Жақсы Жыл: Прованстың Шарабы мен Махаббаты

Кіріспе

2006 жылғы британдық-американдық фильм, Ридли Скотттың туындысы.

"Жақсы жыл" – 2006 жылы Ридли Скотт режисселік етіп, өндірген романтикалық комедиялық драма. Фильмде Рассел Кроу, Марион Котияр, Дидье Бурдон, Эбби Корниш, Том Холландер, Фредди Хаймор және Альберт Финни түскен. Фильм британдық автор Питер Мейлдің 2004 жылғы осы аттас романының негізінде еркін бейімделген. АҚШ-та фильм 2006 жылғы 10 қарашада 20th Century Fox компаниясымен көрсетілді. Бұл фильм кассада сәтсіздікке ұшырады, 35 миллион долларлық бюджетке қарсы 42 миллион доллар жинап, Fox компаниясына 20 миллион долларлық зиян келтірді. Дегенмен, фильм "Критиктер таңдауы" сыйлығының "Ең жас актер" және "Спутник" сыйлығының "Ең жақсы операторлық жұмыс" номинацияларына ие болды.

Сюжет

Жас Макс Скиннердің ата-анасы апатта қаза тапқаннан кейін, ол балалық шағындағы жазғы демалысын Францияның оңтүстік-шығысындағы Прованс аймағындағы Генри ағасының жүзімдіктерінде жақсы нәрселерді бағалауды үйренеді. Жиырма бес жыл өткен соң Макс Лондонның табысты, бірақ мақтанды жұмысқа бауыр басқан саудагері, көңілді мінезімен көзге түседі. Ағасының қайтысынан кейін Макс француз мүлігінің жалғыз мұрагері болады. Ол Провансқа жылдам сатуға дайындалу үшін барады. Арқан келгеннен кейін көп ұзамай, ұялы телефонымен айналысып, көлік тізгінін ұстамай қалғандықтан, жергілікті кафе иесі Фанни Ченолдың велосипедін апатқа ұшыратады. Кейін ол өзінің соңғы қаржылық тәсілі жұмыс істейтін сауда компаниясының иелеріне қиындық тудырғанын біледі және оған мүмкіндігінше тезірек Лондонға оралуға бұйрық беріледі. Мүлікті сатуға көмектесу үшін Макс асығыс түрде бірнеше сурет түсіріп, бос бассейнге құлайды. Ол шыға алмайды, бірақ Фанни келіп, жалға алынған көлігін көріп, жаза ретінде суды қосып алады. Бұл кешігу Макстің рейсін өткізіп алуына себеп болады және директорларға жеке хабарласпағандықтан, ол бір аптаға жұмыстан және саудадан шеттетіледі. Генридің иелігінде Макс өзінің асыл жүзімдерімен ажырасудан қорқатын, қатал, адал шарапшы Фрэнсис Дюфлотпен күресуге мәжбүр болады. Дюфлот жүзімдік инспекторына топырақ нашар, жүзімдердің құны жоқ деп айту үшін ақша төлейді. Олар Еуропаны аралап жүрген жас Напа аңғарының энофилі Кристи Робертстің келуіне таңғалады, ол Генридің бұрын белгісіз заңсыз қызы екенін мәлімдейді. Макс түсінеді, бірақ оған айтпайды, француз заңы бойынша, ол ағасының заңды қызы болмаса да, шато мен жүзімдіктердің заңды мұрагері болады. Макс бұрынғыдай, Кристи үй шараптарын дәмсіз деп санайды, бірақ Макстің бутиктік Le Coin Perdu ("жоғалған бұрыш") шараптарын ұсынуына таңғалады, қызықты ерекшеліктерін атап өтеді. Дюфлот үйіндегі кешкі ас кезінде, сәл мас болған Макс оның мүлікке талап етуі мүмкін екеніне алаңдаушылығын білдіреді және оны тікелей сұраққа алады. Макстің көмекшісі Джемма оны басқа қызметкерлердің амбициялық әрекеттерінен сақтайды. Ол Лондондағы өзінің оң қолы Кенни арқылы сауданы басқаруын қамтамасыз ету үшін, амбициялық жас саудагерге қасақана жаман кеңес береді, оны жұмыстан босатады. Макс Фанниге ғашық болады, ол еркектерден бас тартқан деген қауесет бар. Ол оны өз төсегіне сәтті шақырады. Ол оны келесі күні таңертең Лондонға қайта оралады деп күтеді. Көңілі қалған Кристи де өмірін жалғастыруды шешеді. Макс ағасының естеліктерін табады, онда оның тегінің дәлелі бар. Макс оған кітаптың ішінде түсіндірілмеген жазбаны беріп, қоштасады. Дюфлотқа мүлікті сату туралы хабарлағанда, Макс құпия және қымбат Le Coin Perdu-ны Генри мен Дюфлоттың шарап жіктеу және атау заңдарын айналып өтіп, иеліктен алынған "заңсыз жүзімдермен" жасағанын біледі. Мүлік сатылады және Макс Лондонға оралады, онда компания төрағасы сэр Найджл оған таңдау ұсынады: үлкен өтемақы немесе сауда фирмасының серіктестігі. Макс конференц-залдағы Найджлдің суреті туралы сұрайды, Ван Гогтың "Кипарис және жұлдызды жол" картинасы, Фаннидің мейрамханасында оның көшірмесі бар. Найджл нағыз картина сейфте сақталғанын, ал кеңседегі 200 000 долларлық көшірме тек көрсету үшін деп айтқаннан кейін, Макс Найджл сияқты болғысы келетінін қайта қарастырады. Макс Кристиге берген қоштасу хатымен, ол жалған, Кристи Генридің қызы екенін растайтын фотосуреттермен бірге мүлікті сатуды жарамсыз деп жасайды. (Бала кезінде Макс ағасының шотына қол қойған және оның қолжазбасын қайталай алады.) Ол Лондондағы үйін сатуға қояды және Провансқа оралады, Фаннимен қарым-қатынасқа түседі, екеуі де бала кезіндегі байланыстарын еске алады. Кристи де оралады және ол мен Фрэнсис жүзімдікті бірлесіп басқарады, сонымен бірге шарап өндірісінің әртүрлі философияларын татуластыруға тырысады. Бұл Макс өзінің бар назарын Фанниге аударуға мүмкіндік береді.

