Сингапурдың 2005 жылғы бүйрек қорының дауы (Singapurdyń 2005 jyldy búirek qorynyń daýy)

Кіріспе

Сингапурдағы 2005 жылғы шілдедегі дау

Сингапур Ұлттық Бүйрек Қорының (NKF) дауы, сондай-ақ NKF сағасы, NKF жанжалы немесе NKF дау-жанжалы деп белгілі, 2005 жылғы шілдедегі жанжал, ол Сьюзан Лонг пен Сингапур Пресс Холдингтеріне (SPH) қарсы қозғалған қорлауға қатысты сот процесінің сәтсіз аяқталуынан кейін Сингапур Ұлттық Бүйрек Қорымен (NKF) байланысты болды. Бұл елеулі дау тудырып, қайырымдылық қорға қарсы донорлардың жаппай наразылығына және олардан бас тартуына әкелді; содан кейін бас атқарушы директор Т.Т. Дурай мен директорлар кеңесі отставкаға кесті. Жанжалға қатысты айыптаулардың ішінде NKF қорларының қанша уақытқа жететіні, науқастардың саны, Дурайдың жеке кабинетінде алтын кран орнату, оның жалақысы, компания көліктерін пайдалану және бірінші класс әуе саяхаты туралы жалған мәлімдемелер бар еді. Бұрынғы NKF меценаты, Жоғарғы Министр Го Чок Тонгтың әйелі Тан Чо Ленг, Т.Т. Дурайдың "жылына 600 000 доллар жалақысы – бәсендеу" деген пікірін білдірген кезде қосымша ашу-ыза тудырды. Ұлттық Әлеуметтік Қызмет Кеңесінің президенті Жерар Э, ұйымның уақытша төрағасы болып тағайындалды. KPMG компаниясы оның қаржысын толық тәуелсіз аудиттен өткізді, ал 2005 жылғы 19 желтоқсанда жарияланған 442 беттік есеп бұрынғы NKF басқармасы мен басшылығының көптеген бұзушылықтарын көрсетті. Дурай 2006 жылғы 17 сәуірде ұсталды және Полиция тарапынан Сыбайлас жемқорлыққа қарсы күрес заңы бойынша айыпталды. 2007 жылғы 8 қаңтарда Дурай мен тағы төрт бұрынғы басқарма мүшесінен қорды қайтару мақсатында жаңа NKF басқармасы тарапынан 12 миллион долларлық азаматтық сот процесі басталды.

Бастапқы айыптаулар

1997 жылдың тамызында және 1998 жылдың желтоқсанында НКФ еріктісі Арчи Онг және авиамодельдеу оқытушысы Пирагасам Сингаравелу Т.Т. Дурайдың бірінші класспен ұшқанын айтқандары үшін жеке-жеке жала жабу айыбымен сотқа тартылды. Біріншісі 1997 жылдың сәуір айында НКФ-тің қаржы комитетінің бұрынғы төрағасы Алвин Лиммен болған әңгімесінде НКФ "ақшаны ысырапқа жұмсады" десе, екіншісі Дурай мырзаны Сингапур әуе компаниясының бірінші классында жеке көргенін мәлімдеді. Екеуі де НКФ-қа белгісіз сомада өтемақы төледі және кешірім сұрады. Сот процесі туралы жаңалықтар Онгтың қатерлі ісімен күресіп жатқан әкесіне ауыр тиді, ол әрі қарай ауруханада қайтыс болды. 2005 жылғы жанжалдан кейін Онг баспасөзге "қазір толық ақталғанын" айтты. "Бүгін маған сәттілік тілеген жүзден астам қоңырау келді" деді ол. 1999 жылы НКФ Таң Киат Нойді іздеп тауып, оған қарсы қайтадан сот шаралары қолданды. Ол 5 сәуірде компаниялық электрондық пошта арқылы "НКФ кедейлер мен мұқтаждарға көмектеспейді, қызметкерлеріне тым жоғары сыйақы төлейді" деген мазмұндағы хат таратқан деген айып тағылды және халықты қайырымдылық жасаудан қайтарды. Кейіннен ол жергілікті "The Straits Times" және "Lianhe Zaobao" газеттерінде жалпыға ортақ кешірім сұрады және жалпы сомасы 50 000 доллар көлемінде өтемақы төледі. Ұйым сол электрондық хатты таратқан тағы 48 қызметкерді де сотқа берді, бірақ олардың қиын қаржылық жағдайы ескеріліп, кейіннен сот ісі тоқтатылды. 2007 жылғы азаматтық сот ісі басталғалы бері көпшілік жоғарыда аталған үш куәгердің шағымдарын қарауға шақырулар жасады. 2001 жылы Ұлттық әлеуметтік қызмет кеңесі НКФ-тің "Халыққа арналған мекеме" (IPC) статусын жаңартқан жоқ (ол салықтан босатылған қайырымдылықтарды жинауға мүмкіндік береді), себебі субсидиялардың көлемі артты, қызметкерлерге төленетін жалақы 30%-ға өсті және қайырымдылық жинауға "шамадан тыс" қаражат жұмсалды. Бұл мәселе туралы денсаулық сақтау министрлігі мен ҰӘҚК екі жыл бұрын көтерген болатын. Алайда, бұрынғысы 2002 жылдың қаңтарында араласуға шешім қабылдады және НКФ-қа үш жылға IPC статусын қайтаруға келісті.

