Кіріспе

Хартфорд симфониялық оркестрі (HSO) – Коннектикут штатындағы Хартфорд қаласында негізделген американдық оркестр.

Шолу

Оркестр жылына 100-ден астам концерт өткізеді, оның көрермендерінің саны 110 000-нан асып түседі. Хартфорд симфониялық оркестрінің білім беру және қоғамдық шаралардың кең спектрі Хартфорд және айналасындағы аймақтардағы 22 000-нан астам адамға жыл сайын қызмет көрсетеді. Хартфорд симфониялық оркестріне шамамен 4 500 абонент және 2 000-нан астам демеуші қолдау көрсетеді. Ұйымның күші музыканттармен кең ауқымды байланыс пен қатысу арқасында артты, бұл оркестрлік басқарудың ұлттық үлгісіне айналды. Қазір директорлар кеңесінің 15%-ын және атқару комитетінің үштен бір бөлігін құрайтын музыканттар барлық маңызды кеңес комитеттерінде де қызмет етеді.

1930 жылдар

Федералды үкімет Федералдық төтенше жағдайларды жою корпорациясын құрды, оның құрамына экономикалық депрессия кезінде қиындыққа тап болған музыканттарға көмектесу бағдарламасы кірді. Әуесқой музыкант және кәсіпкер Фрэнсис Гудвин II, бүгін "Хартфорд симфониясының әкесі" деп есептеледі, Хартфорд қаласына оркестрлік музыканы әкелу мүмкіндігін пайдаланды. Оның федералды "Оркестрге қатысу өтініші" қабылданды, нәтижесінде Хартфорд симфониялық оркестрі құрылды, ол бастапқыда "Хартфордтың азаматтық симфониялық оркестрі" деп аталды. Қоғамдық қызмет ретінде құрылған оркестр аптасына екі тегін концерт өткізді, ал музыканттар аптасына 21 доллар жалақымен күн сайын репетиция жасады. Хартфордтың азаматтық симфониялық оркестрі 1934 жылдың 20 қарашасында Хартфордтағы Батыс орта мектебінде музыкалық жетекші Анджело Кониглионе басшылығымен алғашқы концертін өткізді. Бұл алғашқы концерт үлкен көрерменді жинамаса да, оркестрдің болашағына үміт беретін бастама деп саналды. 1935 жылы Федералды үкімет Федералдық төтенше жағдайларды жою корпорациясын таратып, оның орнына Федералды музыка жобасы (FMP) деп аталатын ірі бағдарламаны іске қосты. Бұл жоба "Жаңа мәміле" аясындағы Жұмыс істеу жолдары басқармасының (WPA) бөлімшесі болды. АҚШ-тағы көптеген оркестрлер осы жобаның қаржыландыруы арқасында құрылды. Хартфорд симфониясы үшін Федералды музыка жобасының бір бөлігі болу музыканттарға жоғары жалақы төлеуге және 25 центтік шалғай билет бағасын белгілеуге мүмкіндік берді. 1936 жылы Жак Гордон Анджело Кониглионенің орнына дирижер және музыкалық жетекші болып тағайындалды, ал оркестрдің атауы ресми түрде "Хартфорд симфониялық оркестрі" деп өзгертілді. Симфонияның концерт кестесі Бушнеллдегі, сондай-ақ Коннектикут, Массачусетс және Род-Айленд штаттарындағы қоғамдық орындардағы қосымша қойылымдармен кеңейтілді. Бірақ келесі жылы WPA саясатын өзгертіп, оркестрлерге билет бағасын алуға тыйым салды. Дегенмен, Хартфорд симфониясы жазғы концерттерге орынды жалға алу үшін әр көрерменнен 10 цент алу арқылы кіріс табуды жалғастырды. Сол жылы жазғы концерттердің алғашқы бөлігінде Фрэнсис Гудвин Федералды музыка жобасы саясатын өзгертіп жатқанын және Хартфорд симфониясы өзінің шығындарының жартысын жабуға тиіс екенін немесе барлық федералды қаржыландырудан айырылатынын түсіндіретін телеграмма алды. Қорқынышпен Гудвин үзіліс кезінде орнынан тұрып, көрермендерден қаржылық қолдау сұрады. Қорап айналып өтті, концерт соңында олар 1200 доллар жинады. Келесі күні жарналар түсе берді, оркестрді қаржылық құлдыраудан құтқарып, Хартфорд симфониясы мен Хартфорд қауымы арасындағы тығыз байланысты қалыптастырды. Бұрын FMP әрқашан қонақ әртістер мен дирижерлерді бекітетін. Оркестрдің толық көркемдік бақылауын алуды көздеген Хартфорд симфониясы 1938 жылы FMP-ден шығып, жаңа музыкалық жетекші ретінде дирижер Леон Барзинды жалдады. Симфонияның мемлекеттік қаржыландырудың болмауынан туындаған нашар қаржылық жағдайына қарамастан, оркестрдің төрт концерттік маусымы оркестр тарихындағы ең сәнді маусым болды; онда әлемдік атаққа ие солистер өнер көрсетті және 3 долларлық билет бағасынан жоғары кіріс түсті. Қоғамдық рухты көтеру мақсатында келесі жылы Хартфорд қаласы қонақ дирижер Джордж Хектің басшылығымен бес сәтті жазғы концертті қаржыландырды. Бушнелл паркіндегі ашық ауадағы музыкалық орын жазғы серияның соңында бұзылды, бұл Хартфорд симфониясы тарихының алғашқы онжылдығының аяқталуын білдірді.

