Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аумақтық шекарадан тыс аймақтың түрі
Type of extra territorial zone
Халықаралық аймақ – ол орналасқан мемлекеттің шекаралық бақылау саясатына толыққанды бағынбаған кез келген аймақ. Халықаралық аймақтардың түрлері көп, олар арнайы экономикалық аймақтардан бастап, кедендік ережелерден босатылған кіру-шығу пункттеріндегі стерильді аймақтарға дейін, тіпті бір немесе бірнеше шетел мемлекетке басқару құқығы берілген жеңілдіктерге дейін жетеді. Халықаралық аймақтар айналасындағы мемлекеттерден өзгеше визалық саясатты сақтауы мүмкін.
An international zone is any area not fully subject to the border control policies of the state in which it is located. There are several types of international zones ranging from special economic zones and sterile zones at ports of entry exempt from customs rules to concessions over which administration is ceded to one or more foreign states. International zones may also maintain distinct visa policies from the rest of the surrounding state.
Арнайы экономикалық аймақтар
Арнайы экономикалық аймақ (АЭА) – бұл бизнес және сауда заңдары орналасқан мемлекеттік аумақтың қалған бөлігінен өзгеше болатын аймақ. АЭА әдетте тікелей шетелдік инвестицияларды көбейту немесе экспортқа бағытталған өндірісті жеңілдету үшін құрылады. Мақсатына қарай, АЭА-да кедендік бақылауға қатысты шекаралық бақылау саясаты көбінесе кем қатаң болады. Экспорттық өңдеу аймағы экспортқа өндірілген тауарларды акцизден босатуға, ал капиталдық тауарлар мен шикізаттарды импортта кедендік баж салығынан босатуға мүмкіндік береді. Кедендік логистикалық парк белгілі бір аймақты барлық немесе көптеген кедендік ережелерден босатуға мүмкіндік береді. АЭА-ның ең жоғары деңгейі – еркін порт (мысалы, Люксембург еркін порты, Сингапур еркін порты, Женева еркін порты), онда сақталатын немесе қайта тиелген тауарлар қабылдаушы мемлекеттік аумаққа ешқашан кірмегендей қарастырылады. Свалбард аралдары Свалбард шартының талаптарына сәйкес толығымен визасыз аймақ болып табылады, ол Норвегияның Арктикадағы Свалбард архипелагына егемендігін мойындайды, бірақ оны белгілі бір шарттарға бағындырады, сондықтан барлық Норвегия заңдары, соның ішінде шекаралық бақылау қолданылмайды. Шарт аралдардың демилитаризациялануын реттейді. Шартына қол қойған тараптарға аралдарда коммерциялық қызметпен айналысуға (негізінен көмір өндіру) тең құқық берілді. Норвегия мен Ресей осы құқықты пайдалануда. Сонымен қатар, Иранның Қиш және Кешм аралдарындағы арнайы экономикалық аймақтары мен Ирак Курдистаны үшін де жеңілдетілген виза саясаты қолданылады.
A special economic zone (SEZ) is an area in which the business and trade laws are different from the rest of the jurisdiction within which it is located. SEZs are generally established to increase foreign direct investment or facilitate export oriented manufacturing. Depending on its purpose, an SEZ typically has less strict border control policies with regard to customs. An export processing zone will typically allow for goods manufactured for export to be exempt from excise tax and for capital goods and raw materials to be exempt from customs duties upon import, while a bonded logistics park will typically exempt a designated area from all or most customs regulations. The most extreme category of SEZ is a freeport (e. g. Luxembourg Freeport, Singapore Freeport, Geneva Freeport), in which goods stored or transhipped are treated as never having entered the host jurisdiction. Uniquely, Svalbard is an entirely visa free zone under the terms of the Svalbard Treaty, which recognises the sovereignty of Norway over the Arctic archipelago of Svalbard but subjects it to certain stipulations and consequently not all Norwegian law applies, including border controls. The treaty regulates the demilitarisation of the archipelago. The signatories were given equal rights to engage in commercial activities (mainly coal mining) on the islands. , Norway and Russia are making use of this right. Similarly, simplified visa policies are in force for Iran's special economic zones of Kish and Qeshm islands, and for Iraqi Kurdistan.
Концессиялар
Концессия – бір мемлекеттің аумағындағы басқа мемлекетке берілген юрисдикциялық құқықтар. Империализм дәуірінде отарлық немесе империялық державаларға жиі концессиялар берілді. Айта кетейік, Біріккен Ұлттар Ұйымының Нью-Йорктегі штаб-пәтері мен Женева, Вена және Найробидегі кеңселер Біріккен Ұлттар Ұйымы арқылы халықаралық концессия ретінде басқарылады, бірақ олар жергілікті және ұлттық заңдардың көп бөлігіне бағынады. Біріккен Ұлттар Ұйымының барлық мүше мемлекеттердің делегаттарына штаб-пәтерінде өтетін жиналыстарға қатысуға рұқсат беру қажет болғандықтан, қабылдаушы елдер арнайы визалық тәртіптерді сақтайды, мысалы, C 2 визасы, ол әдетте кіре алмайтын шетелдік лауазымды тұлғаларға АҚШ-қа кіруге мүмкіндік береді, егер олар БҰҰ штаб-пәтерінің жанында болса. Танжер халықаралық аймағы – 1923 және 1956 жылдар аралығында Марокконың Танжер қаласында және оның айналасында бірнеше елдер басқарған 373 шаршы километрлік концессия. Шанхай халықаралық бейімделуі сияқты, аймақтың үкіметі мен басқаруы бірқатар шетелдік державалардың қолында болды. Аймақтың өзі тағайындалған Халықаралық заң шығарушы жиналысы болды, ол Бельгия, Франция, Ұлыбритания, Италия, Нидерланды, Португалия және Испания консулдарынан тұратын Бақылау комитетінің бақылауында болды. Атқару билігі әкімшіге, ал сот билігі Бельгия, Ұлыбритания, Испания, Франция және Италия үкіметтері тағайындаған бес судьядан тұратын аралас сотқа жүктелді. Аймақ төзімділік, мәдениет, дін және богемиялық өмір салтымен танымал болды. Ол батыс елдерінен келген көрнекті әдебиетшілер мен геилер үшін танымал туристік орынға айналды. Соңғылары аймақта ашық өмір сүре алды. 1952 жылдың шілдесінде қорғаушы державалар Рабатта аймақтың болашағын талқылау үшін кездесіп, оны таратуға келісті. Танжер 1956 жылы Марокконың толық егемендігі қалпына келтірілгеннен кейін Марокконың қалған бөлігімен бірікті. Осман империясын құрған Осман I-нің атасы Сүлеймен шаһтың қабірі империя құлағаннан бері Солтүстік Сирияда орналасқан. 1921 жылғы Анкара шарты қабірдің айналасындағы аумақты түрік концессиясы ретінде белгіледі. Қабір 1973 жылы Асад көлінің құрылысынан су басу қаупі болғандықтан көшірілді, ал 2015 жылы Сириядағы азаматтық соғысқа жауап ретінде Түркия бір жақты түрде көшірді. Сирия үкіметі бұл әрекетті 1921 жылғы шартқа қайшы деп айыптады; Түркия қабірді екінші орынға қайтаруды жоспарлап отыр.
