Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс фотографы Макс Губерт Инноценц Мария Бурхарц (1887–1961) – неміс фотосуретшісі.
German photographer
Max Hubert Innocenz Maria Burchartz (1887–1961) was a German photographer.
Өмір
Макс Бурхарц - мата өндіруші Отто Бурхарц пен оның әйелі Марияның ұлы. Бастауыш білім алғаннан кейін ол әкесінің тоқу фабрикасында тәлім алды, сондай-ақ тоқыма техникалық мектебінде және өнер мектебінде оқыды. Ол жарнама және өнерді зерттеді, ал 1907 жылы Дюссельдорф қаласындағы өнер академиясына түсті. Ол сол кезде импрессионизммен тәжірибе жасады, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысу үшін академияны тастады. Соғыстан кейін ол Бланкенхайнға қайтып, сурет салуын жалғастырды. Оның суреттері Бланкенхайнның тыныш, ауылдық өмірін көрсетеді, бірақ абстрактілік элементтерді сақтайды (мысалы, «Бланкенхайндағы көше»).
Max Burchartz was the son of a fabric manufacturer, Otto Burchartz and his wife Maria. After his basic schooling he received training in his father's weaving mill and studied at a textile technical school as well as an art school. He studied advertising and art and in 1907 started studying at an art academy in Düsseldorf, at that time experimenting with impressionism but left the academy to join the First World War. After the War he withdrew to Blankenhain and resumed painting. His paintings reflected the quiet, rural life of Blankenhain, but maintained abstract influences, (e. g. Strasse in Blankenhain).
Қазіргі заманғы үрдістермен танысу
1922 жылдың 3-5 тамызы аралығында Бурхарц Веймардағы Баухауста Тео ван Досбургтің натюрморт курсына қатысты. Бұл оның бұрынғы жұмысынан айырмашылығын көрсетіп, оны «заманауи бағытқа» бұрды, ол содан бері құрылымдық стильде көрініс берді. Ол аудармашы ретінде де жұмыс істеді.
From 3 to 5 August 1922 Burchartz attended a still life course taught by Theo van Doesburg at the Bauhaus in Weimar, a break from his past work and turned him toward the 'modern trend', which was from then on expressed in a constructional style. He also worked as a translator.
Рур аймағына көтерілу
1924 жылы Бурхарц Рур аймағына көшіп барды, онда 1 қарашада Йоханнес Каниспен бірге Германиядағы алғашқы заманауи жарнама агенттігін құрды. Ол ғимараттың жаңа типографиясы мен түс дизайнына өзінің күшін жұмсады. Өнер мен экономикада сәттілік тез келді. Агенттіктің алғашқы тапсырыс берушісі Бохум қауымдастығы болды. Бурхарц типография, фотосурет және фотоколлаждарды үйлестіретін жаңа стильді жасады. 1926 жылы Бурхарц өнер саласындағы қызметін кеңейте бастады. Ол бұрынғы тақырыптарымен қатар жиһаз эскиздерін де салуға кірісті. Сонымен қатар, ол Германиялық Еңбек Федерациясында жұмыс істей бастады және белсенді журналист ретінде танылды. Бурхарц Wehag атты есік тұтқалары мен құймаларын шығаратын компанияда жұмыс істеді. Ол компания үшін көптеген эскиздер жасады және кәсіпорның дамуына үлкен үлес қосты. 1927 жылдың сәуірінде Бурхарц Фолькванг мектебінде типография мамандығы бойынша диплом алды. Сол жылы ол шіркеулер мен Ханс Сакс үйін салған архитектор Альфред Фишермен бірге жұмыс істеді. Бурхарц үйдің дәліздері үшін түсті басқару жүйесін әзірледі, осылайша қоғамдық ғимаратта қолданылатын Сигнальтиканың алғашқы мысалын жасады. Яғни, әр қабатқа негізгі түстердің бірі тағайындалып, "қызыл қабат, жасыл қабат" сияқты атаулар берілді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бұл түстер боялып, ұмытылды, ал стиль 90-шы жылдарға дейін қайта ашылған жоқ.