In August 1997 and December 1998, NKF volunteer Archie Ong and aero modelling instructor Piragasam Singaravelu respectively were hauled to court separately for defamation when both said that T. T. Durai had been flying first class. The former mentioned in April 1997 that the NKF "squandered monies" in a casual conversation with former chairman of NKF's finance committee Alwyn Lim, while the latter made claims that he had personally seen Mr Durai in Singapore Airlines' first class cabin. Both paid an undisclosed amount of damages to the NKF, and apologised. News of the suit affected Ong's cancer suffering father, who eventually passed away in hospital. Shortly after the 2005 scandal broke, Ong mentioned to the press that he felt "fully vindicated now. I had more than a hundred calls today to wish me well." In 1999, NKF tracked down and again sought legal action against Tan Kiat Noi, who allegedly circulated an e mail from her company e mail on 5 April, claiming that "the NKF did not help the poor and needy, paid its staff unrealistically high bonuses" and discouraged members of the public from donating. She later also published a public apology on local broadsheets The Straits Times and Lianhe Zaobao, while paying a total of S$50,000 in damages. 48 additional workers who forwarded the same e mail were also sued by the organisation, but the suit was later dropped in consideration that they would face possibly extenuating financial circumstances. Days since the 2007 civil suit began, there have been calls by the public to redress the grievances of the three abovementioned whistle blowers. In 2001, the National Council of Social Service refused to renew the NKF's "Institution of Public Character" (IPC) status (which allows it to collect tax free donations), citing that subsidy figures had been inflated, staff costs had increased by 30% and a "disproportionate" amount of money was spent on fundraising. Concerns were first raised by both by the Health Ministry and NCSS two years prior. However, the former decided to intervene in January 2002 and reinstated the NKF's IPC status for a full three years.