A concession is a territory within a state over which another state has been granted jurisdiction. During the Age of Imperialism, concessions were frequently granted to colonial or imperial powers. Notably, the United Nations' headquarters in New York City and offices in Geneva, Vienna, and Nairobi are administered as international concessions by the United Nations, while still subject to most local and national laws. As the United Nations requires delegates from all member states to be permitted to attend meetings at its headquarters, host countries maintain special visa arrangements such as the C 2 visa which enables otherwise inadmissible foreign officials to enter the United States, provided they remain within the vicinity of the UN headquarters. The Tangier International Zone was a 373 square kilometre concession administered by several countries in the Moroccan city of Tangier and its environs between 1923 and 1956. Much like the Shanghai International Settlement, the government and administration of the zone was in the hands of a number of foreign powers. The Zone had its own appointed International Legislative Assembly, which was subject to supervision by a Committee of Control consisting of the Consuls of Belgium, France, Britain, Italy, the Netherlands, Portugal, and Spain. Executive power was vested in an Administrator, and judicial power resided in a Mixed Court of five judges, respectively appointed by the Belgian, British, Spanish, French, and Italian governments. The Zone had a reputation for tolerance, diversity of culture, religion, and bohemianism. It became a tourist hotspot for literary giants and gay men from Western countries. Many of the latter were able to live an openly "out" life in the Zone. In July 1952 the protecting powers met at Rabat to discuss the Zone's future, agreeing to abolish it. Tangier joined with the rest of Morocco following the restoration of full sovereignty in 1956. The Tomb of Suleyman Shah, grandfather of the founder of the Ottoman Empire Osman I, has been located in northern Syria since the Empire's collapse. The 1921 Treaty of Ankara established the area surrounding the tomb as a Turkish concession. The tomb was moved in 1973 as the site was to be flooded by the creation of Lake Assad, and in 2015 it was relocated unilaterally by Turkey in response to the Syrian civil war. The Syrian government denounced the move as incompatible with the 1921 treaty; Turkey plans to move the tomb back to the second site.
Азия
Деджима аралындағы порты португалдық, кейін голландтық концессия болды. Нанбан саудасы кезінде португал саудагерлерін орналастыру үшін құрылған, кейіннен 1641 және 1854 жылдар аралығында голланд әкімшілігіне берілді. Эдо дәуірінде қолданылған Сакоку саясаты бойынша, бұл Жапонияның сыртқы әлеммен байланыс орнатуының жалғыз нүктесі болды. Шекаралық бақылау шетелдік саудагерлердің Деджимадан Нагасакиге және жапондықтардың Нагасакиден Деджимаға өтуін шектеді. Сол сияқты, Макао аралын португалдар Мин әулеті кезінде Қытайдан алған, және 1557-1999 жылдар аралығында сауда орталығы ретінде басқарды. Опиум соғыстарынан кейін Мин әулетінің ізбасары Цин әулеті Гонконг аралы мен оның төңірегіндегі аумақты Нанкин шарты бойынша британдықтарға берді, нәтижесінде 1997 жылға дейін британдық сауда орталығы ретінде басқарылатын аймақ пайда болды. Цин дәуірінің соңында Қытай аумағының маңызды бөлігі, көбінесе жағалау бойында, көптеген еуропалық державалармен қатар Жапония мен АҚШ-қа да концессия ретінде берілді. Әр концессияның өз полиция күштері мен әртүрлі заңдық юрисдикциялары болды. Сондықтан, бір әрекет бір концессияда заңды, ал екіншісінде заңсыз болуы мүмкін. Көптеген концессиялар өздерінің әскери гарнизондарын және тұрақты әскерін ұстады. Қытай үкіметінің әскери және полиция күштері кейде қатысты. Кейбір полиция күштері қытайлықтарға рұқсат берді, ал кейбіреулері жоқ. Бұл концессияларда әрбір шетелдік елдің азаматтарына еркін тұруға, сауда жасауға, дін таратуға және саяхаттауға құқық берілді. Олар өзіндік субмәдениеттерін дамытты, ол түпкілікті қытай мәдениетінен оқшауланған және ерекшеленді, ал отаршылдық әкімшіліктер өздерінің концессияларына "отандық" сипат беруге тырысты. Концессияларда шіркеулер, қонақ үйлер және басқа да батыс коммерциялық мекемелері пайда болды. Жапонияда өздерінің дәстүрлері мен тілі гүлденді. Кейбір концессияларда әр мәдениеттің сәулеті, шетелдік державалардың өзінің елдерінің қалаларына қарағанда озық болды. Бастапқыда қытайлықтарға көптеген концессияларға кіруге тыйым салынды, бірақ коммерциялық белсенділікті және қызметтерді жақсарту үшін 1860 жылдарға қарай көптеген концессиялар қытайлықтарға рұқсат берді, бірақ оларды концессияны басқаратын шетелдік мемлекеттің азаматтары емес екендігіне байланысты екінші дәрежелі азаматтар ретінде қарады. Олар ақырында концессиялардың көпшілігінде тұрғындардың басым бөлігіне айналды. Концессиялардағы қытай еместер әдетте консулдық заңға бағынды, ал осы заңдардың кейбіреулері қытай тұрғындарына да қатысты. Ең танымал концессиялар: Ұлыбритания мен АҚШ басқарған Шанхай халықаралық поселенісі, Шанхайдағы француз концессиясы, Квантун жалға алынған аумағы және Пекиндегі Легациялық кварталы. Қытайдағы шетелдік концессиялар Қытай Республикасының материктік кезеңінде де жалғасты. Шанхай және Тяньцзинь сияқты ірі қалаларда көптеген юрисдикциялардың болуына байланысты қылмыскерлер бір юрисдикцияда қылмыс жасап, оңай басқасына қашып кетуі мүмкін болды. Бұл республикалық кезеңде, императорлық соғыс иелері дәуірінің өрлеуімен және 1920-1930 жылдары орталық биліктің құлдырауымен үлкен мәселеге айналды. Қылмыс, әсіресе әртүрлі әскери топтардың ұйымдасқан қылмысы, көбейді. Азиядағы көптеген концессиялар келісімге сәйкес порттар болды, Қытай мен Жапониядағы порт қалалары Батыс державаларының күштеп таңған тең емес шарттарымен сыртқы саудаға ашылды, сондай-ақ Кореядағы қалалар Корея түбегін аннексиялауға дейін Жапон империясымен ұқсас ашылды. Қытайдағы келісімге сәйкес порт жүйесі 1841 жылғы Опиум соғысынан бастап шамамен жүз жыл бойы сақталды. Бұл жүйе 1930 жылдардың соңында Жапония көптеген порттарды бақылауға алған кезде, 1917 жылы Ресей революциясынан кейін ресейліктер келісімдік құқықтарынан бас тартып, 1914 жылы немістер қуылған кезде аяқталды. Үш негізгі келісім күштері – британдықтар, американдықтар және француздар Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін өздерінің концессияларын және экстратерриториялық юрисдикцияларын сақтап келді. Бұл 1941 жылдың соңында жапондықтар олардың концессияларына шабуыл жасаған кезде аяқталды. Олар 1943 жылы Чунциндегі эмиграциядағы Чан Кайшидің ұлттық үкіметімен жаңа "тең шарттар" келісімінде өздерінің келісімдік құқықтарынан ресми түрде бас тартты. Келісімге сәйкес порт дәуірінің қалдықтары коммунистер билікке келгеннен және шетелдіктердің көпшілігі кеткеннен кейін 1940 жылдардың соңында аяқталды. Қытайдағы концессияларда басып алған шетелдік державалар ерекше заң жүйелерін басқарды. Экстратерриториялық істерді қараған екі негізгі сот – Шанхай аралас соты және Қытай үшін британдық Жоғарғы соты. Осыған ұқсас соттар келісімді елдер үшін құрылды, мысалы, Қытай үшін АҚШ соты. Олар формальды түрде Цин егемендігінде қалған концессиялық аумақтарға юрисдикцияны жүзеге асырды. Бастапқыда, мысалы, британдық аймақта қылмыс жасаған қытайлықтар қытайлық билік органдарына жіберілді.