1940 жылдар

1938 жылы федералдық қаржыландырудан бас тарту туралы шешім қабылданғаннан бері Хартфорд симфониясы өз есігін ашық ұстауға күш салып келді. Директорлар кеңесінің мүшесі Фрэнсис Гудвин, «Хартфорд симфониясының әкесі» деп есептеледі, тіпті симфонияға қарыз алу үшін 11 000 доллар жеке кепілдік ретінде ұсынды. (Кейін симфония қарызды өтей алмады, ал Гудвиннің жеке кепілдігі тәркіленді.) Осы қаржылық қиындықтарға қарамастан, Хартфорд симфониясы Бушнелл театрында Бетховеннің шығармаларынан тұратын бес концерт ұйымдастырды. Бұл концерттер оркестр тарихындағы ең көп көрермен жиналған шара болды. Хартфорд симфониясы 1941 жылдың 14 мамырында Бетховеннің соңғы концертін орындады. Сол кезде Еуропаны Екінші дүниежүзілік соғыс шарпып, 1941 жылдың күзінде Хартфорд симфониясының музыканттарының көп бөлігі қарулы күштерге қатысу үшін демалысқа шықты. Қаржылық жағдайы нашарлап, музыканттары жоқ оркестр тек заңды тұлға ретінде ғана сақталды, және Коннектикут штаты енді Хартфорд симфониясын естімейтіндей болды. Хартфорд симфониясын құтқару үшін Фрэнсис Гудвин 1946 жылы Хартфордтың белгілі бизнесмендерінен тұратын жаңа директорлар кеңесін құрды. Оның құрамында Коннектикут штатының Экономикалық және қауымдастық даму департаментінің комиссары Виллард Б. Роджерс Хартфорд симфониясы кеңесінің президенті болды. Бұл оқиғада Хартфордтың музыканттар одағы симфонияны қайта іске қосу үшін бір жыл бойы ақысыз өнер көрсетуге келісті. Осы мүмкіндікті пайдаланып, Хартфорд симфониясы техникалық шығындарды жабу үшін қалған қаражатын жұмсады. 1947 жылы екі дирижер – қазіргі Хартфорд консерваториясының деканы Джордж Хек және Харт мектебінің деканы Моше Паранов жұмысқа алынды. Хартфорд симфониясының қайтадан өткен алғашқы концерті 1948 жылдың 25 қаңтарында Мортенсен залында өтті. Көрермендер алғаш рет төрт концерттен тұратын абоненттік билеттерді (Оркестр немесе алдыңғы балкондағы орынға 6 доллар) немесе қалған орындарға концерт басына 1 доллар төлеуге мүмкіндік алды. Концерттерге бұрынғыдан гөрі көптеген адам келді, әр концертте 1000-нан астам билет сатылды. Хартфорд симфониясын қайта жаңғыртуға жұмсалған күш-жігерді бағалаған Travelers Insurance Company компаниясы WTIC FM радиостанциясымен бірлесіп, үш жыл ішінде Хартфорд симфониясына 30 000 доллар көмектесті. 1948 жылы алғашқы 10 000 доллар түскеннен кейін HSO Ескі мемлекеттік үйдің бірінші қабатында ресми кеңсе ашты және, ең бастысы, музыканттарға жалақы төлеуге мүмкіндік алды. Хартфорд симфониясының 1949-1950 жылдардағы концерттік маусымы төрт емес, алты концерттен тұрды. Сонымен қатар, Артур Фидлер Бушнелл театрында және Тринити стадионында алғашқы Хартфорд симфониялық поп-концерттерін дирижерлік етті, онда көрермендер кабаре стиліндегі үстелдерде отырып, ақ халат киген Тринити студенттері ұсынған тамақ пен сусынды ішті. Осы жылы оркестр бұрынғыдан да жақсы орындағаны байқалды, музыканттар мен көрермендердің Хартфорд симфониясын сақтап қалуға деген қызығушылығы артыпты.