Мәселенің айғақтары

Стрейтс Таймс газеті 2004 жылдың 19 сәуірінде аға тілші Сьюзан Лонг жазған «НКФ: өз заманынан бұрынғы даулылық па?» деген редакциялық мақала жариялады. Бұл мақала даудың бастауы болды, соңынан осы дауға себеп болған сот ісіне әкелді. Дурай мен НКФ мақаланың алғашқы алты жолын сынға алды, онда зейнеткер мердігер (атын атаудан бас тарды және сотталудан қорқып, атын атауға болмайды) Дурайдың кеңсесіне «шыны панельді душ, қымбат неміс унитазы және алтын жалатылған кран» орнатуды сұрағанда «есінен шығып кеткен» деп айтылған. Кейіннен кран басқа материалмен ауыстырылған. НКФ газеттің баспасы, Сингапур Пресс Холдингс (SPH) компаниясынан 24 сағат ішінде кешірім сұрауды, мақаланы қайтарып алуды және зиянды өтеуді талап ететін хат жіберді. Мақала жарияланғаннан кейін төрт күн өткен соң НКФ және Дурай Лонг пен SPH-ке қарсы жала жабу үшін 3,24 миллион доллар талап етіп сотқа шағым түсірді. Сотқа 2003 жылдың шілдесінде НКФ-тің резервтері 262 миллион долларды құрағаны айтылды. SPH-тің адвокаты Давиндр Сингх сот барысында НКФ-тің өкілдерінің мәлімдемелеріне сәйкес, НКФ Сингапур азаматтарына резервтері үш жылдан артық сақталмайтынын айтқандығын мәлімдеді. Егер НКФ барлық қаржы жинау жұмыстарын тоқтатып, бүйрек ауруымен ауыратын науқастарды емдеуге назар аударса, 2003 жылға жоспарланған шығындарға сүйенсек, оның 30 жылға дейін өз жұмысын жалғастыруға жеткілікті қаражаты болады деді. 2005 жылдың маусым айында НКФ «Стрейтс Таймс» газетіне өзінің 2000 науқасын қолдау үшін айына 2600 доллар, яғни жылына 62,4 миллион доллар қажет екенін айтты. Қайырымдылық қоры бұл сандарды өзінің резервтері тым көп емес екенін дәлелдеу үшін келтірді. Диализ үшін жылына 60 миллионнан астам доллар жұмсалатын болса, бұл қор үш жылға жетеді. Алайда 2005 жылдың 12 шілдесінде сот процесінде НКФ диализға жұмсаған ақшасы көпшілікке айтылғаннан әлдеқайда аз екені анықталды. 2003 жылғы аудиттелген қаржылық есептемеге сәйкес, НКФ сол жылы диализ және трансплантацияға 31,6 миллион доллар жұмсаған. Оның 22,9 миллионы пациенттерден алынған диализ ақысынан, ал 1,5 миллионы басқа да кірістерден түскен. Бұл НКФ-тің қалтасынан тек 7,2 миллион доллар шығын болғанын білдірді. Дурай бастапқыда Сингхпен келіспей, пациенттердің емдеуге өз үлесін төлейтініне ешкім кепілдік бере алмайтынын айтты. Алайда ол НКФ-тің резервтері үш жылға ғана жетеді деген мәлімдемесінің «нақты емес» екеніне келісті. Сингх атап өткендей, тіпті егер НКФ диализдің жылдық 31,6 миллион долларлық ақысын төлеуге мәжбүр болса да, оның қазіргі 262 миллион долларлық қоры сегіз жылдан астам уақытқа жетеді. Сингх НКФ пациенттер санын арттырып көрсеткенін және бұл халыққа өз жұмысын жүргізу үшін қосымша қаражат қажет деген ойды тудырғанын айтты. 2004 жылдың мамыр айында Денсаулық сақтау министрі Хоу Бун Ван Парламентке 1999 жылы НКФ 1414 науқасты, ал 2003 жылы 1512 науқасты емдегенін хабарлады. 2004 жылдың сәуір айында «Стрейтс Таймс» газетіне жазған хатында оның Балалар медициналық қоры басқармасының төрағасы Джерард Чуа, НКФ-де 3000 науқас бар деп мәлімдеді. Сингх бұл санның шамамен 1000-ға артық болғанын атап өтті. Дурай хат жарияланғаннан кейін ғана қателік бар екенін түсінгенін, бірақ оны түзетпегенін айтты. Дурай жауап беру кезінде шамадан тыс бағалау жасалғанын және түзетілмегенін мойындады. Неліктен ол бұны түзетуге ештеңе істемеді деген сұраққа Дурай: «Бұл байқаусыздық болды. Мен бұл материалды маңызды деп ойламадым. Донорлар бізге ақшаны НКФ бренді үшін береді және мен бұл қателікті түзету сол кезде маңызды деп ойламадым». Сингх бұл сан қажеттілік туралы жалған ойды тудыру үшін көбейтілгенін айтты. Шынында да, Хоу Парламентте айтқандай, Сингапурдағы бүйрек ауруымен ауыратын НКФ-тің үлесі 54% -дан 1999 жылы 44% -ға дейін төмендеді. Дурай 2002 жылы ай сайын 25 000 доллар жалақы алып, сол жылы 10 айлық бонустар (250 000 доллар) алды, 2002 жылы барлығы 550 000 доллар. Оған ай сайын 25 000 доллар жалақы төленеді және 12 айлық бонустар (300 000 доллар) беріледі, 2003 және 2004 жылдары барлығы 600 000 доллар. 