The island port of Dejima was a Portuguese and, later, Dutch concession near the Japanese city of Nagasaki. Established to house Portuguese traders during the Nanban trade, it was later ceded to Dutch administration between 1641 and 1854. Under the Sakoku policy in force during the Edo period, it was Japan's only point of interaction with the outside world. Border controls limited passage of foreign merchants from Dejima to Nagasaki and of Japanese from Nagasaki to Dejima. Similarly, the island of Macau was ceded by China during the Ming dynasty to the Portuguese, who administered it as a trading hub between 1557 and 1999. In the aftermath of the Opium Wars, the Ming Dynasty's successor Qing Dynasty ceded the island of Hong Kong and the surrounding area to the British under the Treaty of Nanjing, resulting in the area being administered as a British trading hub until 1997. During the late Qing years, significant portions of Chinese territory, primarily along the coast, were surrendered as concessions to occupying powers including many European powers as well as Japan and the United States. Each concession had its own police force, and different legal jurisdictions with their own separate laws. Thus, an activity might be legal in one concession but illegal in another. Many of the concessions also maintained their own military garrison and standing army. Military and police forces of the Chinese government were sometimes present. Some police forces allowed Chinese, others did not. In these concessions, the citizens of each foreign power were given the right to freely inhabit, trade, proselytize, and travel. They developed their own sub cultures, isolated and distinct from the intrinsic Chinese culture, and colonial administrations attempted to give their concessions "homeland" qualities. Churches, public houses, and various other western commercial institutions sprang up in the concessions. In the case of Japan, its own traditions and language naturally flourished. Some of these concessions eventually had more advanced architecture of each originating culture than most cities back in the countries of the foreign powers origin. Chinese were originally forbidden from most of the concessions, but to improve commercial activity and services, by the 1860s most concessions permitted Chinese, but treated them like second class citizens as they were not citizens of the foreign state administering the concession. They eventually became the majority of the residents inside the concessions. Non Chinese in the concessions were generally subject to consular law, and some of these laws applied to the Chinese residents. Notable Concessions include the Shanghai International Settlement administered by the United Kingdom and the United States, the French Concession in Shanghai , the Kwantung Leased Territory, and the Beijing Legation Quarter. The foreign concessions in China continued to exist during the mainland period of the Republic of China. In major cities like Shanghai and Tianjin, due to the existence of numerous jurisdictions, criminals could commit a crime in one jurisdiction and then easily escape to another. This became a major problem during the Republican period, with the rise of post–Imperial Warlord era and the collapse of central authority in the 1920s and the 1930s. Crime often flourished, especially organised crime by different warlord groups. The majority of concessions in Asia were treaty ports, port cities in China and Japan that were opened to foreign trade mainly by the unequal treaties forced upon them by Western powers, as well as cities in Korea opened up similarly by the Japanese Empire prior to its annexation of the Korean peninsula. The treaty port system in China lasted approximately one hundred years beginning with the 1841 Opium War. The system effectively ended when Japan took control of most of the ports in the late 1930s, The Russians relinquished their treaty rights in the wake of the Russian revolution in 1917, and the Germans were expelled in 1914. The three main treaty powers, the British, the Americans, and the French continued to hold their concessions and extraterritorial jurisdictions until the Second World War. This ended when the Japanese stormed into their concessions in late 1941. They formally relinquished their treaty rights in a new "equal treaties" agreement with Chiang Kai shek's Nationalist Government in exile in Chongqing in 1943. The international communities that were residues of the treaty port era ended in the late 1940s when the communists took over and nearly all foreigners left. Within the concessions in China, the occupying foreign powers administered distinct legal systems. The two main courts judging extraterritorial cases were the Shanghai Mixed Court and the British Supreme Court for China. Similar courts were established for treaty countries, e. g. the United States Court for China. These had jurisdiction over the concession areas, which formally remained under Qing sovereignty. Initially, Chinese people who committed crimes in, say, the British zone, were remanded to Chinese authorities.
Суэц және Панама каналдары
Суэц және Панама каналдары бастапқыда оларды салуды қаржылаған шетелдік державалар басқаратын концессиялар ретінде құрылды. 1859-1956 жылдар аралығында британдықтар мен француздарға тиесілі Суэц каналы компаниясы Суэц каналын басқарды, ал 1903-1999 жылдар аралығында АҚШ үкіметі Панама каналын қоршаған аймақты басқарды. Суэц каналының концессиялық басқаруы Египет президенті Гамал Абдель Насер Суэц дағдарысы кезінде компанияны ұлттықтандырған кезде тоқтатылды, ал Панама каналының американдық басқаруы Торихос-Картер келісімдері нәтижесінде аяқталды, онда АҚШ Панама каналдық аймағына қатысты өз концессиясынан ерікті түрде бас тартты.
