Мүгедек әйелдің серігіне қамқорлық құқығын беру туралы іс

Кіріспе

Мүгедектігі бар лесбиянканың серіктесін оның заңды қамқоршысы ретінде бекіту туралы іс. "Ковальскидің қамқоршылығы" ісі, 478 N. W.2d 790 (Minn. Ct. App. 1991) – Миннесота апелляциялық сотында Шэрон Ковальски жол апатынан кейін денсаулығы нашарлаған соң, оның серіктесін заңды қамқоршы ретінде тағайындаған іс. Бұл іс Ковальскидің ата-анасы мен туыстары тарапынан қарсылыққа ұшыраған және бастапқыда серіктес бірнеше жыл бойы Ковальскиге баруға тыйым салынғандықтан, ЛГБТ+ қауымдастығы серіктес пайдасына шешілген соңғы нәтижені ЛГБТ+ құқықтарының жеңісі деп сақтайды.

Фактілер мен бұрынғы тарих

Шарон Ковальски, дене тәрбиесі және салауатты өмір салты пәнінің орта мектеп мұғалімі, шамамен төрт жыл бойы Миннесота штатының Сент-Клауд қаласында өз серігі Карен Томпсонмен (1947 жылы туған) бірге тұрды. Ковальскидің ата-анасы бұл қарым-қатынастан сол кезде хабардар болмаса да, жұбайлар бір-біріне жүзік алмастырып, өзара сақтандыру полисінің иегерлері ретінде тіркелген. 1983 жылдың 13 қарашасында Ковальски мас күйдегі жүргізушінің қатысуымен болған автокөлік апатында миына ауыр жарақат алды. Бұл жарақат салдарынан Ковальски дене мүгедектігіне ұшырады, оның нәтижесінде оның өміріне мүгедектер коляскасы қажет болды, сонымен қатар оның ақыл-ойы төрттен алты жас аралығындағы баланың деңгейіне дейін төмендеді. 1984 жылдың наурыз айында Томпсон мен Шарон Ковальскидің әкесі Дональд Ковальски Шарон Ковальскидің заңды қамқоршысы болуға сотқа өтініш берді. Томпсон, кездесу құқығын сақтап қалады деген үмітпен, Дональд Ковальскидің Шарон Ковальскидің қамқоршысы болып тағайындалуына келісті. 1985 жылдың шілдесінде сот шешімімен Дональдқа Шаронмен кездесуді толық бақылауға алуға рұқсат берілді. 1985 жылдың 25 шілдесінде Дональд Томпсонның кездесу құқығын тоқтатып, Шаронды Томпсонның үйіне жақын орналасқан зейнеткерлер үйінен бес сағаттық сапардағы басқа бір зейнеткерлер үйіне көшірді. Томпсон сот шешіміне шағымданып, бірақ апелляциялық сот бастапқы шешімді растады, себебі Шаронның отбасы мен зейнеткерлер үйінің қызметкерлерінің куәлігіне сәйкес, Томпсонмен кездескеннен кейін Шарон депрессияға ұшыраған және қайғырған. Сотқа жолдаған хатында Ковальски отбасының дәрігері: "Карен Томпсонның осы уақытта келуі Шарон Ковальскиді жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшырату қаупін арттырады", - деп жазды. 1988 жылдың мамыр айында федералды судья мамандардан Шаронның кездесуге қатысты тілектерін білдіруге қабілеттілігін анықтау үшін зерттеу жүргізуді сұрады, егер қабілетті болса, оның тілектерін анықтауды тапсырды. Осы бағалау кезінде Томпсонға бірнеше жылдан кейін алғаш рет Шаронды көруге рұқсат берілді. Миллер Дван медициналық орталығының мамандары Шаронның мұны істей алатынын анықтады және олардың Шаронның тілектерін түсінуіне сүйене отырып, Томпсонға 1989 жылдың қаңтарында шектеулі кездесулерді қайта бастауға рұқсат берілді. 1989 жылдың наурыз айында Томпсон доктор Джули Анджеевскимен бірге өзінің тәжірибесі туралы "Неліктен Шарон Ковальски үйге орала алмайды?" атты кітап жариялады. 1988 жылдың соңында денсаулығының нашарлауына байланысты Дональд Ковальски соттан жаңа қамқоршы тағайындауды өтінді. Томпсон 1989 жылдың тамыз айында Шаронның мұрагері болып тағайындалу туралы даусыз өтініш берді. 1990 жылдың тамызында өтініш бойынша сот отырысы өтті. Ковальски отбасының досы Карен Томберлин Шаронның адвокатымен байланысып, Томпсонның қамқоршылығына қарсы куәлік беруді сұрағандықтан, сот Томпсонның қамқоршылық өтінішін дәлелді сот отырысын өткізгенге дейін кейінге шегерді. Сот отырысында Томпсон Шаронның психикалық жағдайы, Томпсонмен қарым-қатынасы және оның кездесуіне қатысты тілектері туралы куәлік берген 16 медициналық куәгерді шақырды. Үш куәгер Томпсонның қамқоршылығына қарсы болды: Шаронның әпкесі Томберлин және тағы бір отбасы досы. Дональд Ковальски сотқа өзінің және әйелінің Томпсон қамқоршы болса, қызына бармайтынын айтты. Сент-Луис округінің сотының судьясы Роберт Кэмпбелл 1991 жылдың 