Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1837 жылғы қақтығыс
1837 conflict
Сент-Чарльз шайқасы 1837 жылғы 25 қарашада Ұлыбритания қолдауымен Төменгі Канада үкіметі мен патриоттар көтерілісшілері арасында болды. Сент-Дени шайқасында Төменгі Канада көтерілісіндегі патриоттардың жеңісінен кейін, подполковник Джордж Ветрералл басқаратын британ әскерлері Ришелье аңғарындағы Сент-Чарльз патриоттық бекінісіне оңтүстіктен жол тартты. 25 қараша күні 1837 жылы олар Томас Строу Браун басқаратын патриоттар күштерімен шайқасты. Екі сағаттық шайқастан соң Төменгі Канада үкіметі жеңіске жетті.
The Battle of Saint Charles was fought on 25 November 1837 between the Government of Lower Canada, supported by the United Kingdom, and Patriote rebels. Following the opening Patriote victory of the Lower Canada Rebellion at the Battle of Saint Denis, British troops under the command of Lieutenant Colonel George Wetherall advanced from the south on the Patriote stronghold of Saint Charles in the Richelieu valley. On 25 November 1837 they engaged the Patriote forces under the command of Thomas Storrow Brown. After a two hour battle, the Government of Lower Canada was victorious.
Өмірбаян
1791 жылы Төменгі Канада құрылғаннан кейін жиырма жыл ішінде француз канадалықтарынан өзге халықтарға қоныстану үшін жаңа жерлер бөлінді. Француздар негізінен өзендер бойындағы иеліктерінде қалды, ал жаңа аймақтарды көбінесе ағылшын тілді британдық иммигранттар мекендеді. Жаңа ағылшын тілді иммигранттар британ үкіметі тұсында француз қауымдастықтарына қарағанда көп артықшылыққа ие болды. Төменгі Канаданың Заң шығарушы жиналысына сайланған француз канадалықтарының көпшілігі католик колледждерінде білім алған элитадан шықты, себебі британдықтар сауда мен мемлекеттік қызметтерді монополиялап, әлеуметтік қозғалысты шектеді. Француз канадалықтары балаларына беруге жердің азаюымен және ағылшын талаптарымен жаңа жерлер үшін бәсекелесті, британдық бюрократия иммигранттардың талаптарын тұрғындардың алдына қойды. Сонымен қатар, 1830-шы жылдардың ортасында дизентерия, тиф және холера індеттері иммигранттармен бірге колонияға келді. Бұған қоса, Боусе, Шаудиер және Ришелье аймақтарындағы (сондай-ақ Монреаль маңындағы) шаруашылықтар бидай шыбығы, шегіртке және гусеница шабуылынан қирады, нәтижесінде азық-түлік азайды. Луи Жозеф Папино басқарылған, «Патриоттық партияның» сайланған басшысы болған француз канадалықтарының Заң шығарушы жиналыста мемлекеттік шығындарды бақылауға жасаған әрекеттері, ағылшын тілділер басымдығы бар Төменгі Канаданың Заң шығарушы кеңесімен тоқтатылды. Папиноны қолдаған екі журналист газеттерінде Заң шығарушы кеңесті сынағаннан кейін тұтқындалып, түрмеге қамалды, бұл одан әрі наразылықты күшейтті. 1832 жылғы 21 мамырдағы көтеріліс гарнизон шақырылғаннан кейін басылды, нәтижесінде үш адам қаза тапты. Парламенттік жол кесілген соң, Папино мен оның одақтастары Сент-Шарльде ашық ауданда қарулы көтеріліс туралы мәлімдеме жасады және тәуелсіздік декларациясын жариялады. Папиноның жақтастары жартылай әскери топтар құрды және Монреаль мен қаланың шығысындағы ауылдарда қолдау көрсетілді. Канадалық колониялардағы әскери күштердің бас қолбасшысы сэр Джон Колборн 1837 жылғы 16 қарашада милицияны шақырып, күдікті көтерілісшілерді тұтқындауға ордерлер берді. Папино мен басқа патриот көшбасшылары Монреальден Ришелье аңғарындағы Сент-Дениге қашып кетті.