The Suez and Panama Canals were originally established as concessions administered by the foreign powers who funded their construction. Between 1859 and 1956, the British and French owned Suez Canal Company operated the Suez Canal while the United States government administered the area surrounding the Panama Canal from 1903 to 1999. Concessionary administration of the Suez Canal was ended when Egyptian President Gamal Abdel Nasser nationalised the company during the Suez Crisis while American administration of the Panama Canal ended as a result of the Torrijos–Carter Treaties in which the United States voluntarily renounced its concession over the Panama Canal Zone.
Шетелдік әскери базалар
Гренландиядағы АҚШ басқаруындағы Питуффик ғарыш базасы, Кубадағы Гуантанамо шығанағы, немесе Кипр аралындағы Ұлыбритания басқаруындағы Акротири мен Декелия сияқты шетелдегі әскери базалар – бұл қабылдаушы мемлекеттің әскери мақсаттар үшін ғана берген жеке концессиясының санаты. Басқарушы әскери күшке берілген сот юрисдикциясы, қабылдаушы және басқарушы мемлекеттер арасындағы келісімге байланысты базадан базаға өзгереді. Мысалы, Сириядағы Хмеймим әуе базасы Ресей үкіметіне 49 жылға жалға берілген, және Ресей үкіметі әуе базасы мен оның қызметкерлеріне қатысты территориялық юрисдикцияны жүзеге асырады, ал Ұлыбритания үкіметі Акротири мен Декелияны (Қыпрдың тәуелсіздігін құру шарты бойынша «эгемендік базалық аймақтар» деп белгіленген) теңіз артындағы аумақ ретінде басқарады.
Overseas military bases such as the American administered Pituffik Space Base in Greenland and Guantanamo Bay in Cuba or the British administered Akrotiri and Dhekelia on the island of Cyprus are a distinct category of concession ceded by a host state solely for military purposes. The jurisdictional authority ceded to the administering military force varies from base to base depending on the agreement concluded by the host and administering state. For example, Khmeimim Air Base in Syria is leased to the Russian government for a period of 49 years and the Russian government exercises extraterritorial jurisdiction over the air base and its personnel while the British government administers Akrotiri and Dhekelia (designated as "sovereign base areas" under the treaty establishing Cyprus independence) as an overseas territory.
Кіру порттарында стерильді аймақтар
Келу портындағы стерильді аймақ – халықаралық жолаушылар елге ресми түрде кірмеген, келу кедендік және иммиграциялық бақылаудан өткен, ал елден кетуші жолаушылар шығу иммиграциялық бақылауын аяқтағаннан кейін ресми түрде елден шыққан аймақ. Стерильді аймақтар көбінесе халықаралық әуежайларда кездеседі, сондай-ақ кейбір теңіз порттарында және құрлық арқылы өту пункттерінде де бар. Жергілікті иммиграциялық және кедендік заңдардан әдетте босатылғанына қарамастан, кіру порттарындағы халықаралық аймақтар орналасқан елдің толық құзырына бағынады және жергілікті заңдар қолданылады. Халықаралық аймақта заңсыз әрекет жасаған (мысалы, заңсыз есірткі сияқты контрабандалық заттарды ұстаған) адамдар қылмыстық жауапкершілікке тартылады. Халықаралық әуежайларда транзиттік жолаушылар көбінесе кедендік және иммиграциялық бақылаудан өтпей-ақ, халықаралық аймақтағы халықаралық рейстерге отыруға мүмкіндік алады және көп жағдайда виза қажет емес. Дегенмен, кейбір елдер кейбір ұлт азаматтарынан, шекаралық бақылаудан өту қажет болмаған жағдайда да, тікелей әуежай транзит визасын талап етеді. Халықаралық рейстер арасында транзит жасаушы жолаушыларды шекаралық бақылаудан босату үшін Солтүстік Америкадан тыс халықаралық әуежайлардың көпшілігі стерильді аймақтармен жабдықталған, оларға жарамды билеті бар және уәкілетті қызметкерлер мен өңделген жолаушылар ғана кіре алады. Екі ірі ерекшелік – АҚШ және Канада, онда әуежайларда әдетте халықаралық транзиттік аймақтар жоқ. Халықаралық рейстермен келген барлық жолаушылар кедендік және иммиграциялық тексерулерден өтеді. АҚШ-тан басқа елдердің азаматтары АҚШ әуежайында кем дегенде C-1 транзит визасы немесе, құқығы бар саяхатшылар үшін ESTA қажет. Ал Канада немесе АҚШ-тан басқа елдердің азаматтары үшін Канада әуежайында транзит жасау үшін әдетте виза немесе Электрондық саяхат рұқсаты (eTA) қажет, бірақ Қытай транзит бағдарламасына немесе визасыз транзит бағдарламасына сәйкес келетін АҚШ-қа немесе одан келе жатқан немесе кетіп бара жатқан адамдар үшін бұл талап қолданылмайды. Әуежайлардағы және кейде құрлық және теңіз шекараларындағы стерильді аймақтардың ерекшелігі – салықсыз дүкендер, олар ұшу алдында шығу шекаралық бақылауын өткен тұтынушыларға салықсыз тауар сатады, ал кейбір жерлерде – шетелден келген жолаушыларға да. Көптеген елдер әрбір жолаушының салықсыз тауардың қаншасын сатып ала алатынына шектеу қояды. 2016 жылы ең көп салықсыз сатуды Сеул Инчхон әуежайы жүзеге асырды, оның көлемі 1,85 миллиард АҚШ долларына жетті. Дубай халықаралық әуежайы екінші орында тұр, 2016 жылы 1,82 миллиард долларлық транзакциялар тіркелді. Франциядағы Mulhouse қаласынан оңтүстік-шығысқа қарай 20 шақырым және Базельден (Швейцария) солтүстік-батысқа қарай 3,5 шақырым қашықтықта орналасқан EuroAirport Basel Mulhouse Freiburg әуежайында екі ұлттық стерильді аймақ бар, соның ішінде Швейцарияға және одан саяхаттайтын жолаушыларға француз кедендік бақылауынан өтпей әуежайға кіруге мүмкіндік беретін кедендік жол да бар. Әуежай 1946 жылғы келісім-шарттан бері екі елдің бірлескен басқаруында. Швейцариядағы Женева әуежайы француз саяхатшылары үшін де ұқсас мүмкіндіктерді ұсынады.