2002-2004 жылдар аралығында оған 1,8 миллион доллар төленді. Бұл сандар сотқа дейін құпия сақталды. Ол көбінесе жалақыны көтеруден бас тартқан, бірақ келесі жылы жалақыны көтеру ұсынысы берілген уақытқа дейін артқа қарай есептегенде, ұсынылған жалақыны көтерді. Сингх Дурай өзінің антхатында 1992 жылы CEO ретінде ай сайын 12 000 долларға жұмысқа кірісуге келіскен кезде, ол 20 000 доллар ұсынғанына қарамастан, ойластырылған сезім туғызуға тырысқанын айтты. Шынында Дурай НКФ-тан тыс қосымша табыс табу үшін төмен жалақыға келіскен. Дурай өзінің табысы директорлар кеңесінің шешімімен белгіленетінін айтып, әрекетінің этикалық емес екенін мойындады, бірақ оны қабылдағаны үшін кінәлі емес екенін мәлімдеді. НКФ еріктісі Арчи Онг және әуе моделі жасаушысы Пирагасам Сингаравелу, Дурай НКФ іссапары кезінде әуе компанияларының бірінші классымен саяхат еткенін көргендерін айтты, олар 1998 жылы жеке сотқа шақырылды. Екеуі де кешірім сұрады және НКФ-қаң зиянды өтеді, себебі НКФ-тің шексіз қаржылық ресурстарына қарсы күресу мүмкін емес екенін түсінді. НКФ, төрағасы Ричард Йонгпен бірге, басшылық қызметкерлердің ұзақ қашықтықтағы рейстерде бизнес-класспен ұшқанын мәлімдеді. Дурай сотта 2005 жылдың 11 шілдесінде бірінші классымен ұшқанын айтты. Соңғы екі жылда ол Сингапур Эйрлайнздің бизнес-классы бағасына тең бағаға билет алуға құқылы болды, бұл басқа әуе компанияларында бірінші классымен тең. Бұрын ол айырмашылығын өзі төлеген. Сот барысында НКФ-тің компания жүргізушілерімен бірге сегіз көліктен тұратын автопаркі бар екені және Дурай кез келген уақытта оларды пайдалана алатын алты лауазым иесінің бірі болғаны анықталды. Қайырымдылық ұйымының VIP-қошқындары мен қонақтарын тасымалдау үшін кеңсе көліктері де пайдаланылды. Өзінің антхатында Дурай кеңсе автопаркі орталықтар мен науқастардың қажеттіліктерін қамтамасыз ету үшін НКФ нысандарына баруға тиіс лауазым иелерімен пайдаланылатынын айтты. Дурай жеке және отбасылық қажеттіліктері үшін өз жеке Mercedes Benz 200 көлігіне де ие болды, оны оның әйелі де жүргізді. Алайда НКФ көліктің жол салығын төлеп, күтім мен жөндеу шығындарын өтеді. Сингх Дурайды көліктер туралы сұраққа алып, Дурай CEO ретінде кез келген уақытта кез келген көлікті пайдалануға құқылы екенін айтты. Ол кеңсе көліктерін жеке мақсатта пайдаланғанын да мойындады. Дурай НКФ-тің бас директоры болып толық уақыт жұмыс істегенімен, бірнеше басқа компаниялардың директоры да болды. Ол олардан жылына 25 000 долларға дейін жалақы алды, НКФ-тің жалақысынан өзге. Ол осы директорлық лауазымдар туралы НКФ кеңесіне хабарламады және оларды өзінің өмірбаяндық мәліметтеріне (CV) енгізбеді. Сондай-ақ Дурайдың НКФ қызметкері болған Матильда Чуамен бизнес байланысы болғаны анықталды, ол өз компаниясын құру үшін кетіп қалды. Ол оның бизнесіне инвестиция жасаған ғана емес, НКФ оған телемаркетинг келісімшарттарын берді, соңынан ол НКФ кеңесінің мүшесі болды. Сингх Дурайдың өмірбаяндық мәліметтерін көрсетіп, оның толықтығын сұрағанда, Дурай «Толық емес» деп жауап берді. Ол бір кезде Bonyad Marketing Industries деген компанияда жұмыс істегенін, оны ирандық қайырымдылық ұйымы деп сипаттады, ай сайын 7000 доллар жалақы алған. 1995 жылғы желтоқсандағы «The American Spectator» журналындағы мақала Bonyad Marketing Industries компаниясын «ерекше қару саудалау компаниясы» деп сипаттайды, ол «Иранның U. S. жасаған F 4 және F 5 истребительдеріне қосалқы бөлшектерден басқа, Иранда пайдалану үшін Hewlett Packard және Sun SparcServer компьютерлерін көп көлемде сатып алды». Дурай 1990 жылдан 1992 жылға дейін Бонядтың Сингапурдағы өкілі болғанын, бірақ НКФ-тің бас директоры болғаннан кейін осы қызметтен бас тартқанын айтты. Дурай 2000 жылы...