In 1924 Burchartz moved to the Ruhr District where he set up the first modern advertising agency in Germany with Johannes Canis on 1 November 1924. He dedicated himself to the new typography and color design of the building. Artistic and economic success soon followed. The first customer of the agency was the Bochumer association. Burchartz developed a new layout style that blended typography, photography, and photo collages. In 1926 Burchartz began expanding his artistic career. His subject matter grew and he began to sketch furniture along with his previous subjects. He also began working for the German Work Federation and became an active journalist. Burchartz began working for a company called Wehag that made door handles and fittings. He created many drafts for the company and shaped the development of the enterprise. In April 1927, Burchartz finally received a degree in typography at the Folkwang Schule. Later that year he joined the architect Alfred Fischer, who built churches and the Hans Sachs house. Burchartz developed a color control system for the corridors of the house and thereby created the (presumed) first example of applied Signaletic in a public building. In other words, each floor is assigned one of the primary colors and labelled 'red floor, green floor, etc '. After World War II they were painted over and forgotten and the style was not 'rediscovered' until the 90's.
Үшінші рейх
Гитлер билікті басып алғаннан кейін Бурхарц Фолкванг Хохшхуледегі қызметін қайтару үмітімен наци партиясына қосылды. Осы кезеңде ол фотосуреттері үшін көп сапарлар жасады және өнеркәсіптік тақырыптарды басып шығарды. (мысалы, 1933 жылғы "Теңізшілер, солдаттар, серіктестер"). 1933-1939 жылдары Бурхарц Форкардт компаниясында жұмыс істеді, онда 1939 жылы «Созу кітабын» сызды. Бұл кітап «Қолмен созылатын азық» туралы пікірлер жинағы болды. 1935-1936 жылдары ол Донар компаниясы үшін папкалар сызды, ол Вехаг компаниясы сияқты есік тұтқаларын жасады. Ол өз еркімен неміс армиясына қатысып, соғыс аяқталғанға дейін әскерде болды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол Парижде болды.
After Hitler seized power, Burchartz joined the Nazi Party, hoping to regain his position at the Folkwang Hochschule. During this time, he made many trips for his photography and made prints of industrial subject matter. (e. g. 1933 Sailors Soldiers Comrades). Between 1933 and 1939 Burchartz worked for the Forkardt company for whom he sketched "the Book of Stretching" in 1939. The book was an opinion book about "Handspannfutter". Between 1935 and 1936 he also sketched folders for the Donar company, which, like the Wehag company, made door handles. He voluntarily joined the German army which he remained in until the end of the war. At the end of the war he found himself in Paris.
Жаңа бастама
1949 жылы Бурчарц Фолкванг академиясында бірінші курс студенттеріне профессор ретінде жұмыс істей бастады. Ол студенттерге жалпылама өнер идеяларын және толыққанды дизайн идеяларын үйретті. 1953 жылы ол өзінің алғашқы өнер теориялық еңбегін – "Гармонияның аллегориясы" және осы еңбектің жалғасын – "Дизайн теориясы" жазды. Осы кезеңде ол растрлық пленкалар, пластик пленкалар, Ресопал және қабырға кілемдері сияқты жаңа материалдарды пайдаланып коллаждар мен жаңаша безендірілген жақтаулар жасады. 31 қаңтар 1961 жылы Макс Бурчарц дүние салды. Оның өлімінен бір жыл өткен соң "Көру мектебі" атты кітабы жарыққа шықты.
In 1949, Burchartz began working at the Folkwang Academy as a professor for the first year students. He taught the students universal art ideas and the ideas of holistic designs. In 1953 he wrote his first work of art theory, "Allegory of the Harmony" and also an extension of the piece, "Design Theory". In this time he also created collages and framed developed with new materials such as raster foils, plastic foils, Resopal, and wall carpets. On 31 January 1961 Max Burchartz died. A year after his death a book of his surfaced, titled "School of Looking".
Қазіргі заманғы өнерге әсері
Бурчарцты қазіргі заманғы дизайнның пионері деп санауға болады және оны Питер Беренс пен Антон Станковский сияқты белгілі суретшілермен салыстыруға болады, бірақ ол оларша кең танылмады. Бүгінгі күндегі көптеген коммуникациялық дизайн, мысалы, түс басқару жүйесі, Макс Бурчарцтың еңбектеріне негізделген.
Although Burchartz can be considered the pioneer of modern design and can be compared to older artists such as Peter Behrens and Anton Stankowski, he never received the same fame. Many of today's communication designs, such as the color control system, are based on the work of Max Burchartz.