Майор мен кішкентай қыз

Кіріспе

Билли Уайлдердің 1942 жылғы "Мажор мен Минор" фильмі – 1942 жылы түсірілген американдық романтикалық комедия, басты рөлдерде Джинджер Роджерс және Рей Милланд. Бұл Билли Уайлдердің режиссерлік еткен алғашқы американдық фильмі. Уайлдер мен Чарльз Брэкеттің сценарийі Эдвард Чайлдс Карпентердің 1923 жылғы "Конни үйге оралады" пьесасынан шабыттандырылған, ал пьесаның өзі 1921 жылы "Saturday Evening Post" журналында жарияланған Фанни Килборнның "Санни үйге оралады" әңгімесіне негізделген.

Сюжет

Алғашқы клиенті Альберт Осборн (Роберт Бенчли) сылтаумен масыл сөз айтқаннан кейін және «Жоқ» деген жауапты қабылдамағаннан соң, Сьюзан Апплегейт (Джинджер Роджерс) Revigorous System бас терісін массаж жасаушы қызметінен кетіп, Нью-Йорк қаласынан үйіне, Айова штатының Стивенсон қаласына оралуға шешім қабылдайды. Пойыз стансасында оның жарты билетке ғана ақшасы бар екенін біледі, сондықтан өзін Су Су деп аталатын он екі жасар қыз ретінде жасырып алады. Екі күдікті кондуктор оны темекі шегуге тапқанда, Су Су майор Филип Кербидің (Рей Милланд) вагонына паналап, ол оны қорқып қалған бала деп ойлап, аялдамасына жеткенше онымен бірге қалуға рұқсат береді. Пойыз су тасқынынан тоқтағанда, Филиптің никелес әйелі Памела Хилл (Рита Джонсон) және оның әкесі, ол оқытатын әскери академиядағы командирі, оны күтіп алуға келеді. Памела пойызға отырып, төменгі жатақханада ұйықтап жатқан Су Суды көреді. Ең жаман нәрсені ойлап, Филипті адалсыздық жасады деп айыптап, оның ісін әкесіне және кеңеске хабарлайды. Филип жиналған шенеуніктерге Су Суды таныстырады. Памела олармен бірге қалуын талап етеді. Памеланың биологияны оқып жүрген әпкесі Люси (Диана Линн) Сьюзанның маскировкасын бірден түсінеді. Егер Сьюзан Памеланың Филипті академияда қалдыруға тырысуын саботаждауға көмектессе, ол оның құпиясын сақтайтынына уәде береді. Памела рөлінде Сьюзан Памеланың Вашингтондағы байланыстарының біріне қоңырау шалып, Филиптің мәртебесін өзгертуді ұйымдастырады. Сьюзан курсанттар арасында танымал болады, олардың көпшілігі Мажино желісінің құлауын сипаттап, сүйіспеншіліктерді ұрлаудың әдісін жетілдірген. Филип Сьюзанға оларды жігерлендірмеуі керек екенін түсіндіруге тырысады, шамдар мен көбелектер туралы метафораға батып кетеді. Бір сәтте ол оған жаман көзімен қарап, бір күні ол «керемет» болады дейді. Мектептегі үлкен би кешінде Филип Памелаға алғыс айтады: ол бір аптадан кейін әскери қызметке барады. Ол өзінің рөлін жоққа шығармайды, бірақ осылай шапшаң үйленуден бас тартады. Кадет Клиффорд Осборн Сьюзанды ата-анасымен таныстырады: оның әкесі оның мінез-құлқы оны жұмысынан кетуге итерген клиент. Осборн ағасы бірден еске түсірмейді, бірақ ақырында Сьюзанды таниды және оның кім екенін Памелаға айтады. Сьюзан биден кейін Филиппен кездесуді ұйымдастырады. Ол Люсидің бөлмесіне киім ауыстыруға асығады. Памела Филипке Су Судың ауру болғанын айтады, ал Сьюзан оның орнына Памеланы күтіп отырғанын көреді. Памела Сьюзан дереу кетпесе, Филиптің мансабын құртатын үлкен дау тудырамын деп қорқытады. Сьюзан Люсиге Филипке ешқашан ол туралы айтпауға уәде береді. Сьюзан үйге оралады, бірақ Филип туралы армандауын тоқтата алмайды, верандадағы шамның айналасында ұшып жүрген көбелектерге сағаттап қарап, күйеу жігіті Уилл Даффидің (Ричард Фиске) ашуын және анасының (Лела Э. Роджерс) қызығушылығын тудырады. Филип теміржол стансасынан қоңырау шалғанда, Сьюзан өзін Су Судың анасы деп таныстырады; Су Су мектептегі қойылымда. Ол Сан-Диегоға әскери қызметке баруға бара жатыр; ол Люсиден бақа алған. Үйге келгенде, ол миссис Апплегейттің қызымен қаншалықты ұқсас екеніне таңғалады. Ол мектептегі барлық адамдардың сәлемімен бөлісіп, Памела басқа біреуге үйленгенін айтады. Памела бір нәрседе дұрыс айтқан: соғысқа бара жатқан ер адамның үйленуге құқығы жоқ. Ол оған пойыздағы қызымен бірге саяхаттап жатқан офицер туралы айтады. Олар Невадаға барып үйленеді, ол оны шығарып салады, ол кетеді. Миссис Апплегейт оған әйелдерді бағаламайтынын айтады. Станцияда пойыз жақындап келеді. Сьюзан платформаның соңында тұр. Ол оған жақындап, күлімдеп, барлығы түсінікті бола бастағанда, сақтықпен қарайды. Оның аты? Сьюзан Кэтлин Апплегейт. Егер ол қабыл алса, ол әскериге үйленеді. Францияның құлауы туралы теориясы бар. Олар жақындасады. «Су Су!» - деп айғайлайды ол. «Кел, Филипп!» - деп жауап береді ол, екеуі пойызға жүгіреді.