The Straits Times published an editorial "NKF: Controversially ahead of its time?" on 19 April 2004, written by senior correspondent Susan Long. This article became the subject of the dispute, and eventually the lawsuit that led to the scandal. Durai and NKF challenged the first six lines of the article, which claimed that a retired contractor (who declined to and cannot be named, for fear of being sued) had 'lost it' when he was asked to install "a glass panelled shower, a pricey German toilet bowl and a (S$1,000) gold plated tap" in Durai's office. The tap was said to have been replaced later with a different material. NKF shortly issued a letter of demand for an apology, retraction, and payment of damages from the paper's publisher, Singapore Press Holdings (SPH), within 24 hours. Four days after the article's publication, NKF and Durai served a writ on Long and SPH for defamation, demanding S$3.24 million in damages. The court was told that the NKF's reserves stood at S$262 million as of July 2003. SPH's lawyer, Davinder Singh, said during the trial that the NKF had been telling Singaporeans that its reserves would not last more than three years, according to statements made by its officials. He argued that if the NKF stopped all fundraising activities and concentrated on treating kidney patients, it would still have enough money to see through its operations for 30 years, based on its expenses scheduled for 2003. In June 2005, the NKF had told The Straits Times that it needed about S$2,600 per month to support each of its 2,000 patients, a total of S$62.4 million per year. The charity cited those figures to bolster its argument that its reserves were not excessive. Based on its expenditure of more than S$60 million a year for dialysis, the reserves would last three years. However, on 12 July 2005, during the trial, the court was shown how the NKF in fact spent far less on dialysis than the public had been led to believe. According to its 2003 audited financial statement, the NKF spent S$31.6 million that year on dialysis and transplantation. Of that amount, S$22.9 million came from dialysis fees it collected from patients and a further S$1.5 million came from other related income. This meant that the NKF was out of pocket by only S$7.2 million. Durai initially disagreed with Singh, saying that no one could be sure patients would continue to pay their share for the treatments. However, he finally agreed that the NKF's assertion that the reserves would last only three years was 'not accurate'. Singh noted that even if the NKF had to foot the entire dialysis bill of $31.6 million a year, its current reserves of S$262 million would last more than eight years. Singh argued that the NKF had overstated its patient numbers, and this would have given the impression to the public that more funds were needed to run its operations. In May 2004, Health Minister Khaw Boon Wan informed Parliament that the NKF had treated 1,414 patients in 1999 and 1,512 patients in 2003. A letter written to The Straits Times in April 2004 by Gerard Chuah, the chairman of its Children's Medical Fund board, had claimed that the NKF had 3,000 patients. Singh pointed out the number had been overstated by about 1,000. Durai said he realised there was a mistake only after the letter had been published, but had not corrected it. During cross examination, Durai admitted that an overestimate had been made and not corrected. When asked why he had done nothing to correct it, Durai said, "It was an oversight. I did not think it was of material importance. The donor gives us money because of the brand of the NKF and I did not think it was so important at that point of time to correct this error." Singh suggested that the number had been inflated to create a false impression of need. In fact, according to Khaw's statement in Parliament, the NKF's "share" of kidney patients in Singapore had dropped, from 54% in 1999 to 44% in 2003. Durai was paid a monthly salary of S$25,000 in 2002 and received 10 months' performance bonuses (S$250,000) for that year, making a total of S$550,000 for 2002. He was paid a monthly salary of S$25,000 and received 12 months performance bonuses (S$300,000), amounting a total of S$600,000 in both 2003 and 2004. He was paid a total of nearly S$1.8 million in three years from 2002 to 2004. These figures were closely guarded secrets until the trial. There were many occasions when he declined a pay rise but was paid the offered increase in salary, backdated to the time he was offered the pay rise, the following year. Singh said that Durai had tried to give the impression in his affidavit that he was being thoughtful when he agreed to come on board as CEO in 1992 for just $12,000 a month even though he had been offered $20,000. The truth, Singh said, was that Durai had agreed to the lower pay in exchange for freedom to earn extra income outside the NKF. Durai testified that his earnings were up to the board of directors to decide, admitting that he was unethical but arguing that he was not to blame for accepting them. NKF volunteer Archie Ong and aero modelling instructor Piragasam Singaravelu, who claimed that they had seen Durai travelling in first class on airlines while making NKF business trips, were taken to court separately in 1998. Both apologised and paid damages and costs to the NKF after realising they were effectively fighting a losing battle against the unlimited monetary resources of the NKF. The NKF, including chairman Richard Yong, had maintained that senior executives flew business class for long haul flights. Durai told the court on 11 July 2005 that he did fly first class. For the past two years, he had been entitled to a fare equal to Singapore Airlines business class rate – the equivalent of first class on other airlines. Previously, he had paid the difference on his own. It was revealed during the trial that the NKF had a fleet of eight cars with company drivers and Durai was one of six officers who could make use of them at any time. The office cars were also used to transport VIPs and guests of the charity. In his affidavit, Durai said that the office fleet was used by officers who had to visit NKF facilities to attend to the needs of the centres and patients. Durai also had his own Mercedes Benz 200 for his personal and family use, and his wife also drove it. However, the NKF paid the car's road tax and picked up the bills for maintenance and repair. Singh questioned Durai on the cars. Durai said that, as CEO, he was entitled to use any of the cars any time he wanted. He also admitted that he had used the office cars for personal use. While Durai worked full time as CEO of the NKF, he was also a director of a number of other companies. He was paid sums of up to S$25,000 a year by them, over and above his NKF remuneration package. He never told the NKF board about some of these, and did not list these directorships in his curriculum vitae (CV). It was also revealed that Durai had a business relationship with Matilda Chua, a one time employee of the NKF, who left to start her own company. Not only did he invest in her business, but the NKF also gave her telemarketing contracts, and she eventually became a member of the NKF board as well. When Singh produced Durai's CV and asked if it were complete, Durai answered, 'Not exactly.' He disclosed that he had once worked for a company known as Bonyad Marketing Industries, which he described as an Iranian charity, for S$7,000 a month. A December 1995 article in The American Spectator describes Bonyad Marketing Industries as a "special arms trading company" that had "in addition to spare parts for Iran's U. S. built F 4 and F 5 fighters been purchasing large quantities of Hewlett Packard and Sun SparcServer computers for use in Iran." Durai said that he was Bonyad's representative in Singapore from 1990 to 1992, but decided to give that up when he became NKF's CEO. Durai admitted that in 2000 he had invested in Chua's company, Global Net Relations, but did not disclose to the NKF board that he was a director of the company. Singh then probed him on the director's fees he had collected while he was working full time as the NKF's CEO. Durai said he was paid S$25,000 a year each as a director of Amcol Holdings between 1990 and 1996 and an Australian company, Overseas & General, "for a couple of years". He also received "some nominal sum" as a director of MediaCorp TV Channel 12. Singh told him, "The position is this: While you were expected to be and paid as a full time CEO, you were earning fees outside NKF which were not disclosed to the NKF or to the public." Durai replied, "That's correct. The NKF board gave me the liberty to do so." Singh continued, "Mr Durai, your CV is yet another illustration of the lack of transparency with which you operate. You do not come clean on what you do, you do not tell the board what you do, how much you earn. You do not tell the board about your commercial relationship with a person who has a contract with the NKF. Is that transparency?" Durai said, "They were not very consequential, in my opinion." He said it was not necessary for him to disclose to the board and added that the directorships were "just appearances".

