Бристоль 400: Ұлыбританиялық сәнді автомобиль тарихы
Bristol 400
Бристоль 400: Ұлыбританияда жасалған сәнді автомобиль. BMW 327 моделінің негізінде, соғыс өтемі ретінде алынған технологиямен құрылған. Тарихы мен ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Bristol 400 – Ұлыбританияның Bristol Aeroplane Company компаниясы жасаған алғашқы сәнді автомобиль. 1947 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін BAC өз қызметін кеңейтуге шешім қабылдады және автомобиль бөлімін құрды, ол кейін Bristol Cars компаниясы болып өзгерді. BAC бұрынғы BMW автозауытын қарап шықты, ол сол кезде кеңестік басқарудағы Шығыс Германияда орналасқан еді, және 327 моделі мен алты цилиндрлі қозғалтқыш жоспарларымен ресми соғыс өтемақысы ретінде Ұлыбританияға оралды. Bristol кейін BMW инженері Фриц Фидлерді қозғалтқыш әзірлеу тобын басқаруға шақырды. 1947 жылы жаңа құрылған Bristol Cars компаниясы BMW 327-нің ұзартылған нұсқасы болған 400 купесін шығарды, ол BMW-нің екі бүйректей радиаторлық торларын ұсынды. BAC сонымен қатар соғыстан бұрын BMW модельдерін жасау лицензиясына ие болған Frazer Nash компаниясын сатып алды. Bristol өзінің алғашқы моделін соғыстан бұрынғы екі ең жақсы BMW-нің ерекшеліктеріне негіздеуді шешті, атап айтқанда 328 қозғалтқышына және 326 рамасына. Бұл модель негізінен болаттан жасалған, бірақ алюминийден жасалған капот, есіктер және багажник қаптамалары BMW 327 үлгісімен үйлесімді болды. Bristol 400-де BMW-нің 1971 см³ (66 мм цилиндр диаметрі, 96 мм поршень хода) көлемді алты цилиндрлі қозғалтқышының сәл өзгертілген нұсқасы қолданылды. Осы қозғалтқыш, жарты шар тәрізді жану камералары мен өте қысқа кіріс және шығарыс тесіктерінің арқасында, сол заманға сай озық болып саналды, минутына 4500 айналымда 80 ат күшіне жетіп, 400 моделін шамамен 148 км/сағ (92 миль/сағ) жылдамдыққа дейін жетеледі, сондай-ақ жылдамдыққа сай үдеуді қамтамасыз етті. Жарты шар тәрізді жану камерасын сақтау үшін клапандар баспен бұрышта орналастырылуы керек болды. Екі клапанды бір кәмшақтан басқару үшін Bristol қозғалтқышында кәмшақтан алыс жаққа орналасқан клапандарды басқару үшін таяқшалар, иінтіректер және иісті крандар жүйесі қолданылды. Иелері көп ұзамай жүйедегі көптеген аралықтарды орнату мен күтіп ұстаудың қиын екенін, бірақ қозғалтқышты дұрыс жұмыс істеуі үшін маңызды екенін анықтады. Жылдамдық қоробкасы төрт жылдамдықты механикалық, жоғарғы үш қатынаста синхронизатормен және бірінші қатынаста бос жүріспен жабдықталған. 400 моделі болат және алюминий қаптамасы бар жалғыз Bristol болып табылады, барлық шынылары жалпақ болды, тек қисық артқы терезесі перспекстен жасалған, ол қосымша опция ретінде жоғарыдан ашылатын қақпақпен келді. Бұл мүмкіндік жылы климаттағы экспорттық нарықтарда өте ыңғайлы болды, себебі жылжымалы есік терезелері жолаушыларға жеткілікті желдетуді қамтамасыз етпейтін еді. 400 моделінде көлденең жапырақты серіппелі және дифференциал корпусының үстінде орналасқан А-тұғырлы тік осьпен орналасқан тәуелсіз алдыңғы серіппе, сондай-ақ артқы жағында бойлық бұралу тіректері, көлденең қолдары мен тұғырлары бар тік ось болды. Оның дөңгелек аралығы 2895 мм (114 дюйм) және ұзын капотының алдында BMW сияқты радиаторлық торлары бар еді. Жолаушылар орны өте тар болды, ал бірінші модельдерде қосалқы дөңгелек багажниктің ішінде орналастырылған, бірақ кейін алюминий қақпағының астында артқы қақпақта орналастырылды.
The Bristol 400 is a luxury car produced by the Bristol Aeroplane Company of Great Britain, its first. After World War II in 1947, BAC decided to diversify and formed a car division, which would later be the Bristol Cars company in its own right. BAC inspected the former BMW car factory in what was now a Soviet controlled East German factory, and returned to Britain with plans for the 327 model and the six cylinder engine as official war reparations. Bristol then employed BMW engineer Fritz Fiedler to lead their engine development team. In 1947, the newly formed Bristol Cars released their 400 coupé, a lengthened version of the BMW 327. that featured BMW's double kidney grille. BAC had also acquired Frazer Nash who had held a licence to build BMW models pre war. Bristol chose to base its first model on the best features of two outstanding pre war BMWs, namely the 328's engine, and the 326's frame. These were covered with a mainly steel body but with aluminium bonnet, door and boot skins inspired by the BMW 327's. The Bristol 400 featured a slightly modified version of BMW's six cylinder pushrod engine of 1,971 cc (bore 66 mm, stroke 96 mm). This engine, considered advanced for its time due to its hemispherical combustion chambers and very short inlet and exhaust ports, developed 80 horsepower at 4,500 revs per minute and could carry the 400 to a top speed of around 148 km/h (92 mph) with acceleration to match. In order to maintain a hemispherical combustion chamber, the valves had to be positioned at an angle to the head. In order to drive both sets of valves from a single camshaft, the Bristol engine used a system of rods, followers and bell cranks to drive the valves on the far side of the engine from the camshaft. Owners soon found that setting and maintaining the numerous clearances in the system was difficult but vital to keep the engine in tune. The gearbox was a four speed manual with synchromesh on the upper three ratios and a freewheel on first. The model 400 was the only Bristol to be fitted with a steel and aluminium skin, and had all flat glass, but for the curved rear window, glazed in perspex, which was available to specification with a top hinge. This feature was very welcome on warmer climate export markets, where the sliding door windows provided only marginal ventilation to the passengers. The 400 featured independent front suspension with a transverse leaf spring and a live axle, located by an A bracket over the differential case and longitudinal torsion bars with transverse arms and brackets at the rear. It featured a lengthy 2895 mm (114 inch) wheelbase and a very BMW like grille at the front of its long bonnet. The passenger area was very short, with the spare tyre mounted inside the boot on the first cars, but eventually mounted on the rear hinged boot lid, inside an aluminium cover.