Within twenty years of the establishment of Lower Canada in 1791, new tracts of land were set aside for settlement by peoples other than French Canadians. The French remained predominantly on the seigneuries located by rivers and the new areas were settled largely by English speaking British immigrants. The new English speaking immigrants reaped greater benefits than the existing French communities under the British government. Those French Canadians who were elected to the Legislative Assembly of Lower Canada were mainly of the elite educated at Catholic colleges as social movement was restricted by the British who monopolized commerce and government postings. The French Canadian habitants faced diminishing lands to give to their children and competed with the English for the new lands on English terms, with British bureaucracy placing immigrant claims ahead of those of the habitants. Furthermore, outbreaks in dysentery, typhus and cholera swept through the colony in the mid 1830s, brought by arriving immigrants. Additionally, farms in the Beauce, Chaudière and Richelieu regions (and to a lesser extent, the area around Montreal) were devastated by wheat fly, grasshopper and caterpillar infestations, reducing the food available. Efforts by the French within the Legislative Assembly, led by Louis Joseph Papineau, the elected leader of the Parti Patriote, to control government spending, were thwarted by the English dominated Legislative Council of Lower Canada. Further discontent was stimulated when two journalist supporters of Papineau were arrested and jailed after disparaging the Legislative Council in their newspapers. The ensuing riot on 21 May 1832 was quashed when the garrison was called out, ending with three dead. With the parliamentary route blocked, Papineau and his allies argued for armed rebellion at an open air meeting at Saint Charles and published a declaration of independence. The supporters of Papineau formed para military groups and visible support was seen in Montreal and villages to the east of the city. Sir John Colborne, commander of the military in the Canadian colonies, called out the militia and sent out warrants for arrest for suspected rebels on 16 November 1837. Papineau and other Patriote leaders fled Montreal to Saint Denis in the Richelieu valley.
Патриоттар
Патриоттар азаматтық және әскери қанаттарға бөлінді. Әскери қанатты Монреальден келген сәтсіз саудагер Томас Строу Браун басқарды. Азаматтық қанаты алты бөлімге бөлінді, олардың әрқайсысы бір ауданды ұсынып, соғыс жағдайында батальон ретінде қарулануға дайын болды. Патриоттардың екі бас штабы болды, біреуі Сент-Дениде, екіншісі Сент-Чарльсте. Сент-Чарльстің қорғанысының кілті – 19 қарашада басып алынған сеньор Пьер Доминик Дебарцкеге тиесілі кірпіштен салынған үй болды. Дебарцке мен оның отбасы Патриоттар тарапынан тұтқынға алынып, сеньория басып алынып, отбасы Квебек қаласына жіберілді. Сент-Чарльсте Браун басшылығындағы Патриоттар үйді казармаға және Патриоттардың тұтқындарын ұстауға арналған күзет постқа айналдырды. Үйдің айналасында Патриоттар тоңған саздан және бұтақтардан жасалған топырақтан қоршаулар салып, осы аймақты бекінілген лагерьге айналдырды. Қоршау қабырғасы Сент-Чарльстің батыс жағындағы өзеннен басталып, негізгі жолға қарай созылды, ал шығыс жағында сарай орналасқан. Сарай да, қоршау да бір-бірін қолдамады. Браун көпірлерді қиратты және оңтүстікке қарай жол бойындағы ағаштарды кесіп тастады. Сент-Чарльз Патриоттардың қарсылық орталығына айналды, жүздеген адамдар осы жерге жиналды. Алайда Браунның еріктілерге таратуға бар болғаны 50 мылтығы ғана болды. Браунның жалпы күші лагерьде немесе күзетте шамамен 200-250 адамды құрады.
The Patriotes were organized into civil and military wings. The military wing was commanded by Thomas Storrow Brown, a failed merchant from Montreal. The civil wing was organized into six sections, each representing a district and each of which could be armed as a battalion in the event of war. The Patriotes had two headquarters, one in Saint Denis and the other in Saint Charles. The key to the defence of Saint Charles was a brick manor house owned by the seigneur Pierre Dominique Debartzch, which was seized on 19 November. Debartzch and his family had been taken prisoner by the Patriotes who had seized the seigneury and sent the family on to Quebec City. The Patriotes, commanded by Brown at Saint Charles, turned the house into a barracks and a guardhouse holding prisoners of the Patriotes. Around the house, the Patriotes constructed earthen breastworks made up of logs and branches covered in frozen mud and turned the area into a fortified camp. The rampart wall stretched from the river on the western flank of Saint Charles in towards the main road, with the manor house on its eastern flank. Neither the manor house or the breastwork supported each other. Brown smashed bridges and felled trees along the road south. Saint Charles became the centre of Patriote resistance, with hundreds flocking to the site. Brown however, only had about 50 rifles to hand out to the volunteers. Brown's total force was roughly 200–250 men within the camp or on picket duty.
