Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлы Батыс темір жолының локомотивтерді нөмірлеу ережелерінің сипаттамасы
Description of the engine numbering practices of the Great Western Railway
GWR Ұлыбританиядағы ұлттандырылмастан бұрынғы теміржол компанияларының арасында ең ұзақ өмір сүргені болды, 1923 жылғы теміржолдардың "бірігуінен" дерлік өзгеріссіз аман қалды. Осының салдарынан, оның локомотивтерді нөмірлеу және жіктеу тарихы салыстырмалы түрде күрделі. Осы бетте негізгі жүйелер түсіндірілген. Жекелеген локомотивтер сыныптары және локомотивтер туралы ақпаратты мына жерден қараңыз: Ұлы Батыс темір жолының локомотивтері.
The GWR was the longest lived of the pre nationalisation railway companies in Britain, surviving the 'Grouping' of the railways in 1923 almost unchanged. As a result, the history of its numbering and classification of locomotives is relatively complicated. This page explains the principal systems that were used. For information about individual classes and locomotives, see: Locomotives of the Great Western Railway
Кең қашықтықты эра
Бастапқыда GWR кең өлшемді локомотивтеріне ғана атау берді. Дегенмен, көптеген модельдер «тақырыптық» атаулар таңдады, мысалы, жұлдыздар немесе зодиак белгілері, бұл локомотивтерді біршама анықтауға көмектесті. 7 футтық кең жолақты теміржол локомотивтерінің тізіміне қараңыз.
From the start, the GWR gave names only to its broad gauge locomotive stock. However, many classes carried 'themed' names, e. g. stars or signs of the zodiac, which aided identification of locomotives to some extent. See List of 7 foot gauge railway locomotive names
Осы ереженің ерекшелігі – GWR басқа теміржолдардан (әсіресе Оңтүстік Девон темір жолы және Бристоль мен Эксетер темір жолынан) алған кең өлшемді локомотивтерге 2000–2199 сериясында нөмірлер берілді. Бұл тіпті локомотивтер бұрынғы иесінде аталған болса да (әдетте GWR осы атауларды алып тастады) және локомотивтер бастапқыда GWR-ге тиесілі болған және қорынан сатылған болса да қатысты. Кең өлшемді дәуірдің соңына қарай, локомотивтердің бірнеше моделі бір өлшемнен екіншісіне оңай түрлендіруге мүмкіндік беретін конструкциямен жасалды (сондықтан осы локомотивтерді «түрлендірілетін» деп атады). Бұл локомотивтер кең өлшемде жұмыс істесе де, стандартты өлшемдегі нөмірлерді алып жүрді.
The exception to this rule was that any broad gauge locomotives the GWR absorbed from other railways (in particular, the South Devon Railway and Bristol and Exeter Railway) were given numbers in the 2000 2199 series. This applied even where locomotives had carried names under their previous owner (indeed, these names were usually removed by the GWR) and even when the locomotives had originally belonged to the GWR and had been sold out of stock. Towards the end of the broad gauge era, a number of locomotives were built to a design that enabled them to be easily converted from one gauge to the other (hence the term 'convertibles' used for these locomotives). These engines also carried numbers in the standard gauge series, whether or not they were running in broad gauge form.
Стандартты өлшемі 1854-1875
Бастапқыда стандартты кеңдіктегі локомотивтерді нөмірлеу қарапайым тізбектелген жүйе болды, 1-ден бастап. Бұл тізбектегі нөмірлер, жаңа локомотивтерді де, басқа теміржолдардан алынғандарын да қамтыды, ақырында 1297-ге жетті. Жаңа локомотивтер кіріс немесе капитал есебінен төленген. Алғашқыда кірістен сатып алынған локомотивтердің нөмірленуі капиталдан сатып алынғандардан өзгеше болуға тырысты, оның ішінде қолданыстан шығарылғаннан кейін бос қалған ескі нөмірлерді қайта пайдалану, дубликат нөмірлеу жүйесін қолдану (көбінесе, жаңа локомотивтерге «А» қосымшасын беру, басқа теміржолдар мұндай белгілеуді ауыстырылатын ескі локомотивтерге қолданған), және бірнеше жыл бойы 1000 (кейін 1001) сериясын пайдалану. 1875 жылы 1-ден басталатын тізбектелген жүйе 1000-ға жетті, содан кейін 1116-ға секірді, ал осы сандардың соңғы диапазонының екінші жағы әлі де қолданыста болды.