19 сәуірінде Томпсонның өтінішін қабылдамады және Томберлинді Шаронның қамқоршысы деп тағайындады. Ол Томпсонның "Шарон Ковальскидің әл-ауқатына деген берік адалдығын көрсеткенін" және оның Шаронның терапиясына және кеңес беруіне, сондай-ақ оның "медициналық, материалдық және әлеуметтік қажеттіліктерін" түсінуіне қосқан үлесін мойындағанын жазды. Ол Шарон Ковальскидің өзінің тілегін былай түсіндірді: "Соңғы екі жылда Шароннан қайда тұрғысы келетінін сұрағанда, ол үнемі: "Каренмен бірге Сент-Клаудта" деп жауап берді". Ол Томпсонның өтінішіне қарсы Шаронның ата-анасына және әлемге Шаронның келісімінсіз оның жыныстық бағдары туралы мәлімдегенін және Томпсонның Шаронның апатынан кейін "басқа серіктестіктер" құрғанын атап өтті. Ламбда заңдық қорғаныс қорының атқарушы директоры Томас Б. Стоддард бұл шешімді "барлық лесбиянкалар мен гейлерге ғана емес, сонымен қатар өздерінің серіктестері мен отбасыларын қоғамның заңдық ережелеріне емес, өздерінің шарттарына сай таңдаған барлық американдықтарға үлкен ренжіту" деп атады. Ол: "Шарон өзінің отбасын таңдады. Бірақ судья оған келіспейді, сондықтан ол оған өзінің көзқарасын таңдады", - деді. Сот өзінің талдауын қолданыстағы қамқоршылық заңдарына сілтеме жасаудан бастады, онда сот қамқоршылық шешімін қамқоршының ең жақсы мүддесіне сәйкес қабылдауы керек екендігі көрсетілген. "Қамқоршының ең жақсы мүддесі" заңда анықталған, бірақ сотқа қамқоршының немесе қорғаншының ұсыныстарын ескеруді талап етеді, егер ұсыныс анықталса. Заңды ескере отырып, сот Шарон Ковальскидің Томпсонды өзінің қамқоршысы етіп тағайындауды қалағанын айтты, Миллер Дван мамандарының зерттеуін сілтеме келтірді. Сот үш куәгердің Томпсонның тағайындалуына қарсы болғанын, олардың барлығы медициналық білімі жоқ қарапайым куәгерлер екенін атап өтті. Томпсонның қамқоршы ретіндегі біліктілігіне қатысты, сот бірнеше куәгерлердің куәлігі Томпсонның Шаронмен мейірімді және қамқор болғанын, оның күнделікті өмірінде оған күтім жасауға қабілетті екенін көрсеткенін мәлімдеді. Соңында, сот төменгі соттың Томпсонның Шаронды көптеген гей және лесбиянкалардың қоғамдық шараларына қатыстыруына қатысты алаңдаушылығын қарастырды - бұл іс көптеген БАҚ назарына ілікті - оның отбасы куәлік бергендей, ол әдетте қатысуға таңдамайтын шаралар. Сот төменгі соттың бұл мәселеге қатысты шешімі дұрыс емес екенін айтты, өйткені фактілер көрсеткендей, Шарон осы шараларды ұнатқан және тіпті Ұлттық әйелдер ұйымының жиналысында марапат алған. Сот тұрақты соттың қамқоршылық ісінде кең өкілеттіктерге ие екенін, бірақ осы істе Томпсонның өтінішін дәлелдер салмағына қарсы қабылдау арқылы өкілеттігін теріс пайдаланғанын қорытындылады. Ол Томберлинді Шарон Ковальскидің қамқоршылығынан шеттетіп, оның орнына Томпсонды тағайындады. Ол: "Барлық медициналық куәліктер Шаронның осы жағдайда өз пікірін сенімді түрде білдіруге қабілетті екенін көрсетті және ол мүмкіндігі болса, Томпсонмен бірге үйге оралуды қалайды. Бұл таңдау Томпсон мен Шаронның бір-біріне жақын отбасы екенін растайды, оған құрмет көрсету керек", - деді. Американдық адвокаттар қауымдастығының журналы бұл шешімді "Гей құқықтарының жеңісі: Миннесота әйелі мүгедек лесбиянка серігінің қамқоршысы болып тағайындалды" деген тақырыппен жариялады. 1994 жылы "Өмірлік міндеттеме: Карен Томпсонның портреті" атты бейнефильм жасалды және Ковальски ісіне негізделген үш пьеса жазылды. Бұл іс сонымен қатар гомосексуалды жұптардың ұқсас жағдайларда қамқоршылық құқықтарын белгілеу үшін сенімді өкілеттіктер және басқа да заңдық стратегиялардың маңыздылығын көрсетті. АҚШ-тағы алғашқы Мүгедектік мақтаныш шеруі 1990 жылы Бостонда өтті, ал негізгі спикер Карен Томпсон болды. Карен Томпсон ЛГБТ теңдігіне қол жеткізу жұмысы үшін бірнеше марапаттар алды, соның ішінде 2012 жылы GO Magazine журналынан "Біз жақсы көретін 100 әйел", Ламбда заңдық қорғаныс және білім беру қорынан "Тәуелсіздік сыйлығы" және 1989 жылғы Америкалық психологиялық қауымдастықтың "Жылдық гуманитарлық сыйлығы". Бірге Томпсон мен Шарон Ковальски 1990 жылы Ұлттық әйелдер ұйымынан "Батылдық әйелі" сыйлығын, 1991 жылы Феминисттік көпшілік қорынан "Жылдың феминисі" сыйлығын және 1990 жылы Ұлттық гей және лесбиянкалар міндеттік күшінен "Өзгерістер жасау сыйлығын" алды. 2013 жылғы мәліметтерге сәйкес, Томпсон әлі де іс және оның қоздырған мәселелері туралы талқылау үшін қоғамдық шараларға қатысып жүрді.