The sterile zone at a port of entry is the area where arriving international passengers have not formally entered the country by clearing arrival customs and immigration controls, and departing passengers have formally exited the country by clearing exit immigration control. Sterile zones are most commonly found in international airports, while they also exist at certain seaports and land crossings. Despite their usual exemption from local immigration and customs laws, international zones at ports of entry are fully under the jurisdiction of the country where they are located and local laws apply. Persons caught committing an unlawful act (e. g. possession of contraband such as illegal drugs) in the international zone are liable for prosecution. Within international airports, transit passengers can usually take connecting international flights in the international zone without clearing customs and immigration controls, and in most cases do not require a visa. Some countries, however, require transit passengers of certain nationalities to hold a direct airside transit visa even when they would not need to pass through border controls. To exempt passengers transiting between international flights from clearing border controls, most international airports outside North America feature a sterile zone which only authorized employees and processed passengers with a valid ticket are allowed to enter. Two major exceptions are the United States and Canada, where airports typically have no international transit zones. All passengers arriving on international flights are subject to customs and immigration inspections. Nationals of countries other than the United States and Canada at a U. S. airport requires at least a C 1 transit visa, or ESTA for eligible travellers. Meanwhile, transiting at a Canadian airport for nationals of countries other than Canada or the United States generally requires a visa or Electronic Travel Authorization (eTA) except for individuals proceeding to or from the United States who qualify for the China Transit Program or Transit Without Visa Program. A common feature of sterile zones at airports and occasionally land and sea borders, duty free shops sell products tax free to customers who have cleared exit border controls prior to boarding and, in some places, to passengers arriving from overseas. Most countries impose limits on how much of each type of duty free goods, may be purchased by each passenger. The airport with the most duty free sales is Seoul Incheon Airport with US$1.85 billion in 2016. Dubai International Airport is second, recording transactions worth $1.82 billion in 2016. EuroAirport Basel Mulhouse Freiburg, an airport located in France 20 kilometres southeast of Mulhouse and 3.5 kilometres northwest of Basel (Switzerland), contains a binational sterile zone including a customs road allowing passengers travelling to and from Switzerland to access the airport without passing through French customs control. The airport has been jointly operated by the two countries since a 1946 treaty. Geneva Airport in Switzerland has similar facilities for French travellers.
Әскери емес аймақтар
Әскери емес аймақ – мемлекеттер, әскери күштер немесе қақтығысқан топтар арасындағы шарттар немесе келісімдер арқылы әскери нысандарға, іс-қимылдарға немесе қызметкерлерге тыйым салынған аумақ. Олар көбінесе екі немесе одан көп әскери державалар немесе одақтар арасындағы заңды немесе де-факто шекараларда орналасқан. Әскери емес аймақтарды мемлекеттердің шекараны бір жақты түрде белгілеп, шекараны бақылау мақсатында құрған шекаралық аймақтармен шатастыруға болмайды. Көптеген әскери емес аймақтар екі тараптың да оны бақылауға құқығы болмағандықтан, тіпті соғыссыз басқару үшін де бейтарап аумақ болып саналады. Кейбір аймақтар, келісімдерге сәйкес (ДМЗ шарттары бойынша), бастапқыда даулы аумақтағы әскери күштерді сақтау құқығын берген мемлекетке бақылау берілгеннен кейін де әскери емес болып қалуы мүмкін. Сонымен қатар, елдер өзара аумақтық талаптарын ресми түрде шешпестен, аймақты демилитаризациялау туралы келісе алады, бұл дауды дипломатиялық келіссөздер немесе халықаралық сот сияқты бейбіт жолмен шешуге мүмкіндік береді. Кейбір әскери емес аймақтар құрылыс үшін қауіпсіз болмағандықтан немесе адамның әсеріне (соның ішінде аң ауруға) аз ұшырағандықтан, кездейсоқ түрде жабайы табиғатты қорғау аймақтарына айналды. Мысалдарға Кореяның әскери емес аймағы, Кипрдің әскери емес аймағы (Жасыл желі) және 1954 жылдың 21 шілдесінен 1976 жылдың 2 шілдесіне дейін Вьетнамды екі елге (Солтүстік Вьетнам және Оңтүстік Вьетнам) бөлген бұрынғы Вьетнамның әскери емес аймағы жатады.
A demilitarised zone is an area in which treaties or agreements between nations, military powers or contending groups forbid military installations, activities or personnel. They often lie along de jure or de facto frontiers or boundaries between two or more military powers or alliances. Demilitarised zones should not be confused with border zones, which are areas lying along a border established unilaterally by a state for border control purposes. Many demilitarised zones are considered neutral territory because neither side is allowed to control it, even for non combat administration. Some zones remain demilitarised after an agreement has awarded control to a state which (under the DMZ terms) had originally ceded its right to maintain military forces in the disputed territory. It is also possible for powers to agree on the demilitarisation of a zone without formally settling their respective territorial claims, enabling the dispute to be resolved by peaceful means such as diplomatic dialogue or an international court. Several demilitarised zones have also unintentionally become wildlife preserves because their land is unsafe for construction or less exposed to human disturbances (including hunting). Examples include the Korean Demilitarised Zone, the Cypriot Demilitarised Zone (The Green Line), and the former Vietnamese Demilitarised Zone which divided Vietnam into two countries (North Vietnam and South Vietnam) from 21 July 1954 to 2 July 1976.