Young Max Skinner, whose parents died in an accident, spends his childhood summer holidays learning to appreciate the finer things at his Uncle Henry's vineyard estate in Provence in southeastern France. Twenty five years later, Max is a successful but arrogant workaholic trader in London with a cheeky chappy persona. Following his uncle's death, Max is the sole beneficiary of the French property. He travels to Provence to prepare a quick sale. Shortly after arriving, by driving while fumbling with a cell phone, he unknowingly causes a local café owner, Fanny Chenal, to crash her bicycle. Subsequently, he discovers that his latest City financial stunt has caused real trouble for the owners of the trading company he works for, and he is ordered to return to London as soon as possible. To assist in his planned sale of the property, Max hurriedly snaps some photos and, in the process, falls into an empty swimming pool. He is unable to escape until Fanny, driving by and spotting his rental car, turns on the water supply in retaliation. This delay causes Max to miss his flight and, having failed to report to the directors in person, he is suspended from work and trading activities for one week. On Henry's estate, Max must deal with a gruff, dedicated winemaker, Francis Duflot, who fears being separated from his precious vines. Duflot pays a vineyard inspector to tell Max that the soil is bad and the vines worthless. They are surprised by the arrival of young Napa Valley oenophile Christie Roberts, who is backpacking through Europe and claims to be Henry's previously unknown illegitimate daughter. Max realizes, but does not tell her, that French law decrees that even though she is not his uncle's legitimate daughter, she still becomes the rightful heir to the Chateau and vineyards. As Max did earlier, Christie finds the house wine unpalatable but is impressed by Max's casual offering of the boutique Le Coin Perdu ("the lost corner") vintage, noting some intriguing characteristics. During dinner at the Duflot house, while slightly inebriated, Max exposes his concern that she might lay claim to the estate and brusquely interrogates her. Max's assistant Gemma warns him of the ambitious antics of other employees. To ensure he is not usurped by Kenny, his second in command in London, through whom Max continues to direct trades, he intentionally gives the ambitious young trader bad advice, getting him fired. Max becomes enamoured with Fanny, who is rumoured to have sworn off men. He successfully woos her into his bed. She leaves him the next morning, expecting him to return to his life in London. A disillusioned Christie also decides to move on. Max finds his uncle's memoirs, which contain proof of her heritage. Max bids her farewell while handing her an unexplained note inside a book she was reading. While informing Duflot of the pending estate sale, Max learns that the mysterious expensive Le Coin Perdu was made by Henry and Duflot with "illegal vines" from the estate, bypassing wine classification and appellation laws. The estate is sold and Max returns to London where Sir Nigel, the company chairman, offers him a choice: either a large discharge settlement, or the partnership in the trading firm. Max asks about Nigel's art in the conference room, van Gogh's "Road with Cypress and Star", which Fanny has a copy of in her restaurant. Upon Nigel's dismissive comment that the real one is kept in a vault and the $200,000 copy in the office is for show, Max reconsiders if he wants to still be like Nigel. Max invalidates the estate's sale with the farewell letter he gave to Christie, which he forged, along with real photos confirming Christie as Henry's daughter with a valid claim to the entire estate. (As a child, Max signed checks for his uncle and is able to replicate his handwriting.) He puts his London residence up for sale and returns to Provence, entering into a relationship with Fanny, both of them remembering their connection as kids. Christie also returns and she and Francis jointly run the vineyard while trying to reconcile their vastly different philosophies of wine production. This enables Max to focus his entire attention on Fanny.

