Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық романист және педагог
British novelist and teacher
Амбер Бланко Уайт (Ривз; 1 шілде 1887 – 26 желтоқсан 1981) – Жаңа Зеландияда туған британдық феминист жазушы және ғалым.
Amber Blanco White ( Reeves; 1 July 1887 – 26 December 1981) was a New Zealand born British feminist writer and scholar.
Ерте өмір
Ривз Жаңа Зеландияның Крайстчерч қаласында Фабиан феминисі Мауд Пембер Ривз (қызметтес аты Робисон; 1865–1953) және Жаңа Зеландия саясаткері және әлеуметтік реформаторы Уильям Пембер Ривздің үш баласының үлкені ретінде дүниеге келді. Ривз 1904 жылға дейін Кенсингтон орта мектебінде оқыды, содан кейін француз тілін жетік меңгеру үшін Еуропаға сапарлады. Әкесі әйелдердің жоғары біліміне толық сенім білдірмеген; ол оған сарайға қабылдану мен Кембридж университетіне барудың арасынан таңдау жасау мүмкіндігі бергенде, ол Кембриджді таңдады. Содан кейін Ривз 1905 жылы Ньюнхэм колледжінде моральдық ғылымдарды (философия) оқуға кірісті. Әкесі оның академиялық жетістіктерін үнемі жоғары бағалағандықтан, одан әрі қарсылық көрсетуі күмән тудырады.
Reeves was born in Christchurch, New Zealand, the eldest of three children of Fabian feminist Maud Pember Reeves (née Robison; 1865–1953) and New Zealand politician and social reformer William Pember Reeves. Reeves attended Kensington High School until 1904, and then travelled to Europe to become fluent in French. Her father was not fully converted to the higher education of women; when he gave her the choice between being presented at court and going to the University of Cambridge; she chose Cambridge. Reeves then began studying Moral Sciences (philosophy) at Newnham College in 1905. It is unlikely her father raised further opposition as he always spoke highly of her academic achievements.
Кембридж университеті
Кембридж университетінде Ривз өзінің интеллектуалдық құлшынысы мен социалистік саяси көзқарастарымен ортақ жас әйелдермен танысып, Ева Шпильманмен (кейін Ева Хаббек) өмір бойына созылған достық қарым-қатынас орнатты. Ол пікірсайыс қоғамы сияқты бірнеше қоғамдарға қатысты. 1907 жылы ол Гиртонмен арадағы колледждер аралық пікірсайысты ұйымдастырып, «әлеуметтік өмірдің тұжырымы мемлекет үшін де, жеке адам үшін де ең құнды және жемісті» деген пікірді қорлады. 1906 жылы ол қаладағы (біраз уақыттан бері белсенді емес) Фабиан қоғамының мүшесі Бен Килингпен бірлесіп Кембридж университетінің Фабиан қоғамын (CUFS) құрды. CUFS – Кембридж университетінде құрылған сәттен бастап әйелдерді қабылдаған алғашқы қоғам болды. Жас әйелдер ер адамдармен тең құқықта жиі кездесіп, діни сенімдерден әлеуметтік жамандықтарға, тіпті сексуалдық мәселелерге дейін әртүрлі тақырыптарды талқылады, мұндай әңгімелер олардың үйлеріндегі дәстүрлі атмосферада мүмкін емес еді. Ол оқуда үлкен жетістіктерге қол жеткізіп, 1908 жылы екі мамандық бойынша бірінші дәрежелі диплом алды. Гилберт Мюррей оның Ньюнхэм философиялық қоғамына жасаған сөздік сөйлеуі туралы: «Менің ойымша, бұл мен оқыған ең жақсы колледжтік жұмыс, әсіресе жас адамның тұрғысынан және метафизикалық емес көзқараспен қарағанда», – деп жазды. Оның бір сыныптасы оны философиялық қоғамдағы лекциясынан кейін «жанды интеллект» деп сипаттады. Ривз өзінің ақша-кредит жүйесі жөніндегі теорияларын, кейін «Банктерді мемлекеттік меншікке алу» атты кітабында жинақтап, Еңбек партиясы тарапынан қабылдануына қол жеткізуге тырысты. Ол және Риверс «Әйелдер лидері» атты партиялық басылымға жауапты болды. Ривз Фабиан қоғамында белсенді болып қала берді, және сол кезде көптеген фабиандар парламенттік Еңбек партиясы арқылы жұмыс істеудің қажеттігіне келісті. Ол 1931 және 1935 жылдары Хендон округінен депутаттыққа кандидат болды. Саясат пен әлемдік мәселелерді талқылауды ұнатса да, ол жастық шағындағы социалистік үміттеріне көңілі тоймады және 1970 жылғы сайлауда консерваторларды қолдады. Ол сол жақтағы көшбасшылардың дұрыс емес екеніне және оларға тек адал жандар ғана дауыс беретініне сенді. 1981 жылдың желтоқсан айында ол Сент-Джонс-Вуд ауруханасына түсті және 26 желтоқсанда 94 жасында қайтыс болды.
While at Cambridge Reeves began to associate with other young women who shared her intellectual enthusiasms and socialist political leanings, forming a lifelong friendship with Eva Spielmann (later Eva Hubback), who became an educationalist. She became involved in a number of societies, including the debating society. In 1907 she led the inter collegiate debate with Girton, arguing that "the socialist conception of life is the most noble and the most fruitful, both for the state and the individual." In 1906 she founded the Cambridge University Fabian Society (CUFS) with Ben Keeling, a member of the (somewhat inactive) existing Fabian society in the town. CUFS was the first society at Cambridge to enlist women from its founding. Young women met regularly with men as equals and discussed everything from religious beliefs to social evils to sex, which would have been impossible in the conventional atmospheres of their homes. She excelled in her studies, taking a double first in 1908. Gilbert Murray once wrote of an address she had given to the Newnham Philosophical Society, "It seems to me quite the best college paper that I have read—I mean as treated by a young person and from a non metaphysical point of view." A fellow student described her as "intellect personified" after a lecture she gave to the Philosophical Society. Reeves attempted to get her theories on currency, later brought together in her book The Nationalisation of Banking, adopted by the Labour Party, and she and Rivers became responsible for a party publication called Womens Leader. Reeves remained active in the Fabian Society, and by this time many Fabians agreed that there was a need to work through the parliamentary Labour Party. She stood twice as a candidate for Hendon, in 1931 and 1935. Although she enjoyed discussing politics and world affairs, she felt disillusioned about the socialist hopes of her youth, and supported the Conservatives in the 1970 election. She believed that the wrong people were leading the left and that only diehards would vote for them. In December 1981, she was admitted to a hospital in St John's Wood and died on 26 December aged 94.