Сиракуз Лерой Балдридж: Суретші, жазушы және саяхатшы өмірі

Кіріспе

Американдық суретші Сайрус Лерой Болдридж (27 мамыр 1889 – 6 маусым 1977) – суретші, иллюстратор, жазушы және саяхатшы. Ол 1889 жылы Нью-Йорк штатының Алтон қаласында Уильям Балдридж бен Элиза Бургдорф Балдриджтің отбасында дүниеге келген. Ол өте кішкентай кезінде анасы әкесін тастап, қаладан қалаға көшіп, ас үй жабдықтарын сатумен айналысқан көшпелі сатушы болып жұмыс істеген. Осындай күшті және тәуелсіз әйелге адал болған Болдридждің мінезінен ерекше жеке басының рухы сіңген.

Ерте өмір

Балдридждің өнердегі мансабы 10 жасар Сайрус Франк Холмның Чикагодағы иллюстрация мектебінің ең жас студенті ретінде қабылданғанда басталды. Холм оның екінші әкесі болды. Студиясында Балдридж өзінен үш есе үлкен студенттермен бірге тірі суреттер салып, Холмның басшылығымен газеттерге арналған егжей-тегжейлі эскиздер жасау үшін көшеге шықты. Ол полицейдің киімдеріндегі түймелердің санын және қиын жағдайдағы балалардың қайғылы бет-әлпеттерін санап, жадында сақтап, содан кейін студияға оралып, оларды аяқталған суреттерге қоса білді. Холмнан алған ең маңызды өнер сабағы – "Бірнеше батыл штрихпен айт" еді. Ол осы қағиданы ұстанып, кейін жылдар бойы жапон суретшілерімен бірге жұмыс істегенде оны жетілдірді. Балдридж 1907 жылы Чикаго университетіне қабылданды және 1911 жылы бітірді, содан кейін өмірін осы оқу орнына арнады. Ол стипендиясыз, элиталық колледжге түскен кедей бала еді. Өмірі бойы ақшаның жетіспеуі оны ешқайсысынан тоқтатпады, ал Чикаго университетінде ол кампустағы шараларға плакаттар салу арқылы өзін асырады. Ол университетте жетекші болды, болашақта табысқа жететініне сенген студенттердің үлгісі болды, университет маршалы және көп жылдар өткен соң да оны еске алатын студенттерге арналған тұлға болды. Гарри Хансеннің айтуынша, "Оны сол кезде білгендер сізбен оның туралы сағаттап сөйлей алады, бірақ міндетті түрде оның суреттері туралы емес. Олар сізге оның адалдығы, ашықтығы, демократиялық сезімі, оның шаттыққа толы мінезі және адамдарға деген сенімі туралы айтады". Сайрус Болдридж соғыстың көп бөлігін көрді, өйткені соғыстың басында неміс армиясымен журналист ретінде саяхаттады, ал кейін француз және американдық кампанияларына қатысты. Ол өлген солдаттардың қазаларының арасында және үйлері қирағаннан кейін жолдарды толтырған бейкүнә адамдардың қатарында болды. Ол Вильсонның арманының идеалистік жақтасы болған, бірақ соңында соғыс пен оның артында тұрған колониализмге қатты көңілі қалды. Chicago Evening Post газетінде ол көргендерін былай деп сипаттады: «қорқынышты түс: машиналық мылтықтар мен өлген адамдардың қызыл көрінісі, бұл оның суық тиімділігімен орындалғаны үшін тек жек көрініш сезімін тудырады». Болдридждің иллюстратор ретінде танылуы АҚШ-та оның майдан суреттері Leslie's Weekly және Scribner's журналының көптеген мұқабаларында пайда болғанда басталды. Оның "Жұлдыздар мен жолақтар" журналындағы суреттері соғыстың соңына дейін апта сайын 530 000 сарбазға жетіп, көптеген