Жазу және әзірлеу

Ридли Скотт Прованста он бес жыл бойы үй иесі болған және сол жерде фильм түсіргісі келген. Scott Free президенті Лиза Эллзи Францияның оңтүстігінде өтетін, бестселлер болып танылған кітаптарының авторы Питер Мейлдің туындыларын ұсынды. Скотт пен Мейл 1970-ші жылдарда жарнама және роликтер саласында бірге жұмыс істеген таныстар және көршілер болған, бірақ автор сценарий жазуға құлық танытпағандықтан, фильмнің сюжеті тақырыбында Скоттпен ақылдасып, жаңа кітап жазды. «Ридли Бордодағы жаңа шараптар туралы – «гараж» шараптары туралы – газеттен кесім келтіріп әкелді, олар шато немесе тектілігі болмаса да, өте жоғары бағаға сатылып жатты. Дегенмен, адамдар оларға қалталы ақша төледі», – деді Мейл. «Мен Times газетінің бизнес бөлімінде Франциядағы бір жүзімдікте гараж шарабының бір қаптамасы 30 000 фунттан астам бағаға сатылып жатқаны туралы мақала оқыдым», – деп еске алды Скотт 1996 жылғы кесімді, ол оны Лондондағы жеке істерінің арасында сақтап жүрген. «Мен Францияға оралып, фильм түсіруге себеп іздеп жүрдім, ал бұл оқиға идеясы тамаша мүмкіндік берді. Мен бұл идеяны Питер Мейлмен бөлістім, ол: «Бұл жақсы роман болар еді» деді. Мен оған: «Сен кітап жаз, сосын мен фильмге құқық аламын» дедім. Ол кітапты жазды». Сценарист Марк Клейн Скотттың «Қыздардың аңшылық және балық аулау бойынша нұсқаулығы» кітабының бейімделуін оқығаннан кейін шақырылды – ол ақырында 2007 жылы «Suburban Girl» деген атпен шықты. Клейн кітаптың сюжетін кеңейтіп, өңдеуге міндетті болды, бейімделуді «көбірек киноға ұқсас» ету үшін. Назардың бірі – жанжалды күшейту болды, мысалы, Фанниді мейірімді кейіпкерден Максқа деген ықыласы жоқ, қатал әйелге айналдыру. Тағы бір қосымша – Макстың бассейнге құлауы, Скотттың айтуынша, ол «үй оны жібермеді» дегенді көрсету үшін қосылды. Режиссер Генриді экранда көрсеткісі келді, оны тек сипаттаумен шектемей. Жазушы Марк Клейн оны әуелі әруақ ретінде бейнелеуді ұсынған, бірақ Скотттың әрекеттері сәтті болмады, сондықтан ол флэшбэктерді пайдаланды, ол «басқа бір көрініс ретінде пайда болады», онда «Макстың бала кезінде тәрбиеленуі көрсетіледі, ол келесі үш актідегі жағдайды түсіндіруге арналған». Скотт Макс рөліне Рассел Кроуды шақырды. Актер бұл 2000 жылғы «Гладиатордан» кейін қайта қауышудың жақсы мүмкіндігі екенін айтты, себебі «бұл кішірек орынға бару әлдеқайда қызықты көрінеді, онда проблемалар соншалықты үлкен емес». Кейбір сыншылар бұл кейіпкер Кроудың әдеттегі рөлдерінен өзгеше екенін, мүмкін, ол «жетілгендігін» немесе «қанағатқа толуын» көрсетеді деп атап өтті, ал Австралияның Courier Mail оны «А Mellow Fellow» деп атады. Кроу сол кездегі өмірі туралы былай деді: «Мен тынышпын. Жұмыс енді мен үшін ең маңызды нәрсе емес. Ол тіпті ондыққа да кірмейді». Актер сондай-ақ отбасының маңыздылығын атап өтті. Скотт жобаның бір себебі «комедия саласында көп жұмыс істемегендігімен» және «өзіңді үнемі сынап табуға» жақсы мүмкіндік болғанын айтты. Эбби Корниш Ридли Скотт үшін түсірілім басталғанға дейін бірнеше апта бұрын бейнежазбаға түсірілген сынақтан өтті.

