Кіріспе

Людвиг ван Бетховеннің фортепиано сонатасы № 2, ля мажор, Op. 2, № 2, 1795 жылы жазылған және Йозеф Гайднге арналған. Ол 1796 жылы бірінші және үшінші сонаталарымен бірге жарияланды. Дональд Фрэнсис Тови: «Екінші соната орындалуында мінсіз және финалдан басқа, гармониялық және драмалық тұрғыдан Хайдн мен Моцарттың мүмкіндіктерінен асып түседі» деп жазды. Бүкіл сонатаны орындауға шамамен 22 минут уақыт кетеді. Бұл соната Америкаға жеткен Бетховеннің алғашқы сонатасы болды және 1807 жылдың 5 маусымында Нью-Йоркте орындалды.

I. Аллегро вивас

Бірінші бөлім – сергекті мінез-қалпы бар, күшті, спорттық сипаттағы қимыл. Экспозицияның екінші тақырыбында сол дәуір үшін ерекше модуляциялар кездеседі. Даму бөлімінің үлкен бөлігі F мажорда, ол туындының тональдығы – А мажормен үшінші қатынаста. Даму бөлімінде қиын, бірақ әдемі канондық бөлім де бар. Рекапитуляцияда кода жоқ, ал бөлім тыныш, әдемі аяқталады. Тови былай деп жазды: "Бірінші бөлімдегі екінші тақырыптың басталуы бұрын айтылған гармониялық принциптің тамаша мысалы. Барлық музыкада D минорлы сонатадан (Op. 31 №2) бұрын осындай драматизмге толы нәрсе кездеспейді, ол Бетховеннің екінші кезеңінің басталуы деп толыққанды есептеледі."

II. Апассионат ұясы

Бетховеннің «Ларго» темп белгісін қолданған сирек жағдайларының бірі – бұл бір бөлім үшін ең баяу белгілеу. Бастауы скрипкалық квартет стилін имитациялайды және лирикалық аккордтарға қарсы стаккато пиццикатомен төменгі дыбысты ұсынады. Бетховеннің осы бөлімді жоспарлау кезіндегі контрпункттік ойлаудың жоғары деңгейі байқалады. Тональность – A мажорының субдоминанты, D мажоры. Тови былай деп жазды: «Бұл баяу бөлім Гайдн шәкіртінің және 9-шы симфония авторының бір екенін дереу көрсететін керемет салтанаттылықты танытады».

III. Шерзо: Аллегретто

Бұл қысқа және әдемі қимыл, көп жағынан минуетке ұқсас. Оның 32 нөмірленген сонаталарында "Скерцо" термині алғаш рет осы туындыда қолданылған. А минорлық үштік бөлім осы бөлімнің шаттыққа толы бастапқы тақырыбына контраст қосады. Көбінесе кездеспейтін ерекшелік ретінде, G минордың алыс тоналығында екінші мелодия бар (үштік бөлімде жоқ).

IV. Рондо: Разықалы

Әдемі әрі лирикалық рондо. Қайталама бөлімді ашатын арпеджио әр келуінде одан әрі күрделене түседі. Осы рондоның формасы A1–B1–A2–C–A3–B2–A4–Кода. Параллель минор – A минорындағы C бөлімі, туындының қалған бөлімімен салыстырғанда, қатты да алабасқан, және "Sturm und Drang" стилінің өкілі болып табылады. Төменгі регистрде фортепианода орындалған қарапайым, бірақ әдемі V7–I толық каденция туындыны аяқтайды.