Sharon Kowalski, a high school teacher of physical education and health, lived with her partner, Karen Thompson (born 1947), in St. Cloud, Minnesota, for about four years. Although Kowalski's parents were not aware of the relationship at the time, the couple had exchanged rings and named one another as insurance policy beneficiaries. On November 13, 1983, Kowalski suffered severe brain injuries in an automobile accident involving a drunk driver. The injuries left Kowalski with permanent physical disabilities, requiring her to remain in a wheelchair, and the mental capacity of a four to six year old child. Both Thompson and Sharon Kowalski's father, Donald Kowalski, petitioned to be named Sharon Kowalski's legal guardian in March 1984. With the understanding that she would have visitation rights, Thompson agreed that Donald Kowalski would be named Sharon Kowalski's guardian. The court's guardianship order, issued in July 1985, gave Donald complete control over visitation. On July 25, 1985, Donald cut off Thompson's visitation rights and moved Sharon from a nursing home near Thompson's home to one a five hour drive away. Thompson appealed the order, but the appellate court initially affirmed the order, citing testimony by Sharon's family and nursing home staff that Sharon seemed depressed and sad after her visits with Thompson and postulating that it would be in Kowalski's best interest to discontinue Thompson's visits. In a letter to the court, the Kowalski's family physician wrote: "Visits by Karen Thompson at this time would expose Sharon Kowalski to a high risk of sexual abuse." In May 1988, a federal judge asked specialists to conduct a study of Sharon to determine whether she had sufficient mental capacity to express her wishes with regard to visitation, and, if so, to determine what her wishes were. During that evaluation process, Thompson was allowed to visit Sharon for the first time in several years. The Miller Dwan Medical Center specialists determined that Sharon did have the capacity to do so, and based on their understanding of Sharon's wishes Thompson was allowed to resume limited visitation in January 1989. In March 1989, Thompson published a book about her experience with co author Dr. Julie Andrzejewski, titled Why Can't Sharon Kowalski Come Home? In late 1988, because of his deteriorating health, Donald Kowalski asked the court appoint a new guardian. Thompson filed an uncontested petition to be named Sharon's successor guardian in August 1989. A hearing on the petition was held in August 1990. Because a Kowalski family friend, Karen Tomberlin, had contacted Sharon's attorney requesting to testify against Thompson's guardianship, the court deferred consideration of Thompson's guardianship petition until it could conduct an evidentiary hearing. At that hearing, Thompson called sixteen medical witnesses who testified about Sharon's mental state, her interaction with Thompson, and her preference in regard to visitation. Three witnesses opposed to Thompson's guardianship; Sharon's sister, Tomberlin, and another family friend, also testified. Donald Kowalski told the court that he and his wife would not visit their daughter if Thompson became guardian. Judge Robert Campbell of the St. Louis County District Court in Duluth, Minnesota, denied Thompson's petition on April 19, 1991, and named Tomberlin as Sharon's guardian. He wrote that Thompson "has demonstrated commitment and devotion to the welfare of Sharon Kowalski" and that he recognized her contributions to Sharon's therapy and counseling and understanding of her "medical, material and social needs." He stated Sharon Kowalski's own wishes: "In the past