Ridley Scott had owned a house in Provence for fifteen years, and wanted to film a production there. Scott Free president Lisa Ellzey recommended the works of author Peter Mayle, who had written best selling books set in the south of France. Scott and Mayle were acquaintances and neighbours, having worked together in advertising and commercials during the 1970s, but as the author did not want to write a screenplay, he instead wrote a new book after discussing a film plot with Scott. “Ridley arrived with a newspaper clipping which reported on new wines in Bordeaux – ‘garage’ wines – which commanded huge prices without a chateau or pedigree. Yet, people paid a fortune for them”,Mayle said. “I saw this piece in the newspaper business section of the Times about a vineyard in France that was selling garage wine for over £30,000 a case,” Scott recounted about the 1996 clipping, which he still keeps in his files in London. “I was looking for an excuse to come back to France to shoot a film, and this story idea offered the perfect opportunity. I bounced this idea off Peter Mayle, and he said, ‘That would make a good novel’. “And I said, ‘You write the book, then I’ll get the film rights.’ So, he wrote the book.” Screenwriter Marc Klein was brought in after Scott read an adaptation he did of The Girls' Guide to Hunting and Fishing – eventually released in 2007 as Suburban Girl. Klein had to expand and alter the story of the book to make the adaptation "more movie like". A particular focus was to add conflict, with changes such as turning Fanny from a gentle character to a stubborn woman who starts without sympathy for Max. Another addition was the scene where Max falls in the swimming pool, which Scott said was to demonstrate "[that] the house had not let him go". The director wanted to portray Uncle Henry on screen instead of just describing him. While writer Marc Klein first suggested depicting him as a ghost, Scott's attempts at that did not work so he used flashbacks which "occur just as another scene" where it would depict "the grooming of Max as child which will be used as payoffs for the three acts that follow". Scott brought Russell Crowe as the protagonist Max. The actor stated that it was a good opportunity for them to reunite after 2000's Gladiator as "it just seemed more fun to go into this smaller place, where the problems weren't as vast." The character was considered a change from Crowe's usual roles, with some noting it may reflect "maturity" or "contentment", with Australia's Courier Mail dubbing him "A Mellow Fellow". Crowe said of his life at the time: "[I'm] relaxed Work isn't the most important thing in my life now. It's not even in the top ten." The actor also stressed the importance of his family. Scott also stated one of the reasons for the project was that he had "not done much in the way of comedy" and it seemed to be a good opportunity to "keep challenging yourself". Abbie Cornish did a videotaped audition for Ridley Scott only weeks before filming started.