Үкімет
Төменгі Канаданың үкіметін Госфорд графы, азаматтық генерал-губернатор басқарды. Әскери бөлімді Пиреней соғысының ардагері сэр Джон Колборн басқарды. Колборнның төменгі Канадада бірнеше британдық жаяу әскер полкінің күші болды. Квебек қаласында Корольдік полк, 15-ші, 79-шы, 83-ші жаяу әскер полктері және 66-шы жаяу әскер полкінің бөлімдері орналасты. Монреальде 32-ші жаяу полкі орналасқан, ал Ноикс аралы мен Сорельде 66-шы полктің тағы да бөлімдері гарнизонға орналасты. Сент-Лоуренс өзеніндегі Сент-Хелен аралында Корольдік артиллерияның бөлімдері орналастырылды. Аймақтағы жағдай нашарлаған сайын, Колборн Монреальге Корольдік полкті жіберді. Монреальдегі Томас Строу Браунның «Солдаттардың ұлдары» қоғамы мен лоялисттік Дорик клубы арасындағы төңкерістен кейін, Колборн 24-ші жаяу полкіне Торонто мен Кингстондағы гарнизондарынан Монреальге жөнелуге бұйрық берді. Колборн Патриоттардың штабына екі бағыттан шабуыл жасауды жоспарлады. Ол полковник Чарльз Горды 300 жаяу әскермен, оның ішінде 24-ші полктің екі ротасы, бір зеңбірек және Корольдік артиллерияның тобы, сондай-ақ Royal Montreal Cavalry әскери бөлімімен жіберді. Екінші күшті Корольдік полкінің подполковнигі Джордж Ветэралл басқарады, ол Корольдік полктің үш ротасын, 66-шы полктің бір ротасын, капитан Элеазар Дэвид басқаратын жиырма Royal Montreal Cavalry және капитан Джон Глазго басқаратын Корольдік артиллерия тобын, сондай-ақ екі зеңбіректі басқарады. Гор көтерілісшілерге солтүстіктен Сорель арқылы шабуылдайтын, ал Ветэралл оңтүстіктен Форт-Чембли арқылы шабуылдайтын. Гор көтерілісшілермен бірінші болып қақтығысты, және 23 қарашада Сен-Дени шайқасында жеңілді.
The government of Lower Canada was headed by the Earl of Gosford, a civilian governor general. The military was headed by Sir John Colborne, a veteran of the Peninsular War. At Colborne's disposal in Lower Canada were several British infantry regiments. At Quebec City, were the Royal Regiment, 15th, 79th, 83rd Regiments of Foot and elements of the 66th Regiment of Foot. At Montreal, the 32nd Regiment of Foot was posted and at Île aux Noix and Sorel, further elements of the 66th Regiment were garrisoned. On Saint Helen's Island in the Saint Lawrence River, elements of the Royal Artillery were posted. As events grew more unstable in the territory, Colborne ordered the Royal Regiment to Montreal. Following the riot in Montreal between Thomas Storrow Brown's Société des Fils de la Liberté and the loyalist Doric Club, Colborne ordered the 24th Regiment of Foot to deploy to Montreal from their garrisons at Toronto and Kingston, Upper Canada. Colborne planned his attack on the Patriote headquarters from two directions. He dispatched Colonel Charles Gore with 300 infantry composed of two companies of the 24th Regiment, one cannon with a detachment of Royal Artillery and members of the Royal Montreal Cavalry, a militia unit. The other force would be commanded by Lieutenant Colonel George Wetherall of the Royal Regiment leading three companies of the Royal Regiment, one company of the 66th Regiment and twenty Royal Montreal Cavalry under Captain Eléazar David and a Royal Artillery detachment led by Captain John Glasgow and two guns. Gore was to attack the rebels from the north via Sorel, while Wetherall would attack from the south via Fort Chambly. Gore was the first to engage the rebels, and was defeated at the Battle of Saint Denis on 23 November.