Initially standard gauge locomotive numbering was a simple sequential system, starting from 1. Numbering in this series, which included new locomotives and those absorbed from other railways, eventually reached 1297. New locomotives were identified as being paid from either revenue or capital account. Initially an effort was made to treat the numbering of locomotives bought out of revenue differently from those out of capital, including by re using old numbers left vacant following withdrawal, using a duplicate number system (unusually, giving the new locomotives an A suffix other railways tended to apply such notation to the old locomotive being replaced) and, for a few years, using the series 1000 (later 1001) upwards. In 1875, the sequential system starting at 1 reached 1000 and then jumped to 1116, the other side of the latter range of numbers still carried.
Стандартты өлшемі 1902-1912 жылдар
Джордж Джексон Черчвард басшылығымен Уильям Дин қолданған жүйе күңкейіп, жаңа топтар жай ғана xx01-ден басталатын келесі бос жүз сандық блокты алды, ал тәжірибелік локомотивтер әдетте 110-нан төмен сандардың бұрынғы сериясындағы тақ бос орындармен нөмірленді.
Under George Jackson Churchward, the system applied by William Dean broke down, and new classes simply took the next free block of hundred numbers starting at xx01, with experimental engines numbered in odd gaps in the earlier series of numbers, usually below 110.
Стандартты кеңістігі 1912 жылдан бастап
1912 жылғы қайта нөмірлеуден бастап, жаңа локомотивтер үшін екінші цифр локомотивтің жалпы түрін көрсететін жүйе қабылданды. Мысалы, экспресс жолаушылар локомотивтері x0xx нөмірлерімен, ал үлкен аралас мақсаттағы локомотивтер x9xx нөмірлерімен тағайындалды. Егер бір сыныпта 100-ден көп локомотив болса, сандарды тізбектей жалғастырудың орнына екінші цифр өзгермейтін болды (мысалы, 4900 сыныбы 4900-ден 4999-ға дейін, 5900-ден 5999-ға дейін және 6900-ден бастап қамтыды). Сонымен қатар, жаңа сыныптар көбінесе xx00 санынан басталатын болды. Прототиптік локомотивтерге қолданыстағы сыныптар үшін тиісті xx00 нөмірі берілді, ал өндірістік локомотивтер сол серияны пайдаланды, осыған байланысты қандай да бір қайта нөмірлеу жүргізілді. Осы уақыттан бастап 2000-нан төмен нөмірлер көбінесе ескі, қосылған немесе стандартты емес локомотивтерге берілді. Бумен жүретін теміржол машиналарын, бензин және дизельді вагондарды, дизельді маневрлік локомотивтерді және газ турбиналық локомотивтерді жеке нөмірлеу туралы мәліметтерді төмендегі "Басқа нөмірлер сериясы" бөлімінен қараңыз.
From the time of the 1912 renumbering, a system was adopted for new locomotives where the second digit indicated the broad type of locomotive. For example, express passenger locomotives had x0xx numbers and large mixed traffic tender locomotives were x9xx. When a class numbered more than 100 locos, rather than continue the numbers consecutively the second digit remained constant (e. g. 4900 Class included 4900 4999, 5900 5999, and 6900 onwards). At the same time, a change was made so that new classes usually commenced from the number xx00. There was a certain amount of renumbering so that the prototype locomotives for existing classes took the appropriate xx00 number before the series used by production locomotives. Thus, from this time on, numbers below 2000 were mainly occupied by old, absorbed or otherwise non standard locomotives. For the separate numbering of steam rail motors, petrol and diesel railcars, diesel shunters and gas turbine locomotives, see section Other number series below.
Мұнайды жанғыш локомотивтер
1946-1947 жылдары бірнеше локомотивтер мұнаймен жұмыс істеуге көшірілді, соның салдарынан кейбіреулері қайта нөмірленді. 4900 класындағы 11 локомотив 3900 диапазонына қайта нөмірленді. 2800 класындағы екі 8 0 және 2884 класындағы сегіз локомотив 4800 диапазонына қайта нөмірленді. Осыған орай, 4800 класындағы 0 4 2Т локомотивтері 1400 диапазонына қайта нөмірленді. (Сонымен қатар, 4073 Castle класындағы бесеу және 4300 класындағы бір 2 6 0 локомотивтері қайта жаңартылды, бірақ нөмірлері өзгертілмеді.) 1950 жылға дейін барлық локомотивтер қайтадан көмірмен жұмыс істеуге көшірілді және бастапқы нөмірлерін алды. Дегенмен, 1400-ші нөмірлі локомотивтер 4800-ші нөмірге қайта нөмірленбеді.
