1949 ж. түсірілген «Жалған күдік» фильмі – Сан-Францискодан келген кеме жұмысшысының өмірі мен бұрынғы қарым-қатынастары туралы. Коммунизм, күдік, махаббат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Роберт Стивенсонның 1949 жылғы түсірілген фильмі.
1949 film by Robert Stevenson
Сюжет
Сан-Францискодағы кеме қатынасы бойынша директор Брэд Коллинз (нағыз аты Франк Джонсон) қысқа уақытқа созылып, кейіннен Нан Лоуриге үйленді. Брэд бір кездері Нью-Йорктегі коммунистік топпен байланыста болған, ол Депрессия кезінде кеме есігін ашатын болып жұмыс істеген. Үйлеріне келгеннен кейін ерлі-зайыптылар Брэдтің бұрынғы махаббаты Кристин Норманмен кездеседі. Нан оны бірден ұнатпайды. Брэд Ваннинг бастаған коммунистік ұяшықтың нысанасына айналады, ол қысқаша тергеуден кейін ФБР хабаршысын суға батыруды бұйырады. Брэдтің коммунистік өткенін және кісі өлтіруге кінәлі екенін ашпақшы деп қорқытқаннан кейін, Ваннинг атқарушыға еңбек даусында кәсіподақ талаптарына қарсы тұру арқылы Сан-Франциско шығанағындағы кеме қатынасы саласын саботаждауды тапсырады. Оның айтуынша, коммунистік партиядан шығу мүмкін емес. Брэдтің қарсылық білдіргеніне ашуланған Норманға күйеуінің інісі Дон Лоуримен жақындасу және оны коммунистік дүниетанымымен үйрету керек. Норман Лауриге ғашық болады, бірақ Ваннинг оның эмоционалды емес екенін айтады. Брэдтің досы және Нанның бұрынғы жігіті, кәсіподақ басшысы Джим Траверс Брэдпен қарым-қатынас жасау неге ақылға сыймайтын болып кеткенін түсінбейді. Траверс одақтағы коммунистердің аз саны оны басып алу мүмкіндігіне алаңдайды және Норманды коммунист немесе кем дегенде жолдасы деп күдіктенді. Ол бұл туралы жаңа әріптесі Лоуримен сөйлеседі. Лоури Норманның саясатын жоққа шығарады. Ол қарсылық көрсеткенде мойындайды, бірақ Лоури оны қабылдамағандан кейін оған Брэдпен бірге суретін көрсетеді және оның коммунистік өткенін ашады. Ваннинг олардың сөзін бүлдіреді. Норманға бұйрықтарды бұзғаны үшін ашуланған Ваннинг фотограф ретінде күндізгі жұмысында тағы екі күн Сиэтлде болуға тиіс еді, өйткені ол енді партияның Коллинске деген ықпалын ашып бере алады. Лоури Коллинздердің үйіне барып, білгендерін айтып береді, бірақ Брэдпен бірге бұрынғы өлтіруді байқаған коммунистік мердігер Дж.Т. Арнольдтың машинасы оны басып кетеді. Нан, Норманның ағасының қауіп-қатерде екенін бұрыннан білген, күйеуін Лоуридің өлтірілуі кездейсоқ емес екеніне сендіруге тырысады. Ол сенбейтін болып жүр. Норманмен бетпе-бет келгенде, Нан күйеуінің өткені туралы біледі, ал Норман оған Бейлидің Лауридің өліміне жауапты екенін жалған айтады. Норман өзін-өзі өлтіру хатын дайындап жатқанда, оны Ваннинг үзіп тастайды. Ол мұны жақсы шешім деп санайды, бірақ саясатты одан тыс қалдырғысы келеді, сондықтан оның коммунистік араласуды мойындауын жояды. Өкінішке қарай, Нэн Бейлимен достасып, онымен бірге жолға шығады. Ол анықталып, мердігер құтқарылады, ал Нанды ұрлап, Арнольдтың қоймасындағы жасырын жергілікті коммунистік штаб-пәтерлерге апарады. Брэд әйеліне осы жерге жетуді айтады, және Арнольдқа қарумен қауіп төндіріп, кіруді алады. Бейли мен Ваннинг атыста қаза тауып, Брэд ауыр жарақат алады. Соңғы сәттерінде Нан оны әлі де жақсы көретінін айтады.