Солтүстікке қарай жүріс
16 қарашада Патриоттардың басшыларын тұтқындауға арналған ордерлер Сэр Джон Колборнмен шығарылды және 18 қарашада сағат 07:00-де подполковник Ветэрлл басқаратын күш Форт-Чемблиден солтүстікке қарай Сент-Чарльз бағытына жылжыды. Ветэрллдің күштері Шамблиге қарай жол тартты және колонна келген кезде, шамамен қырық адамнан тұратын топ оларды қарсы алды, бірақ британдықтарды көріп, шашырап кетті. Содан кейін Ветэрлл Колборннан қосымша нұсқаулар күтіп Шамблиде тоқтап қалды. 18-22 қараша аралығында Ветэрлл Чэмблиде бұйрықтар мен ауа райының жақсаруын күтті. 22 қарашаның кешкі уақытында Ветэрллдің күштері Ришелье өзенінен батыс жағалауға өтіп, солтүстікке қарай жорыққа шықты. 23 қарашада Ветэрлл күшін сағат 03:00-де тоқтатты, тек таң отынан кейін Сент-Илаирге дейін жылжып, 12:00-де қайтадан тоқтады. Күш солтүстік күштерден жаңалық күтіп Сент-Илаирде тоқтап тұрды. 24 қарашада сағат 00:00-де Гордың жеңіліске ұшырағаны туралы хабар келді. Осы уақыт ішінде Сент-Илаирде Колборн Ветэрллге хабаршылар жіберіп, кері шегінуге бұйырды, бірақ екі хабаршы да Патриоттар тарапынан тоқтатылды. Жеңіліс туралы хабарды алғаннан кейін, Ветэрлл Форт-Чемблиге хабаршы жіберіп, Корольдік полктің бір гранадерлік ротасының резервін өзіне қосылуға бұйырды. Жылдамдық үшін рота Ришелье өзенімен қайықтарда жүзіп келді. Ветэрлл күшін күшейткеннен кейін 25 қарашаға дейін Сент-Илаирде қалды. Содан кейін сағат 09:00-де колонна қайтадан солтүстікке қарай жылжуды бастады. Осы кезде Ветэрллдің жалпы күші 406 қатарлы жаяу әскер, 20 ополчення атқышы және 2 зеңбірек құрады. 24 қарашада Браун Сент-Чарльсте Сент-Дени шайқасында жеңіске жеткен Патриот командирі Вулфред Нельсоннан, сондай-ақ Сент-Матиас-сюр-Ришельедегі ірі Патриот күшінің командирлері Элизе Майлхо мен Сирилл Коттеннен ұсыныстар алды. Нельсон Браунға 300 адам мен екі зеңбірек ұсынды. Майлхо мен Котте күшейтуді ұсынды. Браун екі ұсыныстан да бас тартты, өйткені ол өзінің күштерімен британдықтарға қарсы тұра алатынына сенді.
On 16 November, warrants for the arrest of the leaders of the Patriotes were issued by Sir John Colborne and at 07:00 on 18 November, a force led by Lt. Col. Wetherall departed Fort Chambly moving north towards Saint Charles. Wetherall's force moved towards Chambly and as the column arrived, it was met by a group of roughly forty men which scattered upon taking sight of the British. Wetherall then paused at Chambly, to await further instructions from Colborne. From 18 to 22 November, Wetherall waited at Chambly for orders and a break in the weather. At dusk on 22 November, Wetherall's force crossed the Richelieu River to its western bank and began its march north. On 23 November, Wetherall halted his force at 03:00, only moving again at daybreak as far as Saint Hilaire before stopping again at 12:00. The force paused at Saint Hilaire, awaiting news of the northern force. At 00:00 on 24 November, news arrived of Gore's defeat. During this time at Saint Hilaire, Colborne had sent messengers to Wetherall ordering him to withdraw, but both messengers were intercepted by the Patriotes. After receiving the news of the defeat, Wetherall sent a messenger back to Fort Chambly ordering his reserve of one grenadier company of the Royal Regiment to join him. To speed their travel, the company floated down the Richelieu River on scows. Wetherall remained at Saint Hilaire until 25 November after his reinforcements arrived. Then, at 09:00, the column began marching north again. Wetherall's total force at this time was 406 regular infantry, 20 militia cavalry and 2 cannon. On 24 November, Brown at Saint Charles received offers from Wolfred Nelson, the victorious Patriote commander at the Battle of Saint Denis and from Élisee Mailhot and Cyrille Côté, commanders of the large Patriote force at Saint Mathias sur Richelieu. Nelson offered Brown 300 men and two cannon. Mailhot and Côté offered reinforcements. Brown turned down both offers, believing himself capable of defying the British with the forces he had.