In 1946/7 a number of locomotives were converted to burn oil, and some were renumbered in the process. Eleven 4900 Hall Class locos were renumbered into the 3900 range. Twelve 2800 Class 2 8 0s and eight of the 2884 Class were renumbered into the 4800 range. To make way for these, the 4800 Class 0 4 2Ts were renumbered to the 1400 range. (In addition, five 4073 Castle Class and one 4300 Class 2 6 0 were converted, but not renumbered.) All engines were converted back to coal firing by 1950, and regained their original numbers. However, the 1400s were never renumbered back to 4800s.
Жіктеу
Өте қарапайым жүйе қабылданды, онда бір сыныптағы алғашқы локомотивтің атауы (кең жол локомотивтері үшін) немесе нөмірі сол сыныптағы барлық локомотивтердің классына айналды (мысалы, "Күн класы", "4000 класы"). Кең жол тоқтатылғаннан кейін, негізгі жолаушылар және аралас қызметтегі стандартты жол локомотивтеріне атаулар берілді. Бұл көбінесе бір тақырыпқа негізделген, ол сыныпты сипаттау үшін де қолданылуы мүмкін, мысалы, "Жұлдыздар", сонымен қатар "4000 класы" деп белгіленді, олардың аттарында "Солтүстік жұлдызы", "Көтерілетін жұлдыз" сияқты атаулар болды. Дегенмен, 1923 жылы топтау кезінде мұраға қалған локомотивтер кластары бастапқы иесі берген кластың атауымен атала берді.
A very simple system was adopted, whereby the name (for broad gauge locomotives) or number of the first locomotive in a class became the classification for all locomotives in that class (e. g. 'Sun Class', '4000 Class'). After the end of the broad gauge, names were applied to principal passenger and mixed traffic standard gauge locomotives. These were often based on a single theme, which could also lend its name to describe a class, for example 'Stars', also known as the '4000 Class', whose names included 'North Star', 'Rising Star' etc. However, the classes of locomotives inherited at the Grouping in 1923 continued to be referred to by the classification allocated to them by their original owner.
Басқа сандар сериясы
1903 жылы Черчвард 1-ші және 2-ші нөмірлі алғашқы булы теміржол моторларын енгізді. Құрылыс жалғасып, 1908 жылы 99 тізбектелген нөмірленген теміржол моторлары пайдалануға берілді. 1911 жылы бір бензин-электрлік вагоны салынды және оған 100 нөмірі берілді. Колетт 1933 жылы дизельді вагондармен тәжірибе жүргізді. 1 нөмірлі, қуаты жеткіліксіз болды, бірақ нәтижелер осылай болғанымен, әртүрлі техникалық сипаттамалары бар басқа вагондар да жасалды, парктің саны 1-ден 38-ге дейін болды. 1933 жылдан бастап бірнеше дизельдік маневрлік локомотивтер сатып алынды және олар 1, 2 және 501–507 болып нөмірленді. Бұл локомотивтер BR Батыс аймағында 15100–15107 болып қайта нөмірленді. GWR 1946 жылы екі газ турбиналы локомотивке тапсырыс берді, бірақ ешқайсысы GWR BR Батыс аймағына берілгенге дейін жеткізілмеді, олар 18000 және 18100 болып нөмірленді.
In 1903, Churchward introduced the first steam rail motors, numbered 1 and 2. Construction continued until, by 1908, there were 99 consecutively numbered rail motors in service. In 1911, a single petrol electric railcar was built, and given the number 100. Collett experimented with a diesel railcar in 1933. Numbered 1, it was underpowered, but the results were sufficiently encouraging that further railcars with varying specifications followed, the fleet being numbered 1–38. A number of diesel shunters were bought from 1933 on, and numbered 1, 2, and 501–507. These were renumbered to 15100–15107 by BR Western Region. The GWR ordered two gas turbine locomotives in 1946, but neither was delivered until the GWR had given way to BR Western Region, which numbered them 18000 and 18100.