Азия
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ пен КСРО Корей түбегін бөліп алғаннан және одан кейінгі Корей соғысынан кейін Солтүстік және Оңтүстік Корея арасындағы де-факто шекараны қамтитын әскери емес аймақ (ДМЗ) құрылды. ДМЗ 1953 жылғы Корей соғысының аяқталуымен белгіленген шекараға сәйкес келеді. Гонконгтағы шекаралық жабық аймақ сияқты, бұл аймақ және екі жақтағы қорғаныс жүйесі екі тараптан рұқсатсыз өтуді шектеуге қызмет етеді. Оңтүстік Кореяда Азаматтық бақылау сызығы (CCL) мен ДМЗ арасында қосымша қоршалған аймақ бар. CCL – бұл ДМЗ-дың Оңтүстік шекара сызығынан 5-20 шақырым қашықтықта орналасқан, ДМЗ-ға қосымша буферлік аймақты белгілейтін сызық. Оның мақсаты – ДМЗ-ға жақын әскери нысандар мен операциялардың қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін азаматтардың аймаққа кіруін шектеу және бақылау. 8-ші армияның командирі CCL құруға бұйрық берді, ол 1954 жылдың ақпан айында күшке енді. Оңтүстік шекара сызығынан оңтүстікке қарай орналасқан буферлік аймақ Азаматтық бақылау аймағы деп аталады. CCL-ді қосқан сыммен қоршалған қоршаулар мен әскери күзет посттары көрсетеді. Оңтүстік Корея сарбаздары әдетте туристік автобустар мен көліктермен CCL-дің солтүстігіне барады, қарулы күзетшілер ретінде азаматтарды бақылайды және Солтүстік Кореядан келгенлерден қорғайды. "ДМЗ қоршауы" деп көрсетілген көптеген суреттер шын мәнінде CCL қоршауын бейнелейді. Оңтүстік шекарадағы ДМЗ қоршауына барлығына кіруге тыйым салынған, ол тек әскери қызметкерлерге ғана арналған, ал ДМЗ қоршауын суретке түсіру заңсыз. Сол сияқты, Корей түбегіндегі Хан өзенінің барлық сағасы "Бейтарап аймақ" деп танылған және барлық азаматтық кемелерге кіруге тыйым салынған. Бұл аймақта тек әскери кемелерге ғана рұқсат беріледі. Соңғы жылдары қытай балық аулау кемелері Хан өзенінің сағасындағы шиеленіске байланысты осы аймақта заңсыз балық аулап, Солтүстік және Оңтүстік Корея теңіз күштері теңіз шайқасынан қорқып, аймақты патрульдемегенін пайдаланды. Бұл қытай балықшылары мен Оңтүстік Кореяның жағалау күзеті арасында атыс-шабысқа және қайықтардың батып кетуіне әкелді. 2019 жылдың 30 қаңтарында Солтүстік және Оңтүстік Кореяның әскери шенеуніктері 1953 жылғы қару тоқтату туралы келісімге қол қойылғаннан бері Хан өзенінің сағасын азаматтық кемелерге ашатын маңызды келісімге қол қойды. Келісім 2019 жылдың сәуір айында күшке енуі тиіс еді, бірақ 2019 жылғы Ханой саммитінің сәтсіз аяқталуы осы жоспарларды белгісіз мерзімге кейінге шегерді. 1962 жылы Халықаралық сот Камбоджа мен Таиландтың иелігіне талас білдірілетін Преа Вихер ғибадатханасының айналасында "уақытша әскери емес аймақ" құруға бұйрық берді. Жапонияның Маньчжурияны басып алуы кезінде, олар Маньчжуконың марионеттік мемлекеті ретінде басқарған кезде, 1933 жылдың мамырында Қытай мен Жапония арасында Тангу келісімі жасалды, ол Маньчжуко мен Қытай арасында әскери емес аймақ құрды. 1937 жылы Жапония Қытайдың қалған бөлігіне басып кіру арқылы осы келісімді бұзды. 1945 жылы, Япон империясының Екінші дүниежүзілік соғыстың Азия-Тынық мұхиты театрындағы соңынан кейін Маньчжурия Қытайға қайта қосылды. Сол сияқты, Вьетнам соғысы кезінде Солтүстік Вьетнам мен Оңтүстік Вьетнам арасында да әскери емес аймақ болды. Бұл аймақ 1954 жылдың шілдесінде Вьетмин мен Франция арасындағы соғысты аяқтаған Женева конференциясының нәтижесінде құрылды. Вьетнамдағы ДМЗ ресми түрде 17-ші параллельде орналасқан, бірақ іс жүзінде Бэн Хай өзенінің екі жағында және Лаос шекарасынан Оңтүстік Қытай теңізіне дейін батыстан шығысқа қарай шамамен 1,5 км-ге созылды. Вьетнамның әскери емес аймағы 1976 жылы ел біріккеннен кейін таратылды.
As a result of the partition of the Korean peninsula by the United States and the Soviet Union after World War II, and exacerbated by the subsequent Korean War, there is a Demilitarised Zone (DMZ) spanning the de facto border between North and South Korea. The DMZ follows the effective boundaries as of the end of the Korean War in 1953. Similarly to the Frontier Closed Area in Hong Kong, this zone and the defence apparatus that exists on both sides of the border serve to curtail unauthorised passage between the two sides. In South Korea, there is an additional fenced off area between the Civilian Control Line (CCL) and the start of the Demilitarised Zone. The CCL is a line that designates an additional buffer zone to the Demilitarised Zone within a distance of 5 to 20 kilometres from the Southern Limit Line of the Demilitarised Zone. Its purpose is to limit and control the entrance of civilians into the area to protect and maintain the security of military facilities and operations near the Demilitarised Zone. The commander of the 8th US Army ordered the creation of the CCL and it was activated and first became effective in February 1954. The buffer zone that falls south of the Southern Limit Line is called the Civilian Control Zone. Barbed wire fences and manned military guard posts mark the CCLe. South Korean soldiers typically accompany tourist busses and cars travelling north of the CCL as armed guards to monitor the civilians as well as to protect them from North Korean intruders. Most of the tourist and media photos of the "Demilitarised Zone fence" are actually photos of the CCL fence. The actual Demilitarised Zone fence on the Southern Limit Line is completely off limits to everybody except soldiers and it is illegal to take pictures of the Demilitarised Zone fence. Similarly, the whole estuary of the Han River in the Korean Peninsula is deemed a "Neutral Zone" and is officially off limits to all civilian vessels. Only military vessels are allowed within this neutral zone. In recent years, Chinese fishing vessels have taken advantage of the tense situation in the Han River Estuary Neutral Zone and illegally fished in this area due to both North Korean and South Korean navies never patrolling this area due to the fear of naval battles breaking out. This has led to firefights and sinkings of boats between Chinese fishermen and South Korean Coast Guard. On 30 January 2019, North Korean and South Korean military officials signed a landmark agreement that would open the Han River Estuary to civilian vessels for the first time since the Armistice Agreement in 1953. The agreement was scheduled to take place in April 2019 but the failure of the 2019 Hanoi Summit indefinitely postponed these plans. In 1962, the International Court of Justice had ordered the creation of a "provisional demilitarised zone" around the Preah Vihear Temple whose ownership is claimed by both Cambodia and Thailand. During the Japanese occupation of Manchuria, when they administered as the puppet state of Manchukuo, the Tanggu Truce of May 1933 was concluded between China and Japan, establishing a demilitarised zone between Manchukuo and China. In 1937 Japan violated this truce with an invasion of the remainder of China. In 1945, after the fall of the Japanese empire at the end of the Asia Pacific theatre of World War II, Manchuria was re incorporated into China. Similarly, during the Vietnam War, there was a demilitarised zone between North Vietnam and South Vietnam. The zone was established in July 1954 as a result of the Geneva Conference ending the war between the Viet Minh and France. The DMZ in Vietnam officially lay at the 17th parallel but, in reality, extended about 1.5 km on either side of the Bến Hải River and west to east from the Lao border to the South China Sea. The Vietnamese demilitarised zone was abolished following the reunification of the country in 1976.