Сент-Шарльзге келу
Уэзерлл солтүстікке қарай жорық жасағанда, ол қираған көпірлерге тап болды, ал Патриоттар Ришелье өзенінің екі жағынан оған атыс ашты, жол жағалауға жақындағанда. Сағат 13:00-де колонна алғаш рет жол бойындағы үйлер мен амбарлардан атысқа түсті. Бонавентур Вигер басқаратын бұл шайқасшылар жол бойындағы арналардың екі жағына, сондай-ақ жол бойындағы орман мен ғимараттарға орналасты. Темір қоршауларды Браун Дебарцх поместьесінен оңтүстікке қарай салды. Патриоттардың қарауылдық атысы бір Корольдік полкінің сарбазын жаралады, соның салдарынан Уэзерлл жол бойындағы үйлер мен амбарларды өртеп жіберуге бұйрық берді. Уэзерлл солтүстікке қарай жылжуын жалғастырғанда, қарауылдықтар Сент-Чарльстегі бекінілген лагерьге шегінді. Сент-Чарльске жеткенде Уэзерлл екі зеңбірегімен әскерін алға орналастырып, жайғастырды. Браун тиімді басқару құрылымын құра алмағандықтан, Уэзерлл күштерінің келгені туралы хабарсыз болды. Патриоттардың тиімді басқару құрылымының болмауы Браунды барлық нәрсені қадағалауға мәжбүр етті, және Уэзерлл келген кезде ол «наны пісіріп» және «лагерьге азық-түлік дайындап» отырғаны туралы хабарланды. Браун Уэзерлл келгенін тек қана зеңбіректердің бірінен атылған оқ Сент-Чарльстегі шіркеудің мұнарасына тиген кезде білді. Уэзерлл Браунның бекіністеріне жеткенде, күштерінің орналасуын өзгертті. Ол зеңбіректерді жолдың шығысына қарай сәл жылжытты. Бір шағын бөлім зеңбіректердің батыс жағында қалды, ал қалғаны зеңбірек позициясының шығыс жағына көшірілді. Браун өзінің қолбасшысы Анри Альфонс Говен басқаратын бір топ әскерін бекінілген лагерьдің оңтүстігіндегі ағаш қоршаудың артына, оның астында ор қазылған жерге орналастыруға бұйырды. Содан олар Уэзерллдің алға жылжыған күштеріне атыс ашуға мүмкіндік алды. Осы сәтте Уэзерлл Браунға, егер оған тек өтуге рұқсат берілсе, ешкімге зиян тигізбейтінін ұсынды. Браун, жаяу әскер қаруларын тастаса ғана Уэзерллдің өтуіне рұқсат беретінін айтты. Бірақ жауап кешігіп келді, сондықтан Уэзерлл күштеріне шабуылға көшуді бұйырды.