Түсірілім

Фильм 2005 жылы тоғыз апта бойы түсірілді, көбінесе Скотт "үйімнен сегіз минут қашықтықта" деп сипаттаған жерлерде. Француздық түсірілімдер Воклюс аймағындағы Бонио, Кукурон және Гордес қалаларында, Марсель Прованс әуежайында және Авиньон теміржол станциясында өтті. Лондон локацияларына Баттерсидегі Альбион Риверсайд, Бродгейт, Челсидегі Кингс-роудтағы Блюберд кафесі және Пикадилли циркіндегі Критерион мейрамханасы кірді. Бонниодағы Шато Ла Каноргтегі бассейн Скотттың көз алдындағыдай болмағандықтан, тек бассейн сыртындағы көріністер түсірілді. Макс құлағаннан кейінгі сахна үшін жақын жерде шұңқыр қазылып, бетон құйылды, ал бастапқы бассейннің түбі цифрлық түрде өзгертілді. Өндіріс тобы Ла Каноргтегі шарап погребін түсіре алмады, себебі ол уақытта пайдаланылып жатқан еді, сондықтан жақын жердегі қонақ үйдің шарап погребі шұңқырға айналдырылды. Оңтүстік Францияда ауа райының салдарынан саздан жасалған теннис корттарын ұстау қиын болғандықтан, Скотт оның лас және тозығы жеткен көрінісі үшін кортты бастапқыдан құрылыс жасап, тікелей Уимблдон корттарынан әкелінген тіреулерді орнатты. Фаннидің кафесі Гордес мейрамханасында түсірілді, дизайнер Соня Клаус кейіпкердің де солай істеуін ескеріп, қолдан қолға ауысқан дүкендерден сатып алынған заттармен безендірді. Клаус Дюфлоттың мүлігін китч стилінде безендірді, оның "Джонспен бірге өмір сүретін кейіпкер" екенін көрсету үшін, "Егер ол Америкада болса, ол барс терісімен қапталған орындықтары бар алтын түсті Кадиллак көлігін жүргізер еді" деді. Сондай-ақ, Макстің Фаннимен кешкі асы үшін Кукуронның үлкен су бассейніне жүзетін шамдар қойылып, "тамаша кеш сезімін" тудырды. Саундтрекке Ализедің "Moi Lolita", Жозефина Бейкердің "Breezin' Along with the Breeze", Гарри Нильсонның "Gotta Get Up", "Jump into the Fire" және "How Can I Be Sure of You", Джонни Холлидейдің "Hey Joe", Жан Саблонның "Vous, qui passez sans me voir" және "J'attendrai", Тино Россидің "Le chant du gardien", Шарль Тренедің "Je chante", Пэтти Пейдждің "Old Cape Cod", Эверли Бразерстің "Walk Right Back", Адриен Шевалиенің "Boum!" және Ричард Энтонидің "Itsy Bitsy Petit Bikini" әндері кірді. CD-ге фильмнен барлығы 15 ән ғана енді, ал бірнеше ән шығарылып тасталды.