Істің қаралуы тоқтатылды

Іс соттың екінші күні сағат 17:00-де Дурай тарапынан тоқтатылды.

Қоғамның реакциясы

Скандалдың орталық нүктесі Дурайдың 600 000 сингапур доллары көлеміндегі жалақысы болды, бұл жалпы халық арасында зор ашу-ыза, наразылық және сенімсіздік сезімін тудырды. Соттан кейін бір күні шамамен 3800 тұрақты демеуші өз үлесін тоқтатты, ал NKF штаб-пәтері граффитимен бүлдірілді. Дурайдың жалақысы туралы сұрақтарға жауап берген кезде, Жоғарғы министр (SM) Го Чок Тонгтың әйелі және NKF-ның меценаты Тан Чо Ленг Дурайды қорғап, "бірнеше жүз миллион резерві бар, миллион долларлық қайырымдылық ұйымын басқаратын адам үшін жылына 600 000 доллар – бұл ақшаның аз ғана бөлігі", - деді, бұл сингапурлықтардың наразылығын тудырды. Көптеген адамдар бұл мәлімдемені өрескелдік деп қабылдады, олар жылына одан да аз табыс табады немесе тіршілік үшін күреседі. Блогтар мен онлайн-форумдар ашулы пікірлерге толып кетті және Г-жа Го кешірім сұрау туралы онлайн петиция екінші рет басталды. Кейіннен осы мәселе бойынша әзілдер таратылды, атап айтқанда, жергілікті сатирикалық TalkingCock.com сайты 600 000 долларға тең сомасы бар бір жұмыршақ банкнотаның пародиясын жариялады. 2005 жылдың 16 шілдесінде SM Го Г-жа Го бұл мәлімдемеге өкінгенін айтты. Ол сондай-ақ, бұл сөзден кейін алған бірнеше электрондық хаттар мен хаттарды оған түсіндіріп, көрсеткенін айтты. SM Го жеке мәселе деп санайтын жағдайда, Г-жа Го бұрынғы хабарламасынан кейін NKF-ның меценаты лауазымынан да кетті. Ұйымды жұмыс істеуін қамтамасыз ету және халықтың сенімін қайта орнату үшін үкімет уақытша кеңес тағайындады. Жерард Эе Кхаумен NKF-ны қайта құруды бақылау үшін уақытша төраға болып тағайындалды, ал Го Чхе Леок уақытша бас директор лауазымын иеленді.