two years, when asked where she would like to live, Sharon has consistently said, 'St. Cloud with Karen.'" He counted against Thompson's petition her disclosure of Sharon's sexual orientation "to Sharon's parents and the world without Sharon's consent" and the fact that Thompson had established "other domestic partnerships" since Sharon's accident. Thomas B. Stoddard, executive director of the Lambda Legal Defense Fund, called the decision "a deep offense not only to all lesbians and gay men, but to all Americans who choose their partners and households by their own terms and not the legal rules imposed by society." He said: "Sharon chose her family. But the judge doesn't agree, so he imposed his own vision on her." The court began its analysis by citing the applicable guardianship statutes, which provided that the court should make a guardianship decision based on the best interests of the ward. "Best interests of the ward" is defined in the statute, but requires the court to consider the reasonable preference of the ward or conservatee if a preference can be determined. With the statute in mind, the court stated that Sharon Kowalski has stated a clear preference for Thompson to be her guardian, citing the study by the Miller Dwan specialists. The court noted that the three witnesses opposed to Thompson's appointment were all lay witnesses with no medical training. In regard to Thompson's qualifications to serve as a guardian, the court stated that testimony from multiple witnesses established that Thompson had been loving and caring when dealing with Sharon and was able to take care of her on a day to day basis. Finally, the court addressed the lower court's concern that Thompson was involving Sharon in multiple gay and lesbian public events–the case had generated considerable media attention–that her family testified she might not otherwise choose to attend. The court said that the lower court's reliance on this in its guardianship decision was misguided, as the record indicated that Sharon enjoyed these events and even received an award at a National Organization for Women meeting. The court concluded that while a trial court has wide discretion in guardianship proceedings, the court abused its discretion in this case in denying Thompson's petition against the weight of evidence. It removed Tomberlin from Sharon Kowalski's guardianship and appointed Thompson in her place. It said: "All the medical testimony established that Sharon has the capacity reliably to express a preference in this case, and she has clearly chosen to return home with Thompson if possible. This choice is further supported by the fact that Thompson and Sharon are a family of affinity, which ought to be accorded respect." The American Bar Association's Journal reported the decision under the heading: "Gay Rights Victory: Minnesota woman named guardian of her disabled lesbian lover". A video, Lifetime Commitment: A Portrait of Karen Thompson, was produced in 1994, and three plays have been based on Kowalski's case. The case also highlighted the importance of durable power of attorney and other legal strategies for homosexual couples wishing to establish guardianship rights in comparable situations. The first Disability Pride Parade in the United States was held in Boston in 1990, and the featured speaker was Karen Thompson. Karen Thompson received several awards for her work to achieve LGBT equality, including 2012, "100 Women We Love" from GO Magazine, the Liberty Award from Lambda Legal Defense and Education Fund, and the 1989 Annual Humanitarian Award from the American Psychological Association. Together Thompson and Sharon Kowalski received the 1990 Woman of Courage Award from the National Organization for Women, the 1991 Feminist of the Year Award from the Feminist Majority Foundation, and a 1990 Creating Change Award from the National Gay and Lesbian Task Force. as of 2013, Thompson was still making public appearances to discuss the case and the issues it raised.