The film was shot throughout nine weeks in 2005, mostly in locations Scott described as "eight minutes from my house". French locations were filmed at Bonnieux, Cucuron and Gordes in Vaucluse, Marseille Provence Airport, and the rail station in Avignon. London locations included Albion Riverside in Battersea, Broadgate, the Bluebird Cafe on King's Road in Chelsea, and Criterion Restaurant in Piccadilly Circus. As the swimming pool on Chateau La Canorgue in Bonnieux did not fit the one Scott had envisioned from the scene, only the scenes outside the pool were filmed there. The one after Max had fallen was dug and concreted nearby, and the original one had its bottom replaced digitally to match. The production team could not film the wine cave from La Canorgue as they shot during the period where it was being used, so the wine cellar from a nearby hotel was turned into a cave. While southern France does not have clay courts as the weather makes them hard to maintain, Scott wanted one for its dirty and beaten up aspect, so the tennis court was built from scratch, including posts straight from the Wimbledon courts. Fanny's cafe was shot in a Gordes restaurant, with designer Sonja Klaus decorating it with items bought from second hand shops considering the character would have done the same. Klaus employed a kitsch decoration on Duflot's estate to show it was "a character keeping up with the Joneses – if it was in America, he would drive a golden Cadillac with leopard skin print seats" and decorated the large water basin of Cucuron with floating candles to "make it look like a fabulous event" for Max's dinner with Fanny. The soundtrack includes "Moi Lolita" by Alizée, "Breezin' Along with the Breeze" by Josephine Baker, "Gotta Get Up", "Jump into the Fire", and "How Can I Be Sure of You" by Harry Nilsson, "Hey Joe" by Johnny Hallyday, "Vous, qui passez sans me voir" and "J'attendrai" by Jean Sablon, "Le chant du gardien" by Tino Rossi, "Je chante" by Charles Trenet, "Old Cape Cod" by Patti Page, "Walk Right Back" by the Everly Brothers, "Boum!" by Adrien Chevalier, and "Itsy Bitsy Petit Bikini" by Richard Anthony. The CD includes only 15 songs from the film; several are left out.

Театрлық түсірілім

"Жақсы жыл" фильмі Ұлыбританияда 2006 жылдың 27 қазанында, ал АҚШ-та 2006 жылдың 10 қарашасында 20th Century Fox тарапынан көрсетілді.

Үй медиасы

"Жақсы жыл" фильмі 2007 жылдың 27 ақпанында 20th Century Fox Home Entertainment компаниясы арқылы DVD форматында шықты. 2022 жылға дейін ол АҚШ-та DVD сатудан 10 миллион доллардан астам табыс тапты. Metacritic, салмақты орташа бағаны есептейтін сайт, 33 сыншының пікірлеріне сүйене отырып, фильмге 100 балдық шкала бойынша 47 бал берді, бұл "аралас немесе орташа пікірлер" екенін көрсетеді. Variety журналында Тодд Маккарти фильмді көруге оңай, бірақ "ешқандай мәнге ие емес" деп жазды. The New York Times газетінен Стивен Холден оны "үш P фильмі: жағымды, әдемі және болжамды. Оған кішкентай кемшіліктерді де қосуға болады" деп сипаттады. Los Angeles Times газетіне жазған Кеннет Туран: "A Good Year" фильмінде не боларын білгеніміз – кемшілік емес. Біз осындай фильмдерге эмоционалдық сенімділікке қанағат ету үшін барамыз. Бізге жанрға ешқандай ерекше сезімі жоқ адамдардың жарты сағаттық оқиғаны екі сағатқа созған романтикалық комедиясын іздемейміз". Chicago Tribune газетінің журналисі Джессика Ривз оны "Тосканадағы күн" ("Under the Tuscan Sun"), "Шын мәнінде махаббат" ("Love Actually") және "Римдік қаникул" ("Roman Holiday") фильмдерімен салыстырып, "Жақсы жыл" фильмін "тынышсыз тәтті және эмоционалды түрде тірі емес" деп атады. Британдық киносыншысы Питер Брэдшоу The Guardian газетінде оны "күлкісіз, туристік гастрономиялық порнографияның кинолық бөлігі" деп жазды. Ридли Скотттың кино мансабына арналған кітапта Адам Баркман "Жақсы жыл" фильміне сыншылардың пікірін "көптеген сыншылардың пікірінше, жеңіл" деп қорытындылады және ол "келесі жобаның, [Американдық гангстер] Харлемдегі есірткі бароны Франк Лукастың өмірбаянының коммерциялық және сындық табысымен салыстырғанда аз ғана екенін" айтты. Соңғы жылдары фильмге қайта қарау болды. 2022 жылы The Guardian газетінде Анеес Арефтің ретроспективті шолуында: "Жақсы жыл" бастапқыда өзінің орнын табуға тырысады. Кейбір ертедегі комедиялық эпизодтар Скотт жеңіл әуезбен ойнауға тырысқанда толыққанды болмайды, біз Кроудың Кэри Гранттың бейнесін сомдауына дағдыланбағанбыз. Бірақ фильм тез арада жайлы ырғаққа еніп, өте қызықты және әдемі болады – Оңтүстік Франция Скотт пен оператор Филипп Ле Сурдтың көркемдік бейнелерімен керемет бейнеленген. Ареф сондай-ақ "Скотт бұдан да ауқымды және маңызды тақырыптарды қарастырды, бірақ "Жақсы жыл" оның ұзақ мансабындағы ең оңай ұнайтын және эмоционалды түрде қанағаттандыратын туындыларының бірі болуы мүмкін. Ол Кроумен бірге бес фильм түсірді, бірақ 2010 жылдан бері емес. Құлақтандырылып жүргендей, алтыншы серіктестік жұмыс істеп жатыр деген үміт бар. Қазіргі уақытта бізде "Жақсы жыл" бар".