Оңтүстік Америка
Мартин Гарсия аралы – Аргентина мен Уругвай арасындағы 1973 жылғы Рио-де-ла-Плата шекара шарты аралдың Аргентинаның қарамағында қалатынын, бірақ оны тек флора мен фаунаның табиғи қорығы ретінде пайдалануға болатынын белгіледі. Эль Кагуан демилитаризацияланған аймағы 1999 және 2002 жылдар аралығында Колумбияның оңтүстігінде президент Андрес Пастрана үкіметі мен Колумбия революциялық қарулы күштері (FARC) арасындағы сәтсіз аяқталған бейбіт процесі кезінде құрылды.
Martin García Island – The Rio de la Plata Boundary Treaty of 1973 between Argentina and Uruguay established that the island would remain under Argentinean sovereignty but could only be used as a natural reserve of flora and fauna. The El Caguán Demilitarised zone was established in southern Colombia between 1999 and 2002, during the failed peace process that involved the Government of President Andrés Pastrana and the Revolutionary Armed Forces of Colombia (FARC).
Антарктида
Антарктика туралы келісім бойынша Антарктика халықаралық аймақ ретінде басқарылады. Келісім Антарктидадағы әскери қызметті, мысалы, "әскери базалар мен бекіністер құру, әскери маневрлер жүргізу, сондай-ақ кез келген қару түрін сынауды" тыйым салады, бірақ "ғылыми зерттеулер немесе кез келген бейбіт мақсаттар үшін әскери персоналдың немесе жабдықтың қолданылуын" көздейді. Келісім континентті ғылыми зерттеулер үшін арнайы сақталған аймақ ретінде бекітеді, континентке қатысты барлық аумақтық талаптарды тоқтатады және барлық мемлекеттерге континентте ғылыми-зерттеу станцияларын құруға рұқсат береді. Антарктидада тұрақты халық жоқ, сондықтан оның азаматтығы да, үкіметі де жоқ. Антарктидада кез келген уақытта жүрген адамдар көбінесе Антарктидадан тыс мемлекеттердің азаматтары немесе ұлттықтары болып табылады, себебі Антарктикалық егемендік жоқ. Осылайша, Антарктидада қылмыс жасаған адамдар әдетте өз елдерінің, құрбанның елдерінің (қолданылса) немесе қылмыс болған базаны немесе экспедицияны басқаратын елдің заңдылығына бағынады. Антарктика туралы келісімге және оның Қоршаған ортаны қорғау жөніндегі хаттамасына қатысушы мемлекеттердің үкіметтері осы келісімдердің ережелерін және олар бойынша қабылданған шешімдерді ұлттық заңдар арқылы іске асырады. Бұл заңдар көбінесе олардың азаматтарына ғана қолданылады, олар Антарктидада қай жерде болса да, және консультациялық тараптардың келісіммен қабылданған шешімдерін күшіне енгізуге қызмет етеді: қандай қызметтерге рұқсат беріледі, қай аймақтарға кіру үшін рұқсат алу қажет, қандай экологиялық салдарын бағалау процестері қызметтерге кіріспес бұрын жүргізілуі керек және т.б. Антарктика туралы келісім адамзаттың ортақ мұрасы қағидатының мысалы ретінде жиі қарастырылады.
Under the Antarctic Treaty, Antarctica is administered as an international zone. The treaty forbids military activity in Antarctica, such as "the establishment of military bases and fortifications, the carrying out of military maneuvers, as well as the testing of any type of weapon", although it does provide for the "use of military personnel or equipment for scientific research or for any other peaceful purpose". The treaty establishes the continent as a preserve for scientific research, suspends all territorial claims over the continent, and permits all states to establish research stations on the continent. Antarctica currently has no permanent population and therefore it has no citizenship nor government. Personnel present on Antarctica at any time are almost always citizens or nationals of some sovereignty outside Antarctica, as there is no Antarctic sovereignty. Consequently, individuals who commit crimes in Antarctica are typically subject to the jurisdiction of their country of nationality, the victim's country of nationality (if applicable), or the country administering the base in or expedition during which the crime occurred. Governments that are party to the Antarctic Treaty and its Protocol on Environmental Protection implement the articles of these agreements, and decisions taken under them, through national laws. These laws generally apply only to their own citizens, wherever they are in Antarctica, and serve to enforce the consensus decisions of the consultative parties: about which activities are acceptable, which areas require permits to enter, what processes of environmental impact assessment must precede activities, and so on. The Antarctic Treaty is often considered to represent an example of the common heritage of mankind principle.
Сыртқы кеңістік
Сыртқы ғарыш, әдетте, кез келген мемлекеттің ұлттық юрисдикциясынан тыс болғандықтан, халықаралық аймақ ретінде қарастырылады. Сыртқы ғарыш туралы шартының II-бабы мемлекеттерге Ай немесе планета сияқты аспан денелерін өзінің аумағы деп жариялауға, оккупациялауға немесе "кез келген басқа тәсілмен" иеленуге тікелей тыйым салады. Дегенмен, спутник немесе ғарыш станциясы сияқты ғарыш объектісін ұшырған мемлекет, сол объектіге қатысты юрисдикция мен бақылау құқығын сақтайды; сондай-ақ, мемлекет өзінің ғарыш объектісі салдарсыз келтірген залал үшін де жауапкершілікке тартылады. Бұдан өзге, шарт Айды және басқа аспан денелерін бейбіт мақсаттарда пайдалануды шектейді және оларды кез келген қаруды сынауға, әскери маневрлер жүргізуге немесе әскери базалар, құрылыстар мен бекіністер салуға тыйым салады (IV-бап). Алайда, шарт орбитаға дәстүрлі қаруларды орналастыруға тыйым салмайды, демек, кинетикалық бомбалау сияқты жойқын шабуыл тактикасының кейбірі әлі де мүмкін болуы мүмкін. Сонымен қатар, шарт Антарктика шартындағы осы континенттегі әскери орналасуға қатысты ұстанымды қайталайды, ғарышты бейбіт мақсатта пайдалануды қолдау үшін әскери персонал мен ресурстарды пайдалануға рұқсат береді. Көптеген спутниктер мен ғарыш станцияларын оларды орналастырған мемлекет басқарады, ал Халықаралық ғарыш станциясы Халықаралық азаматтық ғарыш станциясы жөніндегі ынтымақтастық туралы келісімде белгіленген халықаралық құқықтық негізде басқарылады. Келісімге сәйкес, әрбір мемлекет станцияға қосылған компоненттерге байланысты жауапкершілікке және олардың бағдарламаларын басқаруға, сондай-ақ станцияны пайдалануға жауапты. Бұдан әрі, әрбір қатысушы мемлекет станциядағы өзінің қызметкерлеріне қатысты қылмыстық юрисдикцияны жүзеге асырады, егер қылмыстың құрбаны басқа қатысушы мемлекеттің азаматы болса және қылмыскердің азаматтығы бойынша мемлекет бұл қылмысты тергемесе.