As Wetherall marched north, he encountered smashed bridges and Patriotes firing upon him from both sides of the Richelieu River as the road neared the shoreline. At 13:00, the column came under fire for the first time from roadside houses and barns. These skirmishers, under the command of Bonaventure Viger, were deployed on both sides of the streams along the road, as well as the woods and buildings along the road. Meanwhile, Brown had constructed rail fences roughly south of Debartzch manor house. The Patriote picket fire wounded one Royal Regiment soldier, leading Wetherall to order the burning of the houses and barns along the road. As Wetherall continued north, the pickets retreated back to the fortified camp at Saint Charles. Upon reaching Saint Charles Wetherall deployed his troops with his two cannon out front. Brown, on the other hand, had not developed a competent command structure and was unaware of the arrival of Wetherall's force. The lack of a competent Patriote command structure forced Brown to oversee everything and at the time of Wetherall's arrival was reported to have been "attending the baking of bread" and "arranging food to be taken to the camp." Brown only became aware of Wetherall's arrival when one of the cannon fired a ball that struck the steeple of the church in Saint Charles. Wetherall changed the disposition of his forces when he reached Brown's barricades. He placed his cannon slightly east of the road. A small unit was left to the west of the guns, and the rest was moved east of the gun position. Brown ordered a group of his men under the command of Henri Alphonse Gauvin to a position behind a wood fence south of the fortified camp that had a ditch below it. From there, the group was able to fire upon Wetherall's advance force. At this point, Wetherall offered terms to Brown, where he would not harm anyone if he was allowed to just pass through. Brown replied that he would allow Wetherall to pass only if the infantry laid down their arms. However, the response took too long to return and Wetherall ordered his forces to begin their assault.
Шабуыл жасау
Гаувиннің патриоттары Уэзерлдің алға басқан күштеріне шабуыл жасағанда, капитан Джон Глазгоның артиллериясы жауап ретінде гранаталық және шомылғыш оқтар атып жіберді. Браун артиллерия оғынан аттан түсіп, қайтадан атқа мінген соң Сен-Дениге қашып кетті. Уэзерлдің жаяу әскеріне ағаш қоршауға қарай жылжуға бұйрық берілді. Патриоттардың қорғаныс атысы британдық жаяу әскерін қорғану үшін жерге жата беруге мәжбүр етті. Содан кейін патриоттар бекініске қайта шегінді. Уэзерлдің жаяу әскері тастап кетілген патриоттардың позициясын қорғау үшін алға жылжыды. Уэзерлдің жолдың шығысындағы бөлімшелері патриоттармен атысқанда, жолдың батысындағы кішкентай бөлімше бекініс пен үйді бақылайтын төбені басып алу үшін жылжыды. Оқ атылғаннан кейін он бес минут ішінде төбе басып алынып, артиллерия оқтарын патриоттардың төмендегі позицияларына тікелей бағыттау мүмкіндігі пайда болды. Родольф Деривьер басқаратын патриоттар тобы азаматтардың қашуын тоқтату үшін артқа бұйрықталды. Деривьер британдықтардың оң фланкінен айналып, орманнан қоршауға шабуыл жасайтын жаяу әскерге оқ атуды бастады. Британдық жаяу әскері Деривьердің позициясын шабуылдауға тырысты, бірақ қоршауға кері шегінді. Осы шайқас кезінде Уэзерлдің атының астынан оқ өткен. Екі офицердің аттары да оқтан зардап шекті. Екі сағаттан кейін Уэзерл өзінің үш орталық ротасына штыктарды бекітіп, бекітілген лагерьге тікелей шабуыл жасауға бұйрық берді. Олар шабуыл жасағанда, патриоттар салған абатистерге көп уақыт кетпеді, олардың биіктігі шамалы болды. Корольдік полкінің үш ротасы патриоттардың қорғанысын бұзып, лагерьге енді. Ұрыс аяқталғанда кем дегенде 56 патриот қаза тауып, көптегені жараланды және тұтқынға алынды, ал британдықтар 3 қаза және 18 жаралыға тап болды.
As Gauvin's Patriotes fired on Wetherall's advance force, Captain John Glasgow's guns fired grapeshot and canister shot in reply. Brown was unhorsed by the cannon fire, and once back in the saddle, fled for Saint Denis. Wetherall's infantry were ordered to move forward to the wooden fence. The Patriotes defensive fire forced the British infantry to lie down for protection. The Patriotes then retreated back to the breastworks. Wetherall's infantry moved forward to secure the abandoned Patriote position at the fence. As Wetherall's units east of the road exchanged fire with the Patriotes, the small unit west of the road moved to seize a hill that dominated both the breastworks and the manor house. Within fifteen minutes of the opening shots, the hill had been taken and the guns re situated there, able to fire directly into the Patriote positions below. A party of Patriotes under Rodolphe Desrivières had been ordered to the rear to stop the civilians from fleeing. Desrivières had circled around the British right flank and began firing on the infantry at the fence from the woods. The British infantry attempted to storm Desrivières' position but were forced back to the fence. During this action, Wetherall's horse was shot from underneath him. Two other officers had their horses shot from beneath them. After two hours, Wetherall ordered his three central companies to fix bayonets and attack the fortified camp directly. As they charged the breastworks, they made short work of the abatis that the Patriotes had constructed, being only high. The three companies of the Royal Regiment broke through Patriote defences at the breastworks and entered the camp. By the end of the fighting, at least 56 Patriotes lay dead and more wounded and captured while the British suffered 3 dead and 18 wounded.