A Good Year was released on DVD on 27 February 2007 by 20th Century Fox Home Entertainment. As of 2022, it has earned over $10 million in DVD sales in the United States. Metacritic, which assigns a weighted average, gave it a score of 47 out of 100, based on reviews from 33 critics, indicating "mixed or average reviews". In Variety, Todd McCarthy wrote that the film is a "divertissement" that is easy to watch, but "doesn't amount to much". Stephen Holden of The New York Times called it "a three P movie: pleasant, pretty and predictable. One might add piddling". Writing for the Los Angeles Times, Kenneth Turan said, "the fact that we know exactly what will happen [ ] is not what's wrong with A Good Year. After all, we go to films like this precisely because the satisfaction of emotional certainty is what we're looking for. What we're not looking for is a romantic comedy made by individuals with no special feeling for the genre who stretch a half hour's worth of story to nearly two hours". Comparing it to Under the Tuscan Sun, Love Actually, and Roman Holiday, Jessica Reaves of the Chicago Tribune said The Good Year was "unbearably sweet and emotionally lifeless". British film critic Peter Bradshaw wrote in The Guardian that it was "a humourless cinematic slice of tourist gastro porn". In a book length study of Ridley Scott's film career, Adam Barkman summarized the general critical response to A Good Year as "lightweight as far as most critics were concerned" and that it "offer[ed] little in comparison to the combined commercial and critical success of the next venture, [American Gangster], the biopic of Harlem drug lord Frank Lucas". In recent years, the film has seen a slight reappraisal. In 2022, a retrospective review by Anees Aref in The Guardian said "A Good Year initially struggles to find its footing. Some early comic bits don’t quite land as Scott tries to play things with a light touch, contrary to some of his more ruggedly serious output; we’re not used to seeing Crowe channelling Cary Grant. But the film soon settles into a comfortable groove and becomes very entertaining – and beautiful, with southern France captured sumptuously by Scott and cinematographer Philippe Le Sourd's painterly imagery." Aref also highlights that "Scott has taken on more ambitious subjects of greater scope and weight than this, but A Good Year may be one of his most easily enjoyable and emotionally satisfying efforts, in a long career that has traversed so many times and places, in this world and others. He and Crowe have made five films together, but not since 2010. Hopefully, as rumours have periodically suggested, a sixth collaboration is in the works. For now, we have A Good Year."