Brad Collins, a San Francisco shipping executive (real name Frank Johnson) has recently married Nan Lowry after a brief courtship. Brad was once involved with a Communist group in New York while working as a stevedore during the Depression. Shortly after returning home following their honeymoon, the couple meet Christine Norman, an old flame of Brad's. Nan immediately dislikes her. Brad becomes the target of a Communist cell led by Vanning, who orders an alleged FBI informer drowned after a brief interrogation. After threatening to reveal Brad's responsibility for a murder as well as his Communist past, Vanning orders the executive to sabotage the shipping industry in the San Francisco Bay by resisting union demands in a labor dispute. He claims it is impossible to leave the Communist Party. Norman, bitter over being rejected by Brad, is ordered to become closer to his brother in law, Don Lowry, and to indoctrinate him with their Communist world view. Norman falls in love with Lowry, despite Vanning saying that she is not meant to be so emotional. Brad's friend and former boyfriend of Nan, union leader Jim Travers, cannot understand why Brad has become unreasonable to deal with. Travers is concerned about the possibility of the small number of Communists in the union being able to take it over, and suspects Norman of being a Communist, or at least a fellow traveler. He discusses this with Lowry, who is a new colleague. Lowry denies Norman's politics. She confesses when confronted, but after Lowry rejects her she shows him a photograph of herself with Brad and reveals his Communist past. Vanning interrupts them. Angry with Norman for breaking orders, who was supposed to be in Seattle for another two days on her day job as a photographer, Vanning tries to lean on Lowry because he is now able to expose the influence the party has regained over Collins. Lowry travels to the Collins' residence to inform them of what he has learned, but is run over by a car driven by the Communist hit man J. T. Arnold who had observed the earlier killing with Brad. Nan, previously informed by Norman that her brother is in danger, tries to convince her husband that Lowry's killing was not an accident. He pretends to be unconvinced. Confronting Norman, Nan is told of her husband's past, and Norman falsely informs her that Bailey was probably responsible for Lowry's death. Preparing a suicide note, Norman is interrupted by Vanning. He thinks this is a good solution, but wishes to keep politics out of it, so destroys her confession of Communist involvement. Intent on revenge, Nan befriends Bailey at the fairground where he has legitimate employment and goes off with him. The hit man is saved when she is identified, and Nan is kidnapped and taken to the hidden local Communist headquarters in Arnold's warehouse. Brad tracks his wife down to this location, and by threatening Arnold with a gun, is able to gain admittance. In a shootout, Bailey and Vanning are killed, and Brad fatally injured. In his last moments Nan says she still loves him.
Өндіріс
Славин мен Джордждың фильмнің негізінде жатқан түпнұсқа әңгімесі алдымен опцияға алынып, кейін Eagle Lion компаниясы бас тартты. 1948 жылдың қыркүйек айының басында Говард Хьюз студияны иеленгеннен кейін бұл RKO-ның алғашқы туындысы болып жарияланды. Хьюз режиссерлерге сценарийді олардың коммунистік көзқарастарына тексеру үшін ұсынған деген қауесет бар. Режиссер Джозеф Лози фильмді "кімнің "қызыл" емес екенін анықтауға мүмкіндік беретін сынақ тасы" деп атады: "Егер сіз оны коммунист деп ойлаған адамға ұсынсаңыз, ол одан бас тартса, онда ол сондай адам еді". Лозидің сөзіне сүйенсек, 13 режиссер фильмнен бас тарған, оның ішінде өзі де болған, бірақ бұл сан кейіннен күмәндандырылды. [5] Джон Кромвелл бұл сценарийді өміріндегі ең нашар сценарий деп айтты,[6] ал Николас Рей өндіріс басталғанға дейін кетіп қалды. Сценарийге көптеген түзетулер енгізілді, соңғы нұсқасы жасалғанша ол көптеген адамдардың қолынан өтті, олардың ішінде Арт Кохн, Джеймс Эдвард Грант, Чарльз Грейсон және Герман Манкиевич болды. Осы түзетулерге қарамастан, сценарий толыққанды емес деп есептелді, сондықтан RKO тәжірибелі сценарист Роберт Харди Эндрюсті шақырып, сценарийдің соңғы нұсқасын дайындауды тапсырды. Аяқталған сценарийде саяси мазмұн айтарлықтай азайтылып, дәстүрлі мелодрамаға жақындатылды. Бұл қиындықтарға қоса, актер құрамында да үлкен өзгерістер болды. Мерл Оберон фильмдегі әйел басты рөлге бірнеше ай жалақы алып жүргені хабарланды, бірақ RKO оны Джейн Гриермен алмастырды, ол да көп ұзамай басқа туындыға ауыстырылды. Фильм 650 000 долларлық зиянға ұшырады.
