Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генри Джеймстің толық емес автобиографиясы
Henry James's incomplete autobiography
"Орта жылдар" - Генри Джеймстің 1893 жылы Scribner's Magazine журналында алғаш жарияланған қысқа әңгімесі. Әңгімедегі романшы өмір бойы жазуды үйренгенін, сондықтан екінші өмір сүрудің мағынасы бар дейді, "сол сабақты қолдану үшін". Екінші өмір көбінесе мүмкін болмайды, сондықтан романшы өзі және өнердегі әріптестері туралы былай дейді: "Біз қараңғыда жұмыс істейміз – бізден келгенін істейміз – бізде барды береміз. Біздің күмәніміз – біздің құштарлығымыз, ал құштарлығымыз – біздің міндетіміз. Қалғаны – өнердің құмарлығы."
"The Middle Years" is a short story by Henry James, first published in Scribner's Magazine in 1893. The novelist in the tale speculates that he has spent his whole life learning how to write, so a second life would make sense, "to apply the lesson." Second lives aren't usually available, so the novelist says of himself and his fellow artists: "We work in the dark—we do what we can—we give what we have. Our doubt is our passion and our passion is our task. The rest is the madness of art."
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Денкомб, ауыр сырқаттан кейін жазылып жатқан жазушы, ағылшын теңіз жағалауындағы Борнмут қаласында демалып жатыр. Ол су жағасында отырып, өзінің соңғы кітабын, әрине, "Өмірдің орта шені" деген атпен оқып отыр. Жас дәрігер Хью Денкомбқа жақындап келіп, романға деген құрметін білдіре бастайды, бірақ ол кітап авторымен сөйлесіп тұрғанын сезбейді. Денкомбтың күші таусылып, кенеттен есінен танып қалады. Ол қайта есіне келгенде, дәрігер Хью оны танығанын және сонымен қатар, графша аталған бай әйелге де қарап тұрғанын біледі. Келесі бірнеше күнде дәрігер Хью графшаға қарағанда Денкомбқа көбірек назар аударады, ал оны бай әйелдің серігі мисс Вернем ескертеді. Бірнеше күннен кейін Денкомбтың жағдайы нашарлайды. Дәрігер Хью Денкомбқа графшаның қайтыс болғанын және оған өсиетінде ештеңе қалдырмағанын айтады. Өліміне аз қалғанда Денкомб дәрігер Хьюға жоғарыда айтылған сөздерді шептейді. Әңгіменің соңғы сөйлемі Денкомбтың өмір мен өнердегі бірінші және жалғыз мүмкіндігі қалай аяқталғанын баяндайды.
Dencombe, a novelist who has been seriously ill, is convalescing at the English seaside town of Bournemouth. He is sitting near the water and reading his latest book entitled, of course, The Middle Years. A young physician named Dr. Hugh comes over to Dencombe and begins to talk about his admiration for the novel, though he doesn't realize that he's speaking to the book's author. The weakened Dencombe suddenly loses consciousness. When he revives, he finds that Dr. Hugh has recognized him, and that the physician is also attending a wealthy woman referred to only as the Countess. Over the next few days Dr. Hugh pays more attention to Dencombe than to the Countess, and he is warned about this by the wealthy woman's companion, Miss Vernham. A few days later Dencombe relapses. Dr. Hugh tells Dencombe that the Countess has died and left him nothing in her will. Close to death Dencombe whispers to Dr. Hugh the eloquent words quoted above. The tale's final sentence tells how Dencombe's first and only chance at life and art has ended.
Негізгі тақырыптар
Джеймстің жазушылар туралы көптеген әңгімелері, көбінесе ирониялық юмормен жабылған, оның өзінің туындылары кең аудиторияға жетпегеніне деген наразылықты көрсетеді. "Орта жылдар" мұндай ренжімелі өкініштерден мүлдем құтылған. Оның орнына, бұл әңгіме суретшінің ізденісін танымалдық пен материалдық сыйлықтарды іздеуден гөрі әлдеқайда маңызды нәрсе ретінде бейнелейді. Сюжеті соншалықты қарапайым болғандықтан, ол кейіннен ойластырылғандай көрінеді. Доктор Хьюдің берілгендігі шынайы және қозғалтады, бірақ ол негізінен Денкомбты өмір бойы көркемдік еңбекке жұмсаған туралы қайғылы, дана ойларға жетелейді. Денкомб өмірін "ұзартуға" немесе өнеріне "қайта оралуға" ешқашан мүмкіндік алмайды. Бірақ ол өмірлік еңбегінің өзі оған "патшалығына ие болуға" және бар күшімен тырысқанын сезініп өлуге жеткілікті екенін түсінеді.
