Жерді орманнан тазарту (ассартинг) – ауылшаруашылық үшін орманды жою. Бұл заңсыз әрекет, орманды толығымен құртумен байланысты. Тарихы, рентасы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ормандарды ауыл шаруашылығы немесе басқа мақсаттар үшін пайдалануға арналған жерлерді тазалау
Clearing of forested lands for use in agriculture or other purposes
Асартинг – ормандарды ауыл шаруашылығы немесе басқа мақсаттар үшін пайдалануға арналған жерлерді тазалау амалы. Ағылшын жер заңына сәйкес, патша орманның кез келген бөлігін рұқсатсыз тазалау заңсыз болған. Бұл орманға қатысты ең ауыр құқық бұзушылық саналды, ол ысыраптан да артық: орманды ысырап ету – қайта өсетін ағаштар мен бұталарды кесу, ал асартинг – барлық ағаштарды түбінен жою, орманды аумақтың толық құрылыстан шығарылуы. Асарт термині сондай-ақ асартталған жер учаскесін де білдіреді. Асарт жалдау ақысы – британдық тәжге асартталған орман жерлері үшін төленген төлем. Сөздің этимологиясы француз тіліндегі essarter сөзінен шыққан, ол орманды алып тастау немесе түбірден жою деген мағынаны білдіреді. Солтүстік Англияда бұл "жерді босату" деп аталады.
Assarting is the act of clearing forested lands for use in agriculture or other purposes. In English land law, it was illegal to assart any part of a royal forest without permission. This was the greatest trespass that could be committed in a forest, being more than a waste: while waste of the forest involves felling trees and shrubs, which can regrow, assarting involves completely uprooting all trees—the total extirpation of the forested area. The term assart was also used for a parcel of land assarted. Assart rents were those paid to the British Crown for the forest lands assarted. The etymology is from the French word essarter meaning to remove or grub out woodland. In northern England this is referred to as ridding.
Процесс
Орта ғасырларда тазартылған жер көбінесе жалпыға ортақ жер болып келген, бірақ ассартизациядан кейін ол жеке пайдалануға берілді. Бұл процестің бірнеше түрі болды. Көбінесе бұл жұмысты орманнан ашық жерді кесіп, тік қоршаумен егістік қалдырған бір шаруа жасаған. Дегенмен, кейде жеке адамдар немесе тіпті бүкіл ауылдар осы жұмысты атқарды, ал нәтижелері жолақтарға бөлініп, жалға алған шаруалар арасында үлестірілді. Монастырлық қауымдар, әсіресе цистерциандықтар, сондай-ақ жергілікті феодалдар да ассартизация жасаған. Мысалдар: Дорсет округінде округтің батысы мен шығысындағы тік қоршауларда айырмашылық байқалады, Эссекс округіндегі Хэтфилд Броуд Оук ауылындағы қазіргі тік қоршаулар әлі де ежелгі орманның шекараларын қайталайды, ал Саффолк округіндегі Шеллиде он тоғызыншы ғасырдағы орманды тазартудың қалдығы болып табылатын, кесілген липа ағаштарынан тұратын ерекше ұзын тік қоршау бар.
In the Middle Ages, the land cleared was usually common land but after assarting, the space became privately used. The process took several forms. Usually it was done by one farmer who hacked out a clearing from the woodland, leaving a hedged field. However, sometimes groups of individuals or even entire villages did the work and the results were divided into strips and shared among tenant farmers. Monastic communities, particularly the Cistercians, sometimes assarted, as well as local lords. Examples are in Dorset, where there is a difference in the hedges in the west and the east of the county, at Hatfield Broad Oak in Essex where the modern hedges still follow the boundaries of an ancient forest, and at Shelley in Suffolk where there is an unusually long hedge made up of coppiced lime trees that is the remnant of a nineteenth century woodland clearance.
Тарих
Ассартинг мезолит дәуірінен бері бар және көбінесе халық санының артуымен туындаған қиындықтарды жеңілдетті. 13 ғасырда ассартинг кеңінен таралды, бірақ 14 ғасырда экологиялық және экономикалық мәселелер салдарынан азайды. 1348-1350 жылдардағы оба эпидемиясы елді бос қалдырды, ал бұрын ассартинг жасалған көптеген жерлер қайтадан орманға айналды. Ландшафт тарихшысы Ричард Мьюр ассартингті әдетте "алмадан шағылысқан тіс іздері сияқты" деп сипаттады, себебі ол көбінесе шағын аумақтарда жасалса да, кейде үлкен территориялар да тазартылды. Көбінесе адамдар ассартингпен ғана айналысып, "Сарт" тегін алды. Ұлыбританиядағы егістік жерлердің аттарында ассартинг немесе жаңа жерлерді игеруге байланысты атаулар сақталған: "Стокс", "Стаббингс", "Стабс", "Ассарт", "Сарт", "Ридинг", "Ройд", "Брейк", "Брейч" немесе "Хей". Солтүстік Франциядағы "Les Essarts" немесе "sart" деген сөзбен аяқталатын көптеген жерлер осы амалға сілтеме жасайды.
Assarting has existed since Mesolithic times and often it relieved population pressures. During the 13th century, assarting was very active, but decreased with environmental and economic challenges in the 14th century. The Black Death in the late 1340s depopulated the countryside and many formerly assarted areas returned to woodland. Assarting was described by landscape historian Richard Muir as typically being "like bites from an apple" as it was usually done on a small scale but large areas were sometimes cleared. Occasionally, people specialized in assarting and acquired the surname or family name of 'Sart'. Field names in Britain sometimes retain their origin in assarting or colonisation by their names such as: 'Stocks'; 'Stubbings'; 'Stubs'; 'Assart'; 'Sart'; 'Ridding'; 'Royd'; 'Brake'; 'Breach'; or 'Hay'. Many Northern French places called 'Les Essarts' or ending with ' sart' refer to that practice.