After her first client, Albert Osborne (Robert Benchley), makes a heavy pass and refuses to take “No” for an answer, Susan Applegate (Ginger Rogers) quits her job as a Revigorous System scalp massager and decides to leave New York City and return home to Stevenson, Iowa. At the train station, she discovers she has only enough money to cover a half fare, so she disguises herself as a twelve year old girl named Su Su. When two suspicious conductors catch her smoking, Su Su takes refuge in the compartment of Major Philip Kirby (Ray Milland) who, believing she is a frightened child, agrees to let her stay in his compartment until they reach his stop. When the train is detained by flooding, Philip's fiancée, Pamela Hill (Rita Johnson) and her father, his commanding officer at the military academy where he teaches, drive to meet him. Pamela boards the train and finds Su Su sleeping in the lower berth. Imagining the worst, she accuses Philip of being unfaithful and reports his transgression to her father and the board. Amused, Philip introduces Su Su to the assembled authorities. Pamela insists that she stay with them. Pamela's teenaged sister Lucy (Diana Lynn), a student of biology, immediately sees through Susan's disguise. She promises to keep her secret if Susan will help her sabotage Pamela's efforts to keep Philip at the academy instead of allowing him to be assigned to active duty. Pretending to be Pamela, Susan calls one of Pamela's Washington, D. C. connections and arranges to have Philip's status changed. Susan becomes popular with the cadets, most of whom have refined a technique for stealing kisses using a description of the fall of the Maginot Line. Philip tries to explain to Susan why she should not encourage them, losing himself in a metaphor of lightbulbs and moths. At one point, he looks at her through his bad eye and tells her she will be a “knockout” one day. At the big school dance, Philip thanks Pamela: He reports for active duty in a week. She does not deny her role but refuses to marry him at such short notice. Cadet Clifford Osborne introduces Susan to his parents: His father is the client whose behavior prompted her to quit her job. It takes a while for Osborne senior to recall, but he eventually recognizes Susan and reveals her identity to Pamela. Susan arranges to meet Philip after the dance. She rushes back to Lucy's room to change. Pamela tells Philip that Su Su is sick, and Susan finds Pamela waiting instead. Pamela threatens to create a public scandal that will destroy Philip's career, unless Susan leaves immediately. Susan makes Lucy promise never to tell Philip about her. Susan returns home, but continues to daydream about Philip, staring for hours at the moths fluttering around the porch light, much to the frustration of her fiancé, Will Duffy (Richard Fiske), and the mystification of her mother (Lela E. Rogers). When Philip phones from the train station, Susan identifies herself as Su Su's mother; Su Su is at a school play. He is on his way to San Diego to report for active duty; he has a frog from Lucy. At the house, he is astonished by Mrs. Applegate's resemblance to her daughter. He delivers best wishes from everyone at the school and tells her that Pamela married someone else. Pamela was right about one thing: A man heading into war has no right to marry. He tells her about an officer on his train who is traveling with his girl. They will stop in Nevada to be married, she will see him off, and he will be gone. Mrs Applegate tells him that he underestimates women. At the station, the train draws near. Susan is standing at the far end of the platform. He approaches her, cautiously, starting to smile as the pieces fall into place. Her name? Susan Kathleen Applegate. She is going to marry a soldier—if he'll have her. She has a theory about the Fall of France As she draws nearer, he looks at her with his bad eye. They kiss. “Su Su!” he cries. “Come Philip!” she replies, and they run for the train.