даналары үйге, отбасы мен достарына жіберілді. Соғыстан кейін ол өзінің эскиздерін "Мен Францияда янкилермен бірге болдым" атты алғашқы кітабына жинақтады. "Мен бар едім" - бұл камералар түсіре алмайтын қайғы, ерлік және демалыс сияқты жақын сәттерді жақсы көрсететін эскиздер жинағы. Кітаптың жарық көруі көркемдік жеңіс қана емес еді. Ол арқылы Болдридж соғыс туралы түсінігін әлемге жеткізуді көздеді. Ол Гарри Хансенге айтқандай, "Егер мен халыққа соғыстың не екенін, оның қаншалықты лас, төменгі және адамдарды, жақсы, таза адамдарды қаншалықты қатыгездікке айналдыратынын көрсетейін десем, онда олар Ұлттар лигасы үшін соңғы демге дейін күреседі". 1920-ші жылдардағы либералдардың көпшілігі сияқты Болдридж соғыстың тоқтатылуы мүмкін деп сенді және бір әлемдік интернационализмді қолдады. Ол Норман Томасқа жақын болды және кем дегенде бір рет Джейн Аддамстың бейбітшілікке бағытталған Халықаралық бейбітшілік және еркіндік үшін әйелдер лигасы атынан сөйледі. 1922 жылы ол Нью-Йорктегі Америка легионының Уиллард Тікелей Постына қосылды. Джон Дос Пассос, Уолтер Липпман және басқа да либералды зиялылар құрған бұл пост американдық легионның консервативті басшылығына қарсы тұрған жалғыз пост болды. 1936 жылы Уиллард Стрейт Постының президенті және Легионның Нью-Йорктегі американизм жөніндегі комитетінің төрағасы ретінде Болдридж 16 беттік кітапша жазды және суреттеді, «Американизм – бұл не?», ол мектептерде азаматтық білім беру бағдарламасында пайдалану үшін таратылуға арналған еді. Линкольн, Вашингтон, Джефферсон және Конституция сөздеріне негізделген, кішкентай кітапша Америка легионының басшылығының шабуылына ұшырады. Джон Дьюи және Чикаго университетінің президенті Роберт Мейнард Хатчинс сияқты либералды ойшылдар Болдриджді қолдады, бірақ консерваторлар және әсіресе Херст газеттері оны қатты айыптады. Бұл күрес бүкіл елге кеңінен тарап, тіпті Конгресс палатасына дейін жетті, онда әр тараптың өз қорғаушылары болды. Ақырында, кітапша Америка легионының қолдауын жоғалтты, бірақ мыңдаған дана сатылып, маңызды мәселелер туралы үлкен талқылау тудырды – бастапқыда сөз бостандығы туралы. Кейін Болдридж өзінің өмір бойы жасаған ең маңызды жұмысы – осы кішкентай жарияланымды жазу және қорғау деп санады және оны толығымен өзінің өмірбаяндық кітабында жариялады. 1920 жылы Болдридж өмірін жазушы Каролин Сингермен біріктірді. Олар Нью-Йорктегі Хармон қаласында үй салды, бірақ жиі алдыңғы есіктің кілтін бұрып, әлемді шарлап ұзақ саяхаттарға шықты. Каролин Сингер Болдридждің саяси көзқарастарымен бөлісті, Халықаралық бейбітшілік және еркіндік үшін әйелдер лигасының жетекшісі болды. Ол оның жұмыс өмірімен де бөлісті, оның жазулары көбінесе оның суреттерімен толықтырылды. Бірақ ең бастысы, ол әлемді басқалардың көзімен білуге күшті қажеттілікті, кейде тіпті міндеттемелілік сезімін бөлісті. Олар Нью-Йорктен уақыт-уақыт шығып, саяхатқа шығып, кемеге жеткілікті ақшасы жоқ болатын саяхатшыларға айналды. Александр Вулькотт 1927 жылы Болдридж туралы былай жазды:

Baldridge's career in art began when the 10 year old Cyrus was accepted as the youngest student at Frank Holme's Chicago School of Illustration. Holme became his second father. In his studio, Baldridge sat with students three times his age to do life drawings, and under Holme's direction went into the streets to make the detailed sketches meant to become newspaper illustrations. He learned to count and remember the number of buttons on a policeman's jacket, and the sad faces of tenement children, and then return to the studio to include them in finished illustrations. The tenet of art creation that he would ever remember from Holme was "Say it with a few bold strokes." He followed that rule and improved upon it through time spent with Japanese artists years later. Baldridge was admitted to the University of Chicago in 1907 and graduated in 1911 and was evermore devoted to that institution. He was a poor boy with no scholarship in an elite college. During his whole life lack of money never stopped him from anything, and at the University of Chicago he paid his way by drawing signs for campus events. He became a campus leader, most likely to succeed, Grand Marshal of the University and a model for students who remembered him long afterwards. According to Harry Hansen, "Men who knew him then will talk to you about him by the hour – but not necessarily about his drawings. They will tell you about his honesty, his candor, his sense of democracy, his unfailing good humor and his faith in his fellow man." Cyrus Baldridge saw as much of the War as anyone could, having traveled with the German army as a journalist in the beginning, and later being part of both the French and American campaigns. He had walked among piles of dead soldiers and lines of innocent people filling the roads after their homes had been destroyed. He had begun as an idealistic follower of the Wilsonian dream but, by the end, was dreadfully disillusioned with war and the colonialism that lay behind it. In the Chicago Evening Post he described what he had seen as ". . a nightmare of horror: a red vision of machine guns and dead men, inspiring only a feeling of disgust for the cold efficiency with which it was accomplished." Baldridge's reputation as an illustrator was launched in the United States when his battlefield drawings appeared on many covers of Leslie's Weekly and Scribners. His illustrations in Stars and Stripes reached an audience of 530,000 soldiers weekly by the end of the War and many copies were sent home to family and friends. After the war he assembled his sketches as his first book, I was There with the Yanks in France. I Was There is a collection of sketches that record, better than cameras could, intimate moments of sadness, heroism and relaxation. The book's publication was more than an artistic triumph. Through it Baldridge meant to carry his perceptions of the War to the world. As he told Harry Hansen, "If only I can make the public see what war is – what a dirty, low thing it is, and how brutal it makes men, fine clean men – then they'd fight to the last ditch for the League of Nations." Like most liberals in the 1920s, Baldridge believed that war could be outlawed and espoused a one world internationalism. He was a follower of Norman Thomas and at least once spoke on behalf of Jane Addams' pacifist Women's International League for Peace and Freedom. In 1922, he joined the Willard Straight Post of the American Legion in New York. Formed by John Dos Passos, Walter Lippman by other liberal intellectuals, it was the only Post to stand against the conservative leadership of the American Legion. In 1936, as president of the Willard Straight Post and chairman of the Legion's New York Committee on Americanism, Baldridge wrote and illustrated a 16 page booklet, Americanism What Is It, which was designed to be distributed in schools for use in the civics curriculum. Mild in tone and taking its ideas from the words of Lincoln, Washington, Jefferson and the Constitution, the booklet became the target of an attack by the American Legion leadership. Liberal thinkers like John Dewey and University of Chicago president Robert Maynard Hutchins gave Baldridge their support, but conservatives and, particularly, the Hearst newspapers loudly denounced it. The fight became national and even reached the floor of Congress where each side had its defenders. In the end, the booklet lost the support of the American Legion, but, selling in the thousands, it generated enormous discussion of important issues—starting with freedom of speech. Later Baldridge took more pride in writing and defending the little publication than anything else he had ever done and printed it in its entirety in his autobiography. In 1920, Baldridge joined his life with that of the writer Caroline Singer. They built a house in Harmon, New York, but frequently turned the key in the front door and left on long journeys around the world. Caroline Singer shared Baldridge's politics, becoming a leader in the Women's International League for Peace and Freedom. She shared his work life, her writing was often enhanced with his illustrations. But most of all she shared a need, at times an almost compulsive, to know the world through other eyes. They became wanderers who left New York time after time on adventures of discovery with hardly enough money to reach the tramp steamer that would begin their journey. Alexander Woollcott wrote of Baldridge in 1927:

Каролин Сингер оның саяхаттағы серігі. [Олар] осы күрделі әлемде жеңіл саяхаттайды, байланыстар мен көршілер және мүліктер оларды тежемейді. . . [Олар] Ритц немесе ең жақын саман үйінде бірдей жайлылықпен тұра алады және бірінен екіншісіне оңай бейімделеді. Олардың саяхаты туризм емес, әлемнің үлкен мәселелерін түсінуге көмектесуге арналған еді. Афроамерикалықтардың тарихын жақсырақ түсіну үшін олар Африканы Сьерра-Леонеден Эфиопияға дейін, көбінесе жаяу жүріп кезіп өтті. Саяхаттары барысында олар жергілікті ауылдарда тұрып, Болдридж сурет салып, африкалықтармен суреттер арқылы қарым-қатынас жасады. Олар жеңіл киініп, ол гольф бас киімінде, ал ол ыңғайлы киімде болды. Олар бас киімдерді, қаруды кимеді және өз нәсілдерінің басқа мүшелері талап ететін арнайы құқықтарды сұрамады немесе қабылдамады. Үндістанда олар Тадж-Махалға бармады, бірақ Рабиндранат Тагормен кездесіп, Гандишіл ұлтшылдармен түн ортасында кездесулерге қатысты. Осы африкалық саяхаттан Каролин Сингер жазған және Болдридж көркем суреттерімен безендірілген «Ақ африкалықтар және қаралар» атты керемет кітап пайда болды. Бұл ақ адамдардың тіпті оның бар екенін мойындамайтын уақытта жазылған қара африкалық мәдениетінің сыпайы және құрметті бейнесі. Осы тәжірибе оларды афроамерикалықтардың құқықтарына адал етуге ынталандырды. Болдридж жиі Urban League журналы Opportunity үшін жұмыс істеді және афроамерикалық авторлардың бірнеше кітабын әдемі суреттермен безендірді. Африкалық саяхатынан кейін ол Сэмюэль Инсуллды өзінің керемет эскиздерінің жүзделгенін Фиск университетіне сыйлауға көндірді. Оларды алғаннан кейін, кейін Фиск университетінің президенті болатын көрнекті социолог Чарльз С. Джонсон былай деді: «Болдридж коллекциясы африкалық өмірдің ең жақсы бейнесін ұсынады». Әлемді және оның халқын жақыннан көрген Болдридж басқа ұлтты төмен немесе ақымақ деп бейнелейтін автормен жұмыс істеуден қатаң бас тартты. Азия мен Таяу Шығысқа басқа саяхаттар жасалды, олардан жақсы кітаптар пайда болды. Қытай мен Жапонияда ұзақ уақыт өткізгенде ол Азияның, әсіресе жапон суретшілерімен байланысқа түсті. 1921 жылы ол «Азия» журналында «Цин альбомы, Сайрус Лерой Болдридждің монотипиялары» атты кітабын жариялады, ал кейін Болдридж мен Сингер бірлесіп «Шығысқа бұрылыс» кітабын жазды. Болдридж стилі Азия, әсіресе жапон өнерінің қарапайым сызықтарымен танысқаннан кейін айтарлықтай өзгерді. 1920-ші жылдардың басында ол Ватанабемен…

