын артқы сахна да бар, ол екі рельс бойынша алға жылжып, дектер төмен түскен кезде орталық сахнада бос қалған кеңістікті жабады. Сахнаның екі жағында, орталық сахнадан да кеңірек аумақты алып жатқан екі қабатқа жеңіл, жылжымалы вагондар орнатылған, олар жиынтықтарды орталық сахнаға тасымалдауға арналған. Просцена аркасы әртүрлі өлшемдерге бейімделе алады. Оркестрлік шұңқырға 100-ге дейін музыкант сыяды. Шұңқыр механикалық түрде жұмыс істейді, үш жылжымалы дек оркестрдің әртүрлі деңгейлерде орналасуына мүмкіндік береді және сахна деңгейіне көтерілгенде просцена алқасын құрайды. Бүгінгі таңда сахна астындағы механизмдер әлі де төмен қысымды гидравликалық жүйеде жұмыс істейді, ол 1962 жылы орнатылғаннан бері үнемі жаңартылып келеді. Сахна астындағы механизмдерді жаңарту мен модернизациялаудың соңғы кезеңі 2006 жылы жүзеге асты. Гигант механикалық элементтерді автоматтандырылмаған электрогидравликалық жүйемен басқару үшін қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін көптеген қызметкерлер қажет болды. Сондықтан осы компоненттерді автоматтандыру, сондай-ақ компьютермен басқарылатын жаңа гидроэлектр жүйесін орнату басымдыққа ие болды. Grand Théâtre техникалық қызметкерлері жобаға шақырылған сыртқы техникалық мердігерлермен бірге осы жөндеу жұмыстарына белсенді қатысты. Театрдың механиктері жүйедегі негізгі бөліктердің көпшілігін бөлшектеп, қайта құрастырды, ал олардың электрші әріптестері барлық жарықтандыру жабдықтарын жаңартты және қайта сымдады. Жарықтандыруды басқару тақтасы енді 500 электр тізбегін басқаратын компьютерлік басқару пультімен ауыстырылды, бұл жөндеу жұмыстарына дейін екі есе көп. Grand Théâtre аудио және бейне қызметтері сахна астындағы жабдықтарды толығымен жаңартты. Жобаның жалпы құны 20 миллион швейцариялық франкқа бағаланды, ол Женева қаласы және Женева кантонының муниципалитеттер одағы есебінен қаржыландырылды. Бұл жаңартулар Grand Théâtre-ге заманауи сахналық көркемдік пен қойылымдардың ең жоғары сапасын қамтамасыз ететін қазіргі заманғы құралдарды ұсынып тұр. Осылайша, Grand Théâtre-да жұмыс істейтін режиссерлер Еуропадағы ең тиімді опера сахналарының бірінде ерекше сапалы көрініс ауыстырулар мен арнайы эффектілерді іске асыра алады, бұл сахна 2050 жылға дейін толыққанды жұмыс істеуі тиіс!
The space below stage where the technical staff works is almost deep; mobile stage decks lower sets and characters into this space out of the audience's sight. The central stage is made up of six decks, weighing each, supported and powered by twelve hydraulic hoists, which can raise the decks, sets and performers above or below stage level and lower them to below stage level. The stage also features a self supporting hydraulically powered back stage, which slides forward on two tracks, covering the space left in the central stage when the decks are lowered. On both sides of the stage, covering a wider area than the central stage, two floors are equipped with lightweight mobile wagons to carry sets onto centre stage. The proscenium arch can be adjusted to different measurements. The orchestra pit can seat up to 100 musicians. The pit operates mechanically, with three movable decks allowing the orchestra to be seated on different levels and creating a proscenium apron when raised to stage level. Nowadays, the machinery below the stage still operates on a low pressure hydraulic system, which has been regularly updated since it was installed in 1962. The latest phase of alterations and modernisation of the machinery below the stage took place in 2006. Manoeuvring the gigantic mechanical elements with an unautomated electro hydraulic system required important staff resources in order to guarantee minimum security. Automation of these components was thus a priority, as well as installing a new computer operated hydroelectric system, which is synchronised with the fly loft machinery. The Grand Théâtre technical staff took an active part in these refurbishments, along with external technical contractors called in on the project. House mechanics took apart and reassembled most of the essential works in the system, with their electrician colleagues refitting all the lighting equipment and rewiring it. The lighting control panel has now been replaced with computerised control desks that operate 500 electric circuits, twice as many as before the renovation work. The Grand Théâtre audio and video services completely renewed its equipment below the stage. The cost of this project, altogether CHF 20 million, was financed by the City of Geneva and the Union of municipalities of the canton of Geneva. These renovations provide the Grand Théâtre with a state of the art tool for the highest quality in contemporary scenography and performance. Stage directors working at the Grand Théâtre can thus achieve exceptionally high quality set changes and special effects on one of Europe's most efficient opera stages, which should remain operational until 2050!