Өндіріс

Билли Уайлдер 1934 жылы француз тіліндегі «Маувайз Грэйн» атты алғашқы фильмін түсіргеннен кейін көп ұзамай Голливудқа келді. Келесі жылдары ол Чарльз Брэкетпен бірлесіп «Ниночка» және «От шары» сияқты сегіз сценарий жазды, бірақ Уайлдер тағы да режиссерлік етуге құштар болды және продюсер Артур Хорнблоу оған мүмкіндік беруге келісті. Уайлдер кассалық табысқа жететін, кең таралған фильм түсіруге бейілді болды, өйткені ол өмірінің қалған бөлігін жазу машинасының алдында өткізбеуді қалады. Paramount Pictures «Конни үйге оралады» пьесасының экрандық құқықтарына ие болды, Уайлдер бұл пьеса Джинджер Роджерс үшін өте қолайлы болады деп ойлады, сондықтан ол және Брэкет Филип Кирби рөлін Кэри Грантты еске түсіретіндей етіп жазды. Олардың диалогында жиі айтылатын «Неге ылғалды пальтодан шығып, құрғақ мартиниге кірмейсіз?» деген сөз бар. Роджерс жақында «Китти Фойл» фильміндегі рөлі үшін «Үздік әйел актері» сыйлығын жеңіп алды және енді өзіне режиссер таңдау құқығына ие болды. Агент Лиланд Хейвард Роджерс пен Уайлдердің екеуін де өкілдік етті, ол одан Роджерспен келіссөз жүргізуін сұрады, ал Брэкет те оны жаңа режиссермен кездесуге шақырды. Ол келісті, және олар «Рокси Харт» фильмінің түсірілімі кезінде сценаристтермен кездесті. Олар итальяндық мейрамханада түскі ас ішкенде фильмді ұсынды, ал Роджерс кейіннен Уайлдердің «шармды, еуропалық азамат» екенін еске алды. «Мен әрқашан адамдардың мінезін жақсы білемін. Мен сол кезде-ақ біз жақсы қарым-қатынаста болатынымызды және оның жақсы режиссер болуға қабілетті екенін түсіндім. Ол күшті болады және мені тыңдайды деп ойладым. Ол әйелге қалай құрметпен қарау керектігін білді». Роджерске фильмнің негізгі идеясы да ұнады. Жастық шағында ол анасымен бірге пойызбен саяхат еткенде ақшасы жетпегендіктен балалар бағасымен жүру үшін өзін кішкентай қыз деп көрсеткен, сондықтан ол оқиғамен оңай сәйкес келді және фильмде түсуге келісті. Харрисон оған «камерада монтаждау» әдісін үйретті, бұл спонтандық монтаждаудың бір түрі, ол фильмнің азын-азын түсірілуіне және студия басшыларының режиссер қажетсіз деп санаған кадрларды кейіннен қосу мүмкіндігін жояды. Кейінірек Уайлдер: «Мен фильмді аяқтағанда, монтаждау бөлмесінде тек жеңілгіш қағаздары мен жас тамшылары ғана қалады», - деді. Variety журналы фильмді «жарқырап, көтеріңкі комедиялық фарс» деп сипаттап, оқиғасының «жеңіл, жұмсақ және көңілді» екенін айтты. Сценарий мен режиссура оқиғаны тұрақты қарқынмен дамытады, күлкі табиғи және күшсіз туындайды.

Billy Wilder had arrived in Hollywood in 1934 shortly after directing his first film, the French language Mauvaise Graine. During the ensuing years, he and Charles Brackett had collaborated on eight screenplays, including Ninotchka and Ball of Fire, but Wilder was anxious to direct again and producer Arthur Hornblow Jr. agreed to give him a chance. Wilder was determined to make a mainstream film that would be a box office success so he would not be relegated to a typewriter for the rest of his career. Paramount Pictures owned the screen rights to the play Connie Goes Home, which Wilder thought was the perfect vehicle for Ginger Rogers, and he and Brackett wrote the role of Philip Kirby with Cary Grant in mind. Their dialogue includes the oft quoted line "Why don't you get out of that wet coat and into a dry martini?" Rogers recently had won the Academy Award for Best Actress for Kitty Foyle and now was in a position to select her own director. Agent Leland Hayward represented both Rogers and Wilder, who asked him to intercede with her on his behalf, and Brackett also urged her to meet the neophyte director. She agreed, and she and the screenwriters met during the filming of Roxie Hart. They pitched the film during lunch at an Italian restaurant, and Rogers later recalled Wilder "was charming, a European gentleman I've always been a good judge of character. I decided then and there that we would get along and that he had the qualities to become a good director I felt he would be strong, and that he would listen. He certainly understood how to pay attention to a woman." What also appealed to Rogers was the basic concept of the film. As a younger woman, she had pretended to be eligible for a child's fare when traveling by train with her cash strapped mother on more than one occasion, so she easily identified with the plot and agreed to make the film. Harrison taught him how to "cut in the camera", a form of spontaneous editing that results in a minimal amount of film being shot and eliminates the possibility of studio heads later adding footage the director deemed unnecessary. In later years, Wilder commented, "When I finish a film, there is nothing on the cutting room floor but chewing gum wrappers and tears." Variety called the film a "sparkling and effervescing piece of farce comedy" with a story that is "light, fluffy, and frolicsome Both script and direction swing the yarn along at a consistent pace, with the laughs developing naturally and without strain."