Генри Джеймстің "Миссис Медвин" әңгімесі: Англиялық қоғамның сатиралық бейнесі
Mrs. Medwin
Генри Джеймстің "Медивин ханым" әңгімесі – Англияның 19 ғасыр соңы қоғамын сатиралайды. Американдықтардың әлеуметтік өмірге қатысуы, ақша табу жолдары жайлы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Миссис Медвин – Генри Джеймстің 1900 жылы "Панч" журналында алғаш жарияланған қысқа әңгімесі. Бұл әңгіме ғасыр соңы Англиясының жосық қоғамын сатиралық түрде сынайды. Оқиғаның басты кейіпкерлері – американдық аға-іні, олар осы қоғаммен араласып, одан күнкөріс табумен айналысады, ал ол қоғам жалыққан, көңілсіз және дерлік құлдыраған.
Mrs. Medwin is a short story by Henry James, first published in Punch in 1900. The story slyly satirizes fashionable society in fin de siècle England. The central characters are an American brother and sister who both entertain and live off this society, which has grown bland and bored and almost exhausted.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Мами Каттер – Лондонда тұратын американдық. Ол күмәнді адамдарды сәнді әлеуметтік ортаға енгізу арқылы ақша табады. Оның пайдасыз, бірақ сүйкімді жартылай інісі Скотт Гомер пәтеріне жәрдем сұрап келеді. Мами үшін ең қиын жағдай – миссис Медвин, ол тіпті қазіргі ағылшын қоғамының бос стандарттарына да сай келмейтін көрінеді. Бірақ Скотт Мамиге көмектеседі, ол қатыгез Леди Уонтриджді миссис Медвинді өзінің эксклюзивті кештерінің біріне шақыруға көндіреді. Мами өтемақысын алады, ал Скотт күтпеген әлеуметтік сәттілікке жетеді.
Mamie Cutter is an American living in London. She supports herself by getting questionable people into fashionable social circles, in return for a fee. Her worthless but personable half brother Scott Homer turns up at her apartment looking for a handout. A particularly tough case for Mamie is a certain Mrs. Medwin, who is apparently beyond the pale even by the lax standards of current English society. But Scott comes to Mamie's rescue by charming the snooty Lady Wantrigde into inviting Mrs. Medwin to one of her exclusive parties. Mamie collects her fee and Scott becomes an unexpected social success.
Негізгі тақырыптар
"Тетрадтарында" Джеймс осы әңгімесіне "циникалық" деген сипаттама берді, оған келіспеу қиын. Джеймс ағылшынның жоғары қоғамын осы әлемдік білушілік туралы әңгімеден гөрі ешқашан осылай сарказммен сипаттаған емес – әлемдегі тәжірибесі тоққан әлеуметтік топтар тіпті ең кішкентай жаңалық үшін де кез келген нәрсені және кез келген адамды қабылдауға дайын. Скотт Гомер әдеттегі тікелейлігімен былай дейді: "Олар неғұрлым ірі болса, соғұрлым тіршілікке көмектесетін нәрсені іздейді. Олар өлген, түсінесіз бе? Ал біз – тіріміз". Джеймс Скоттқа "құрттармен" сәттілікке жеткілікті шарм сыйлайды, ал Мами қаржылық пайданы алуға қарсы емес. Әңгіменің қысқалығы (сегіз мың сөзден кем) және стильдің қарапайымдылығы оның сарказмдық мәселесін қолдан жасалған немесе күшпен сіңірілгендей сезінуден сақтайды. Сатиралық "Панч" журналы осы әлеуметтік шеңберлерге қатысты өткір көзқарасты жеткізуге өте қолайлы болды.
In his Notebooks James bestowed the adjective "cynical" on his idea for this story, and it's hard to disagree. Never did James describe English high society with a more sarcastic tone than in this worldly wise tale of how jaded socialites will accept anything and anybody for the sake of an even slightly fresh experience. Scott Homer puts it in his usual blunt way: "The bigger bugs they are the more they're on the lookout for anything that will help them to live They're dead, don't you see? And WE'RE alive." James endows Scott with enough charm to make his success with the "bugs" believable, and Mamie doesn't mind collecting the financial rewards. The story's brevity (under eight thousand words) and simplicity of style help keep its sardonic message from seeming clumsy or forced. The satirical magazine Punch was a perfect vehicle for this astringent view of hoity toity social circles.
Санаткерлік бағалау
Клифтон Фадиман, Эдвард Вагенкнехт және Роберт Гейл сияқты сыншылар оны автор атайтын бұл "кішкентай циникалық комедияға" өте жылы қабылдады. Джеймс материалды ең жеңіл күймен ұстанып, әлеуметтік жеңілтекпаздыққа түсірмеуге тырысады. Көптеген юмор Джеймстің еш нәрсеге таңқалмайтынын және қызық көретінін көрсетеді. Оқиғаның идеясы бірнеше әңгімеден туындады, ал аяқталған туынды тәжірибелі романисттің ең ұсақ детальді қалай кішкентай шедеврге айналдыра алатынын көрсетеді. Коммерциялық және көркемдік себептермен оқиғаны мүмкіндігінше қысқа қалдырса да, Джеймс кейіпкерлерін анық бейнелейді және сатирасын есте қалдырады.
Critics such as Clifton Fadiman, Edward Wagenknecht and Robert Gale have been quite kind to this "little cynical comedy", as its author dubbed it. James handles his material with the lightest touch, never blundering into a ham handed condemnation of social hypocrisy. Abundant humor makes it clear that James is unshockable and amused. The idea for the tale came from a few bits of gossip, and the finished product shows how the thoroughly experienced novelist could turn the smallest hint into a minor masterpiece. Keeping the story as brief as possible for commercial and artistic reasons, James still gets his characters into sharp outline and makes his satire memorable.