Тәуелсіз тексеру

2005 жылдың шілдесінде KPMG компаниясына NKF жаңа басқармасының тапсырмасы бойынша өткен тәжірибелерді зерттеу жұмысы жүктелді. KPMG есебін 2005 жылдың желтоқсанында жариялады, оның негізгі тұжырымдары мыналар болды: Басқарма өкілеттіктерін Атқару комитетіне жүктеді, ал Атқару комитеті өз кезегінде өкілеттіктерін Дурайға берді. NKF 3 миллион доллар көлемінде Forte Systems компаниясына және 4 миллион доллар көлемінде Protonweb компаниясына келісім-шарттар жасады. Protonweb компаниясын Дурайдың жақын досы Фарис Абубакер басқарды. Екі жоба да сәтті аяқталмады, бірақ компанияларға қатысты ешқандай шара қолданылмады. KPMG пікірінше, келісім-шарттардың талаптары «әдеттен тыс» болды, ал Атқару комитетінің нәтижесіздікке немқұрайлылығы «ерекше» болды. 1995 жылы Дурайдың жалақысы 12 000 доллардан 18 000 долларға дейін өсті. Үстеме төлем ретінде ол тағы 36 000 доллар алды, себебі жалақының өсімі алты айға дейін кері күшіне енгізілді. Сонымен қатар, Дурай өңделген жалақыға негізделген 30 000 доллар көлемінде бонус алды. 1997 жылы Дурайға айына 30 000 доллар жалақы ұсынылды, бірақ ол бұрынғы жалақысынан 7 000 долларға артық, 25 000 долларды қабылдауды жөн көрді. Бұл өсім 11 айға кері күшіне енгізіліп, қосымша 77 000 доллар құрады. 1997 жылдың қыркүйегінен 2003 жылдың қазанына дейін оның қосымша жұмыс уақыты үшін алған ақысы 187 000 долларды құрады. 1995 жылдың мамырынан 2003 жылдың қарашасына дейін ол демалыс ақысын қолма-қол ақшаға айналдырып, тағы 350 000 доллар алды. 2003 жылы жиналған әрбір доллардың тек он центі ғана диализ құнына жұмсалды. 2004 жылғы жылдық есебінде NKF әрбір доллардың 52 центі бенефициарларға берілгенін мәлімдеді. 2004 жылы Дурай корпоративтік кредиттік картасына айына орташа есеппен 32 952 доллар жұмсады. 2004 жылы Дурайды қоса алғанда, NKF-тың алты қызметкері үшін Лас-Вегасқа «оқу сапарына» 70 000 доллар жұмсалды, мақсаты қайырымдылық шараларын өткізу туралы жаңа идеялар алу болды. 2004 жылы «донорларды дамыту» мақсатында кино және концерт билеттеріне 430 000 доллар жұмсалды. Қызметкерлердің жалақысы жылына төрт рет көтерілді. Бұрынғы директор Матильда Чуаның жалақысы тоғыз жыл ішінде 1 300 доллардан 12 500 долларға дейін өсті. Қызметкерлерге 10 айлық жалақыға дейін шығу ақысы төленді. Дурай әйелінің Мерседесіне байланысты шығыстарды төлеу үшін NKF қаражатын пайдаланды, соның ішінде жанармай құю және машинаны жөндеу. 2004 жылы NKF дәрі-дәрмек сатудан 993 677 доллар көлемінде пайда тапты. NKF пациенттеріне емдеу бағасын 3,5 миллион доллардан астам үнемдеуге көмектескенін мәлімдегенімен, пациенттерге үнемделген ақшаны берудің орнына, кейбір жеңілдікпен сатылатын дәрі-дәрмектерге қосымша төлем алды.

In July 2005, KPMG was commissioned by the new NKF board to study past practices. KPMG published its report in December 2005, with key findings including:

The Board delegated its authority to the Executive Committee, and the Executive Committee in turn delegated its authority to Durai. NKF awarded contracts worth $3 million to Forte Systems and $4 million to Protonweb, second one run by Pharis Aboobacker, a close friend of Durai. Neither project was successfully completed, but no action was taken against the companies. In KPMG's judgment, the terms of the contracts were "unusual" and the ExCo's disregard of the lack of performance was "extraordinary". In 1995, Durai's pay was increased from S$12,000 to S$18,000. The promotion was backdated six months, so he received another S$36,000. On top of that, Durai received a S$30,000 bonus "top up" based on the revised salary. In 1997, Durai was offered a salary of S$30,000 a month but he chose to accept only S$25,000, a S$7,000 increase over his previous wage. The increment was backdated 11 months, amounting to an extra S$77,000. From September 1997 to October 2003, his overtime pay amounted to S$187,000. From May 1995 to November 2003, he encashed his leave entitlement brought in another S$350,000. In 2003, only ten cents out of every dollar raised were used for dialysis costs. In its 2004 annual report, NKF had claimed that 52 cents out of every dollar went to its beneficiaries. In 2004, Durai chalked up an average bill of S$32,952 per month on his corporate credit card. In 2004, S$70,000 was spent on a "study trip" to Las Vegas for six of NKF's staff, including Durai, to get fresh ideas on doing charity shows. In 2004, S$430,000 on movie and concert tickets were given free to "nurture" donors. Staff received pay increments as often as four times a year. Former director Matilda Chua's salary rose from S$1,300 to S$12,500 over nine years. Staff were given exit payments of up to 10 months' salary. Durai used NKF funds to pay bills relating to his wife's Mercedes, including paying for petrol and repairing the car. In 2004, the NKF made a surplus of S$993,677 from drug sales. Although the NKF claimed it helped its patients save over S$3.5 million in treatment costs, it had charged its patients a premium for certain discounted drugs, instead of passing the savings on to them.

