Кёльн архиепископы: Фердинанд Бавариялық (1577-1650) – Священ Рим империясының ханзадасы, Кёльн, Хильдесхайм, Льеж және басқа да епископтықтардың басшысы. Тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кёльн архиепископы
Archbishop of Cologne
Фердинанд Бавариялық (Ferdinand von Bayern) (7 қазан 1577 – 13 қыркүйек 1650) – 1612 жылдан 1650 жылға дейін Кёльн архиепископлығының (Киелі Рим империясы) сайлаушы архиепископы, Бавариялық Эрнесттің мұрагері. Ол сонымен қатар Хилдесхайм, Льеж, Мюнстер және Падерборнның князь-епископы болды.
Ferdinand of Bavaria (Ferdinand von Bayern) (7 October 1577 – 13 September 1650) was Prince elector archbishop of the Archbishopric of Cologne (Holy Roman Empire) from 1612 to 1650, as successor of Ernest of Bavaria. He was also prince bishop of Hildesheim, Liège, Münster, and Paderborn.
Өмірбаян
Фердинанд Мюнхенде Бавария герцогы Вильгельм V және Лотарингияның Ренатасының ұлдарының бірі болып дүниеге келді, ол Лотарингия герцогы Франциск I-нің қызы және Данияның Кристиан II-нің немересі еді. Ол әкесінің әкесінің атасы, Рим императоры Фердинанд I-нің құрметіне аталған болуы мүмкін. Оның ата-анасы ол шіркеу өміріне бағынатынын ертерек шешті және оны 1587 жылдың басында Ингольштадт иезуит колледжіне білім алуға жіберді. Ол тез арада Майнц, Кельн, Вюрцбург, Трир, Зальцбург және Пассау қалаларында канон болды. 1595 жылы ол Берхтесгаденнің князь-провосты және әйелі Эрнесттің көмекшісі болды. Оның әйелі өзінің қызметіне байланысты көптеген міндеттерден бас тартты, Фердинандқа өзі билеген көптеген жерлерді басқаруды тапсырды. 1612 жылы Эрнест қайтыс болғаннан кейін Фердинанд Кельн архиепископы сайланды, сондай-ақ Льеж, Хилдесхайм, Мюнстер және 1618 жылдан бастап Падерборнның принц-епискобы болды. Фердинанд ешқашан діни санға ие болған жоқ, князьдық билік жүргізді, бірақ діни міндеттерін орындау үшін көмекші епископтарды тағайындады. Фердинанд өзінің билігінің барлық кезеңінде өзінің жерлерінде католицизмді насихаттау үшін тырысты. Ол реформаларды және Трент соборының мақсаттарын қабылдауға ықпал етті, сондай-ақ Германияда Виттельсбахтардың беделін арттырды. 1612 жылы ол әйелі Бавария герцогы Максимилианды Киелі Рим империясының императоры етіп сайлауға тырысты, бірақ Максимилиан тақтан бас тартты. 1618 жылы Отыз жылдық соғыс басталды. Фердинанд католик көшбасшыларын қолдап, Испанияның көмегімен өзінің епархияларын соғыстан сақтап қалды, бірақ Швеция соғысқа кіргеннен кейін бұл жерлер қирады. Соғыс аяқталған кезде швед, испан, француз және императорлық әскерлер епископтықтарда шабуыл жасады және тонады. 1642 жылы Фердинанд өзінің туысы Максимилиан Генриді коадъютор етіп тағайындады және епархияның көптеген әкімшілік істерінен бас тартты. Сиқыршыларды қудалау кезеңінде (1435–1655) 37 адам Кельнде жазаланды, олардың көпшілігі Фердинандтың Кельн архиепископы ретінде билік құрған кезеңде болды. Оның ең танымал құрбаны – Катарине Хенот. Фердинанд 1650 жылы герцогтық Вестфалияның астанасы Арнсбергте қайтыс болды және Кельн соборында жерленді. Оның орнын Баварияның Максимилиан Генрих басты.
Ferdinand was born in Munich, one of the sons of William V, Duke of Bavaria and Renata of Lorraine, a daughter of Francis I, Duke of Lorraine and granddaughter of Christian II of Denmark. He may have been named in honor of his paternal great grandfather, Ferdinand I, Holy Roman Emperor. His parents decided early that he would have church life, and they sent him to the Jesuit College of Ingolstadt for education in early 1587. He quickly became a canon in Mainz, Cologne, Würzburg, Trier, Salzburg, and Passau. In 1595 he became Prince Provost of Berchtesgaden and the coadjutor of his uncle Ernest of Bavaria. His uncle retired from most duties associated with his office, leaving Ferdinand to run the many lands he ruled. When Ernest died in 1612, Ferdinand was elected the Archbishop Elector of Cologne and the Prince Bishop of Liège, Hildesheim, Münster, and, from 1618, Paderborn. Ferdinand never received ordination, exercising princely rule but appointing auxiliary bishops to carry out his religious duties. Ferdinand worked hard throughout his reign to promote Catholicism in his lands. He pushed reforms and adoption of the Council of Trent's objectives, and improved the position of the Wittelsbachs in Germany. In 1612 he attempted to get his brother Duke Maximilian I of Bavaria elected the Holy Roman Emperor, although Maximilian rejected the crown. In 1618 the Thirty Years' War broke out. Ferdinand had initial success in supporting the Catholic leaders and keeping his dioceses safe from war with Spanish aid, although these lands were devastated after Sweden entered the war. By the end of the war, Swedish, Spanish, French and Imperial armies had all fought in and raided the bishoprics. In 1642 Ferdinand appointed his nephew Maximilian Henry coadjutor and he retired from most of the temporal affairs of the dioceses. In the period of the persecution of witches (1435 – 1655) 37 people were executed in Cologne, mostly during Ferdinand's reign as Archbishop of Cologne. The most famous victim of his witch hunt was Katharina Henot. Ferdinand died in 1650 in the ducal Westphalian capital Arnsberg and was buried in Cologne Cathedral. He was succeeded by Maximilian Henry of Bavaria.