Салдары
Ұрыстан кейін Ветэралл Дебарццц хандық үйін қоспағанда, бекіністі лагерьдің барлық ғимараттарын өртеп жіберді. 25 патриот тұтқындалып, Сент-Чарльз шіркеуінде қамалды. Браун Сен-Дениге жеткенде, Сен-Дени шайқасының жеңімпазы Вулфред Нельсон оны қызметтен босатылды. Уэзерлл Сент-Чарльсте 27 қарашаға дейін қалды. Содан кейін оның әскері 28 қарашада Шамбли паромға жасалған шабуылды таратып, оңтүстікке қарай жорыққа шықты. 30 қарашада Уэзерлл 30 патриот тұтқынымен Монреальге келді. Полковник Гор желтоқсанның басында Сент-Дениске оралып, қаланы патриоттар тастап кеткенін көрді. Сент-Чарльстағы жеңілістен кейін Сент-Матиастағы 1000 патриоттан тұратын күш ыдырап кетті. Нельсон Сент-Дениді нығайтуға тырысты, бірақ қолдаудың жетіспеуін сезіп, лейтенанттарымен бірге АҚШ-қа кетті. Патриоттар Сент-Эвсташ шайқасында екінші үлкен жеңіліске ұшырады, бұл 1837 жылдың желтоқсан айында көтерілістің аяқталуына әкелді. Үкімет әскерлері шайқастарда тұтқынға алынған кейбір патриоттарды дереу өлім жазасына кесті, ал қалғандары тағдырларын күтіп түрмеге қамалды. Үкімет әскерлері бірнеше үйді өртеп, шайқастардан кейін бір ауылды толығымен өрттеді. Жеңілістен құтылған патриоттардың кейбіреуі АҚШ-қа қашып, жаңа басшылық астында қайта жиналды. Олар келесі жылы жақсы қару-жарақпен оралып, 1838 жылдың қарашасында көтеріліс қайта басталды. Үкімет әскерлері қайта оралып, патриоттарды бірнеше шайқаста жеңді. Үкімет әскерлері тағы да аудандарды өртеп, тонау мен зорлауға ұшыратты. Көтерілісте тұтқындалғандардың 25-і дарға асылып, 58-і Австралиядағы жазалау колонияларына жер аударылды.
Following the battle, Wetherall had all the buildings of the fortified camp burned with the exception of the Debartzch manor house. Twenty five Patriotes were captured and imprisoned in the church at Saint Charles. Brown, upon reaching Saint Denis, was relieved of his command by the victor at the Battle of Saint Denis, Wolfred Nelson. Wetherall remained at Saint Charles until 27 November. His force then began the march south, dispersing an attack at the Chambly ferry on 28 November. On 30 November, Wetherall arrived at Montreal with 30 Patriote prisoners. Colonel Gore would return to Saint Denis in early December to find the town abandoned by the Patriotes. Following the defeat at Saint Charles, the 1,000 strong Patriote force at Saint Mathias melted away. Nelson attempted to fortify Saint Denis, but seeing failing support, departed with his lieutenants for the United States. The Patriotes suffered a second major defeat at Saint Eustache which ended the uprising in December 1837. The government troops summarily executed some Patriotes captured at the battles, others that were captured were imprisoned awaiting their fate. Government troops burned several houses and set one entire village on fire following the battles. Some Patriotes which had managed to escape the defeats fled to the United States where they re mustered under new leadership. They would return with better arms the following year and in November 1838, the rebellion would erupt again. Government troops would return and defeat the Patriotes in a series of battles. Government troops would again burn entire areas, along with pillaging and raping. Of the prisoners captured in the rebellion, 25 were hanged and 58 were deported to penal colonies in Australia.