Ескі NKF басқармасына қарсы азаматтық іс

2006 жылдың сәуірінде Allen & Gledhill заң фирмасы жаңа NKF басқармасымен бұрынғы басқарма мен Дурайдың басқаруы кезінде жасалған өткен мәмілелерді тергеп-тексеру үшін шарт жасасты. Жаңа басқарма соңында Дурайға, Дурайдың бизнес әріптестеріне және үш бұрынғы басқарма мүшесіне (төрағасы Ричард Йонг, қазынашы Лоу Сай Сан, басқарма мүшесі Матильда Чуа) 12 миллион сингапур долларын құрайтын жалақы, үстеме төлемдер және орындалмаған келісімшарттарды қайтару үшін азаматтық сотқа шағым түсірді. Сотқа талап арызға СДХ-ға қарсы ҚҚК-ның артық көрініс туралы ісі кезінде туындаған заңдық шығындар, сондай-ақ дастаннан кейін донорлардан түскен қайырымдалық қаражаттың азаюы да кірді. Сот отырысының екінші күні Дурай NKF-ның барлық талаптарын қабылдады. Дегенмен, қалған сотталушылардың жалғастыру туралы шешімі басқа да жауапты директорлар мен үшінші тараптарға (Алвин Лим, Лоуренс Чиа, Кве Сун Хан және Чоу Кок Фонг) әсер етеді. Дурайдың істі мойындауы күткен сегіз апталық сот процесін қысқартады.

Қылмыстық іс

Дурай 2006 жылғы 17 сәуірде тұтқындалды. Ол кепілдікпен босатылған, бірақ бұрынғы Ұлттық бүйрек қоры директорлар кеңесінің басқа мүшелерімен бірге сотталады. Ол сондай-ақ жаңа NKF-ке 4 миллион сингапур долларын қайтаруға келісті және 20 000 сингапур доллары тұратын жалған шот-фактура жасап, NKF-ті алдағаны үшін 3 айға бас бостандығынан айырылды. Ричард Йонг (бұрынғы төраға), Матильда Чуа (бұрынғы директор) және Ло Сай Сан (бұрынғы қазынашы) 2007 жылғы 16 мамырда банкрот деп жарияланды. 7,5 миллион сингапур долларына жеке мүлігін сатқаннан кейін, бұрынғы төраға 17 мамыр күні таңертең Сингапурдан рұқсатсыз кетіп қалды, бірақ 2007 жылғы 4 шілдеде Гонконгте ұсталды және 2007 жылғы 3 тамызда Сингапурға қайтарылды. Онда оған NKF-тің талаптарымен және банкрот деп жарияланғанға дейін Сингапурдан қашқандығы үшін айып тағылды. Йонг жеке мәселелерін шешу үшін кеткенін айтты. Йонг үш айып бойынша 15 айға бас бостандығынан айырылды. Сот шешімі кезінде бес қосымша айып ескерілді. Оның жазасы Сингапурға қайтарылған күнінен басталады. Йонг апелляцияға шағымдануды жоспарлағанын айтты, бірақ апелляциядан жеңіліп, жазасын өтеуге мәжбүр болды. Дегенмен, оған түрмедегі жазасының жартысын (бес ай) үйде электронды бақылау құрылғысымен өтеуге рұқсат берілді.

Ұзақ мерзімді салдарлары

Бұл дау Сингапурдың басқа да мекемелерінің ашықтығы деңгейіне қатысты сұрақтар тудырды. Оппозициялық саясаткерлер, әсіресе Чэ Сун Хуан, Т. Т. Дурай "Стрейтс Таймс" газетіне сот ашпағанда, NKF-тегі мәселелердің ашыққа шықпайтын еді деп мәлімдеді. 2005 жылдың шілдесінде Сингапур Демократиялық партиясымен байланысты төрт адам Орталық жинақ қоры (CPF) бас кеңсесінің алдында "GIC HDB NKF CPF Transparency now!" жазуы бар футболкалар киіп үнсіз наразылық акциясын өткізді, осылайша Үкіметтік инвестициялық корпорациясы (GIC), Тұрғын үйді дамыту кеңесі (HDB) және CPF-тен үлкен ашықтықты талап етті. Наразылар қамауға алынды, бірақ кейіннен айыптаусыз босатылды, ал олардың заңсыз ұстау туралы қарсы талабы сот шығындарымен бірге қабылданбады. 2006 жылдың 21 сәуірінде Чэ Сун Хуан және тағы 12 айыпталушы Сингапур Демократиялық партиясының "Жаңа демократ" бюллетенінде үкіметтің NKF дауына қатысты әрекеттерін сынағандары үшін қорлауға (құлықтауға) сотталды. Юнис Тай 2013 жылы NKF-ті тыныш суларға жеткізгеннен кейін, бас операциялық директор Эдмунд Квокқа басшылықты тапсырды.

Танымал мәдениетте

«Фуа Чу Кан» фильмінде басты қарсыласы Лим Лау Пек, қарттар үйінің иесі, телефон арқылы түскен қайырымдылық ақшаның көп бөлігін аса жосық жеке шығыстарына жұмсайды.