Outer space is generally regarded as an international zone insofar as it falls outside the national jurisdiction of any state. Article II of the Outer Space Treaty expressly forbids states from claiming celestial bodies such as the Moon or a planet as their own territory, whether by declaration, occupation, or "any other means". However, the state that launches a space object, such as a satellite or space station, retains jurisdiction and control over that object; by extension, a state is also liable for damages caused by its space object. Additionally, the treaty limits the use of the Moon and other celestial bodies to peaceful purposes and prohibits their use for testing weapons of any kind, conducting military manoeuvres, or establishing military bases, installations, and fortifications (Article IV). However, the treaty does not prohibit the placement of conventional weapons in orbit, and thus some highly destructive attack tactics, such as kinetic bombardment, are still potentially allowable. Furthermore, the treaty explicitly allows the use of military personnel and resources to support peaceful uses of space, mirroring the Antarctic Treaty's position on military deployment in that continent. While most satellites and space stations are administered by the state that deployed them, the International Space Station is governed by an international framework established by the Agreement Concerning Cooperation on the Civil International Space Station. Under the agreement, each state is responsible for any liability associated with the components it contributes to the station and for the management of their programmes and use of the station. Furthermore, each participating state exercises criminal jurisdiction over its personnel on the station except where the victim of a crime is a national of another participating state and the perpetrator's state of nationality does not prosecute the offence.
Басқа мысалдар
2024 жылы Египет Газа шекарасының айналасында буферлік аймақ құруды жариялады. Данциг еркін қаласы – Балтық теңізіндегі Данциг портын (қазіргі Польшаның Гданьск қаласы) және оған жақын 200-ге жуық қала мен ауылды қамтитын, көбінесе неміс халқы тұратын Ұлттар Лигасының халықаралық қорғауындағы аймақ. Ол 1920 жылдың 15 қарашасында, 1919 жылғы Бірінші дүниежүзілік соғысын аяқтаған Версаль келісіміне сәйкес құрылды, бұл аймақты Веймар Германиясы мен жаңа Екінші Польша Республикасының құрамынан шығарды. Данциг еркін қаласы Польшамен кедендік одақ құрды. 1945 және 1955 жылдар аралығында Вена қаласы одақтас әскерлер тарапынан басылып алынған кезде, тарихи қала орталығындағы шағын халықаралық аймақты американдық, британдық, француз және совет әскерлері кезекпен басқарды. Суық соғыс кезеңінде Фридрихштрассе стансасы Шығыс Берлиннің ішінде орналасқанына қарамастан, Батыс Берлиннің S-Bahn және U-Bahn пойыздарымен қызмет көрсетілді. Бұл станция Батыс Берлин мен Шығыс Германия арасындағы шекаралық өткізу пункті ретінде де пайдаланылды. 1947 жылғы Біріккен Ұлттар Ұйымының Палестинаны бөлу жоспары бойынша Иерусалим қаласы халықаралық жеке аймаққа айналуы тиіс еді. Алайда, бұл жоспар іске аспады. 1948 жылғы соғыста қалада қызыл дауыл болды, нәтижесінде қала Батыс Иерусалим (Израиль) және Шығыс Иерусалим (Иордания) арасында бөлінді. 1967 жылғы соғыста Шығыс Иерусалим Израиль тарапынан басылып алынып, бір жақты түрде қосып алынды, бұл әрекет халықаралық қауымдастық тарапынан мойындалмады. Иерусалимде, ең болмағанда, өте сезімтал Ескі қаланы қамтитын халықаралық аймақ құру идеясы, Израиль-Палестина қақтығысын шешуге бағытталған көптеген ұсыныстарда жиі кездеседі. Триест еркін аумағы – Адриатика теңізіндегі Триест портының маңындағы халықаралық аймақ, тікелей жауапкершілік Біріккен Ұлттар Ұйымының Қауіпсіздік Кеңесінде болды. Бұл аймақ 1947 жылдың 10 ақпанында Италиямен жасалған бейбітшілік шартының хаттамасымен құрылды, мақсаты – Италия немесе Югославияның билігінен тыс, бейтарап ортада этникалық және мәдени жағынан әртүрлі халықты орналастыру болды, өйткені екі елдің де осы аумаққа талаптары болған. 1954 жылы Триест еркін аумағы де-факто екі көрші елге берілді, ал бұл 1975 жылғы екіжақты Осимо келісімімен ресми бекітілді, ол 1977 жылы ратификацияланды.
In 2024, Egypt announced the construction of a buffer zone around the Egypt Gaza border. The Free City of Danzig was an international League of Nations protectorate that contained the Baltic Sea port of Danzig (now Gdańsk, Poland) and nearly 200 surrounding towns and villages that had a predominantly German population. It was created on 15 November 1920 in accordance with the 1919 Treaty of Versailles that ended World War I, which excluded the area from Weimar Germany and the new Second Polish Republic. The Free City had a customs union with Poland. During the allied occupation of Vienna between 1945 and 1955, a small international zone in the historical city centre was governed in rotation by American, British, French, and Soviet troops. During the Cold War, the Friedrichstraße station was served by West Berlin S Bahn and U Bahn trains despite being located entirely in East Berlin. The station also served as a border crossing between West Berlin and East Germany. Under the 1947 United Nations Partition Plan for Palestine, the city of Jerusalem was supposed to become an international corpus separatum. This was never implemented; the city was the scene of fierce fighting in the 1948 war which culminated in its partition between West Jerusalem (Israel) and East Jerusalem (Jordan). In the 1967 war, East Jerusalem was captured and unilaterally annexed by Israel, in a move that has not been recognised by the international community. The idea of an international zone in Jerusalem, encompassing at least the highly sensitive Old City, continues to feature in many proposals to resolve the Israeli Palestinian conflict. The Free Territory of Trieste was an international zone around the Adriatic Sea port of Trieste, under direct responsibility of the United Nations Security Council. The area was established on 10 February 1947 by a protocol of the Treaty of Peace with Italy to accommodate an ethnically and culturally mixed population in a neutral environment free from the rule of either Italy or Yugoslavia, which made competing claims on the territory. The Free Territory was de facto given to its two neighbours in 1954 and this was formalised much later by the bilateral Treaty of Osimo of 1975, ratified in 1977.