Many of James's stories about writers show some evidence, usually smothered in ironic humor, of resentment that his own fiction didn't reach a much larger audience. "The Middle Years" is free from such rather querulous regrets. Instead, the tale shows the artist's quest as something far more important than a search for popularity and material rewards. The plot is so simple that it almost seems an afterthought. Dr. Hugh's devotion is genuine and touching, but it serves mainly to inspire Dencombe to his sad, wise reflections on a lifetime of artistic effort. Dencombe never will enjoy "an extension" of his life, "another go" at his art. But he comes to realize that his life's work is already enough for him to "possess his kingdom" and to die with a genuine sense of having achieved all he could.
Санаткерлік бағалау
Көптеген сыншылар "Орталық жылдар" шығармасының Джеймстің жазушылар мен олардың қиындықтары туралы басқа әңгімелерінен қалай өзгеше екенін атап өтті. Фрэнк Кермодтың айтуынша: "'Орталық жылдар' әдеби өмір туралы басқа әңгімелерден шамалы ерекшеленеді; оның үні көңіл көтеріңкі емес, ирониясы азырақ, ал қарттар мен жастар арасындағы қарым-қатынас жақын да түсінікті". Бұл жұмсақ көзқарас, Джеймстің өзінің суретші ретіндегі проблемаларына ашу-ызасыз қарауы, кейде шамадан тыс мақтауға ие болды. Мысалы, Эдвард Вагенкнехт оны Джеймстің жазушылар туралы әңгімелерінің "ең көркемі" деп атап, бұл әңгіме оны лекция оқудың орнына көз жасына ие қылғанын айтты. Джеймс өзінің Нью-Йорк басылымына жазған алғы сөзінде материалдарын журнал редакторлары жиі талап ететін қысқа форматқа сығымдағаны үшін мақтан тұтты. Әңгіменің жетілген және көзге түспейтін стилі, суретшінің тағдырының күрделігін жасырады – ол сонымен бірге өлімге қадам басып, жеңіске де жеткен, қайғылы да батыр.
Many critics have noted how "The Middle Years" differs from James's other tales of writers and their troubles. As Frank Kermode said: "'The Middle Years' stands somewhat apart from the other stories of the literary life; the tone is darker, the ironies less vivid, the relationship between old and young more intimate and more understanding." This gentler approach, free from bitterness about James's own problems as an artist, has attracted sometimes hyperbolic praise. Edward Wagenknecht, for instance, called it "by all means the most beautiful" of James' stories about writers, and said the tale made him want to cry rather than lecture. In his own New York Edition preface to the story, James expressed pride at compressing his material into the short length magazine editors often demanded. The mature and unobtrusive technique of the tale masks the complexity of its treatment of the artist, doomed and triumphant, tragic and victorious.
Ықпал
Филипп Рот 1979 жылғы "The Ghost Writer" атты еңбегінде "Орталық жылдар" туындысын жиі сілтеме жасайды және одан ұзақ бөлімдерді сөздерімен келтіреді. "The Ghost Writer" туындысының тақырыбының бір бөлігін "Орталық жылдар" туындысына жасалған құрмет деп қарастыруға болады, онда Натан Цукерман мен Э.И. Лонофф сәйкесінше доктор Хью мен Денкомб рөлін сомдайды.
Philip Roth in his 1979 work The Ghost Writer references and quotes from "The Middle Years" extensively with long sections being quoted verbatim. A part of the theme of The Ghost Writer can be seen as a homage to "The Middle Years" with Nathan Zuckerman and E. I Lonoff representing Dr. Hugh and Dencombe respectively.