Caroline Singer is his partner in vagrancy. [They travel] light through this complicated world, will have no impediments such as contacts and neighbors and possessions hold them back. . . [They] can lodge with equal comfort in the Ritz or the nearest haystack and move from one to the other with the readiest adaptability. Their travel was not tourism but was designed to help comprehend the great questions of the world. To understand better the background of Black Americans, they moved, mostly on foot, across Africa from Sierra Leone to Ethiopia. Along the way they lived in native villages where Baldridge sketched and communicated with the Africans through pictures. They traveled light, he in a golf cap and she in anything comfortable. No pith helmets, no guns, never asking or accepting the special treatment demanded by other members of their race. In India, they never saw the Taj Mahal, but they met Rabindranath Tagore and participated in dark of night meetings with Gandhian nationalists. From this African journey came a marvelous book, written by Caroline Singer and lavishly illustrated by Baldridge, White Africans and Black. It is an elegant and respectful portrayal of black African culture written at a time when whites hardly even acknowledged its existence. The experience left them deeply committed to the rights of black Americans. Baldridge frequently worked for Opportunity, a journal of the Urban League, and he beautifully illustrated several books by African American authors. After his African adventure he convinced Samuel Insull to donate hundreds of his splendid sketches to Fisk University. Upon their acquisition, Charles S. Johnson, a prominent sociologist who was later to become president of Fisk, said, "The Baldridge Collection represents the best representation available of African Life." Having seen the world and its people at close hand, Baldridge was intense in his refusal to work with any author who portrayed another race as inferior or foolish. More journeys followed to Asia and the Middle East, with other fine books growing out of them. Long periods spent in China and Japan brought him in contact with leading Asian artists. In 1921 he published A Chinese album, monotypes by Cyrus Leroy Baldridge in the journal Asia and later Baldridge and Singer together wrote A Turn to the East. The Baldridge style was considerably changed by his exposure to the spare lines of Asian, especially Japanese, art. For a short time in the 1920s he worked with Watanabe Shozaburo in Tokyo and the 1930s he used what he had learned to producing a number of fine woodblock prints, etchings and drypoints. This work in pure art, as contrasted with his work as an illustrator, was widely admired, and in 1935, he was given the annual award of the Prairie Printmakers of Chicago and at about the same time his etchings were exhibited in the Smithsonian. Baldridge's long and deep experience with the cultures of Asia, Africa and the Middle East put him in line for important commissions. He illustrated many books and articles with oriental themes the foremost of which were the stunning 1937 reissue of Hajji Baba of Isfahan by James Morier and the 1941 Translations from the Chinese by Arthur Waley. Both books were early Book of the Month Club special editions and their illustrations, distributed separately by the Book of the Month Club, were framed and hung on walls in thousands of homes. In the early 1930s, Baldridge and a group of New York friends organized the Williard Straight American Legion Post to combat the dominant right wing ideology of the Legion at that time. Baldridge was elected president of the Williard Straight Post five times and he was especially proud of a small booklet he wrote and illustrated for the Legion called Americanism: What is It. Released in 1936, the booklet was a simple restatement of American values, mostly quoted from the Declaration of Independence and the Constitution. It was distributed free by the Legion to thousands of schools, until the right wing leadership got wind that Thomas Jefferson was on the rise forced its withdrawal. In the 1940s, Cyrus Baldridge illustrated more than one hundred books and magazine articles and, in 1947, he wrote an autobiography: Time and Chance. The book is both splendidly written and lavishly illustrated. It was quite successful, being listed on the New York Times best seller list for months. Profits from Time and Chance, combined with several years of earnings from well paid work with the Information Please Almanac, made it possible for him and Caroline to retire to Santa Fe, New Mexico in 1951. There they lived simply in a small adobe house among like minded free spirits. In Santa Fe, Baldridge began to seriously work in oils. His painting ranged over every possible theme, but chiefly portrayed New Mexican landscapes. In the thirty years between his retirement and his death, he hiked virtually the whole of northern New Mexico, sketching with charcoal or water colors, and returning home to complete his work in oils. A large number of these later works are in the collection of the University of Wyoming. The plan of the couple had been for Caroline to write while Cyrus painted during their years of "retirement", but from the time they arrived in New Mexico, she suffered from a block to the great abilities that made her so successful in New York. She wrote hardly anything and completed nothing. Later, it was speculated that she had begun a series of small strokes that eventually led to dementia and death.

Кейінгі жылдар және өлім

Каролина Сингер 1963 жылы қайтыс болды. Сайрус Болдридж 1970 жылдардың ортасында денсаулығы нашарлай бастағанға дейін өте белсенді және күшті, әңгімелер мен пікірлерге толы болды. 1977 жылы ол жасқа қарсы күресте жеңіліп бара жатқанын сезінді. 1977 жылғы 6 маусым күні түстен кейін ол Бірінші дүниежүзілік соғыста берілген пистолетімен өз өмірін өз қолымен аяқтады. Ол 88 жаста еді. Оның мүлкінің көп бөлігі Чикаго университетіне қалдырылды, онда оның 1952 жылға дейінгі туындыларының көркем жинағын Smart Art Museum-де табуға болады.

Шығармалары

Сайрус Лерой Болдридж жүздеген кітаптар мен журналдарда иллюстрациялар жариялады. Төменде оның өзі және Кэролайн Сингер еңбектері немесе басқа да себептермен ерекше маңызға ие туындылары тізімделген.