The original story forming the basis of the film by Slavin and George was first optioned then rejected by Eagle Lion. It was announced in early September 1948 as RKO's first production following Howard Hughes takeover of the studio. Hughes reputedly offered the script to directors as a test for presumed communist leanings. Director Joseph Losey would claim the film was a “touchstone for establishing who was not a "red": you offered [it] to anybody you thought was a communist, and if they turned it down, they were.” According to Losey, 13 directors turned down the film including himself, though this number has since been disputed. [5] John Cromwell said it was the worst film script he had ever read,[6] while Nicholas Ray departed shortly before production began. Rewrites were frequent and extensive, and the script had to pass through many hands before a final draft was constructed, including those of Art Cohn, James Edward Grant, Charles Grayson and Herman Mankiewicz. The script was still considered incomplete even with these contributions, leading RKO to bring on veteran screenwriter Robert Hardy Andrews to polish what would become the final iteration of the screenplay. The completed script contained significantly less political messaging, and leaned much closer to a traditional melodrama. To add to these difficulties, there was considerable turnover among the cast as well. Merle Oberon was reportedly on salary as the film's female lead for several months before RKO announced that she would be replaced by Jane Greer, who was again quickly moved to a different production. and recorded a loss of $650,000.
Сыни қабылдау
Variety журналының сол кездегі шолуы: "Тікелей әрекет фильмі ретінде "Мен коммунистке үйлендім" орташа көрерменді қанағаттандыруға жеткілікті кернеуді тудырады. Фильмнің ауыр сияқты атауына қарамастан, ол дәлелденген және таныс мелодрама формуласына қатаң орайды. Фильм кез келген саяси әңгімелерді енгізуден сақтанады, сондықтан бір сәтте коммунистік кәсіподақ тактикасы қозғалғанда, дыбыстық жол тоқтатылады." 2000 жылы Денис Шварцтың Ozus шолуы фильмнің шындығына күмән келтірді: "Оқиға қате ақпаратқа толы болды: ол елдегі коммунистік ықпалды және ірі бизнес пен кәсіподақтардың қалай әрекет ететінін бұрмалады. Ол америкалық өмір салтын және отбасылық махаббатты бекітетін, бірақ шындықты құрбан ете отырып, пропагандалық фильм жасауға тырысты." 2009 жылы британдық сыншы Том Милн Time Out Film Guide журналында былай деп жазды: "Талантты актерлер мульттік кейіпкерлерге, сенуге қиын ақымақ сценарийге және үлкен гистерия сезіміне қарсы тұра алмайды. Ник Мусураканың "нуар" стиліндегі операторлық жұмысы, әлдебір құдайдың құдіретімен, таң қалдырады." Джефф Смит "Пайр 13-тегі әйелді" "пропаганда мен нуардың қоспасы" деп атап, "әлеуметтік келісімді құру үшін фильмді пайдалануды" қарама-қайшылық деп санайды, себебі ол "Голливудтың ең қараңғы және пессимистік фильмдерінен алынған құралдар мен повестволеу стратегияларын" қарыз алды.
A contemporary Variety magazine review was tepid: "As a straight action fare, I Married a Communist generates enough tension to satisfy the average customer. Despite its heavy sounding title, pic hews strictly to tried and true meller formula Pic is so wary of introducing any political gab that at one point when Commie trade union tactics are touched upon, the soundtrack is dropped." In 2000, Dennis Schwartz's Ozus review questioned the film's veracity: "The story was filled with misinformation: it distorted the communist influence in the country and how big business and unions act. It attempted to make a propaganda film that reaffirms the American way of life and familial love, but at the expense of reality." In 2009 the British critic Tom Milne in the Time Out Film Guide wrote: "The sterling cast can make no headway against cartoon characters, a fatuous script that defies belief, and an enveloping sense of hysteria. Nick Musuraca's noir ish camerawork, mercifully, is stunning." Identifying The Woman on Pier 13 as an "amalgam of propaganda and noir", Jeff Smith considered it paradoxical "to use film to build political consensus" by borrowing "devices and storytelling strategies from the bleakest and most pessimistic films Hollywood ever made".