Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сент-Олбанс аббаттығының аббаты Джон Валлингфордтық (1214 жылы қайтыс болды), сондай-ақ Джон де Селла деген атпен де белгілі, 1195 жылдан өліміне дейін, 1214 жылға дейін Англияның Гертфордшир графтығындағы Сент-Олбанс аббаттығының аббаты болды. Бұрын ол Беркширдегі (қазір Оксфордшир) Уоллингфордтағы Киелі Үштік монастырының приоры, Сент-Олбансқа қарасты шағын монастырь болған. Оны танымал жылнамашы Мэтью Паристің досы, 1258 жылы қайтыс болған тағы бір Джон Валлингфордпен шатастырмау керек; сондай-ақ, шамамен 1225-1250 жылдар аралығында жазылған және кейінірек Джон Валлингфордтың қолжазбаларына енген "Джон Валлингфордтың жылнамасы" деп аталатын белгісіз автормен де шатастырмау керек.
Abbot of St. Albans abbey
John of Wallingford (died 1214), also known as John de Cella, was Abbot of St Albans Abbey in the English county of Hertfordshire from 1195 to his death in 1214. He was previously prior of Holy Trinity Priory at Wallingford in Berkshire (now Oxfordshire), a cell of St Albans. He should not be confused with another John of Wallingford (died 1258), who was a friend of the famous chronicler Matthew Paris; nor with the unknown author of the so called "Chronicle of John of Wallingford" (ca. 1225–1250), that is included in a manuscript of the papers of the later John of Wallingford.
Өмір
Мэттью Паристің "Аббаттардың іс-әрекеттері" (Gesta Abbatum) бойынша, Джон Уоллингфордтан солтүстікке шамамен бес шақырым жерде орналасқан, қазіргі Стадхэмптон деп аталатын Стодхам деген жерге жақын, қарапайым отбасыдан шыққан. Ол Джон де ла Хайд де Сауткот отбасынан тегін шығарған, Денчворттың Хайд отбасының атасы, деген дерек Берктің "Жер иелері" кітабының кейбір басылымдарында кездеседі, бірақ мұның негізі қандай екені нақты емес. "Аббаттардың іс-әрекеттерінде" Джонның Парижде білім алғаны жазылған. Ол өте жақсы беделге ие болды, "грамматикада ол Присциан сияқты білгір, поэзияда – кемел Овидий, ал медицинада Галенмен тең" деп бағаланды. Бенедикттік уәде бергеннен кейін, ол Уоллингфорд аббаттығына жіберілді, онда 1191 жылы приоры болды. Осыдан бастап ол "де Уоллингфорд" және "де Селла" деген аттармен Сент-Олбанс аббаттығында танылды, себебі ол осы маңызды шаруашылық бөлімінің басшысы болған. Ол асхананы және жатақхананы қайта жаңартып, аббат шіркеуінің батыс жағын кеңейтті, бірақ бұл оңай болмады: жұмыс "теңіз өзендерді жұтып қойғандай, ешқандай ілгерілемеді", тек қарапайым жоба аяқталған соң ғана нәтиже болды. 19 ғасырдың ғалымы Генри Ричардс Луард оны Роджер Вендовердің "Flores Historiarum" еңбегінің бастаушысы деп санады, ол Мэттью Паристің "Chronica Majora" еңбегінің бірінші бөлігіне айналды, бірақ бұл пікір кейіннен күмәндандырылды. Ол замандағы ешбір деректе тарихшы ретінде есімдерін таба алмады.
According to Matthew Paris's Gesta Abbatum ("Actions of the Abbots"), John came from a moderate family not far from a place called Stodham, presumably today's Stadhampton about five miles north of Wallingford. A tradition that he was from the family of John de la Hyde de Southcote, ancestor of the Hyde family of Denchworth, is apparently mentioned by some editions of Burke's Landed Gentry but it is not clear what the basis for this may be. The Gesta records that John studied in Paris. He gained an excellent reputation and "in grammar he was considered a very Priscian, in poetry a perfect Ovid, and in physic esteemed equal to Galen". After taking Benedictine vows, he was sent to Wallingford Priory, where he became prior in 1191. From this he gained his St Albans by names "de Wallingford" and "de Cella", having been superior of this important cell of the abbey. He rebuilt the refectory and the dormitory, and extended the west front of the abbey church, though not without difficulty: the work "swallowed up the revenues as the sea the rivers, and made no progress", until a simplifed design was eventually completed. He was regarded by the 19th century scholar Henry Richards Luard as the originator of the core of Roger of Wendover's Flores Historiarum, which became the first part of Matthew Paris's Chronica Majora, but this has since been questioned. No source of the time makes any mention of him as a historian.