1950 жылдар

1940 жылдардың қаржылық өсімінен кейін Хартфорд симфониясы Бушнеллде алты дәстүрлі концертті бірнеше ұлттық және халықаралық деңгейде танымал болған қонақ орындаушылармен өткізе алды, олардың ішінде Уолтон Деккелман (фортепиано), Бела Урбан (скрипка), Джозеф Де Паскуале (виола), Сеймур Бенсток (виолончель) және Синтия Отис (арфа) болды. Коннектикут штатының бұрынғы вице-губернаторы Оделл Шепардты Аарон Копландтың «Линкольн портреті» шығармасын оқуға шақырды. Симфония Фриц Малердің Моше Паранов пен Джордж Хектің орнына Хартфорд симфониясының жаңа дирижері болып, жылына 7500 доллар жалақы алуға келісімін бергенін шешті. Бастапқыда, жұртшылық Фриц Малерді жұмысқа алу туралы шешімге наразылық білдірді; жергілікті газеттер симфонияны бұрынғы екі дирижерді жұмыстан шығарғаны үшін сынады. 1953 жылдың 28 қазанында Фриц Малер Хартфорд симфониясымен алғашқы концертін өткізді, концерт бағдарламасында Бостон симфониясының бас виолончелисі Сэмюэл Мейстің орындауындағы Кабалевскийдің виолончельге арналған концерті қойылды. Концертке көп көрермен келсе де, жаңа дирижер туралы баспасөз тарапынан сын әлі де болды. Хартфорд симфониясының кеңейіп, гүлденуін қалаған Малер білім беру және насихаттау бағдарламаларын жасады. Ол «Жас тыңдаушыларға арналған концерттер» сериясын Бушнеллде бастады және Ренна Оппенхаймерді білім беру директоры етіп тағайындады. Ол жергілікті мектептерге барып, музыкалық аспаптарды көрсетіп, «Жас тыңдаушыларға арналған концерттерді» насихаттады. Малер сондай-ақ «Хартфорд кішкентай симфониясын» құрды – Авон Олд Фармс мектебі, Мисс Портер мектебі, Даффи мектебі және Верпланк мектебінде қосымша концерттер ойнайтын кішірейтілген оркестр. Малер симфонияның бағдарламасына әртүрлілік енгізіп, Прокофьевтің «Александр Невский», Ж. Штраустың «Жарқанат», Чайковскийдің шығармаларынан тұратын бағдарлама, «Шоу-бот» қойылымы, екі «Поп» концерті және Жозе Лимон бишілерінің (Паулин Конер, Фриц Малердің әйелі) қатысуымен «Бидегі театр» атты бағдарламаны қосты. 1954 жылы Хартфорд симфониясы Карл Орффтың «Кармина Бурана» шығармасының американдық тұңғыш көрсетілімін орындады. Көрермендер бұл шығарманы алғаш рет тыңдағаннан кейін тұрып, ықыласпен қол соғып, жергілікті газеттерде мақтауға толы рецензиялар жарияланды. 1957 жылдың 27 наурызында симфония «Кармина Бурананы» Vanguard лейблінде жазды. Фриц Малер Хартфорд симфониясының Vanguard лейблімен үш жаңа альбом жазуын жалғастырды: Берлиоздың «Реквиемі», Густав Малердің «Das Klagende Lied» және Блохтың «Оркестр үшін үш еврей поэмасы», сондай-ақ Копландтың «Оркестр үшін вариациялар және қарапайым адам үшін фанфар».

1960 жылдар

Алпысыншы жылдар Хартфорд симфониясы әкімшілігінің соңғы жылдары оркестрдің өспеуіне байланысты алаңдаушылықпен басталды. Хартфорд симфониясының жаңадан сайланған президенті Фрэнсис Гудвин, «Хартфорд симфониясының әкесі» деп есептеледі, оркестрді өмірінде армандаған «нағыз ұлы оркестр» етуге бекінді. Симфония жақындағы жетістіктері үшін жергілікті мақтаулар алғанымен, Гудвиннің пікірінше, ол әлі оның мүмкіндіктеріне жете қоймаған. The Hartford Times және Hartford Courant 1961–62 жылдар маусымының ашылу концерттеріне орташа баға берді; көбірек адамдар Симфонияның орнына Бушнеллдің концерттік сериясына жазыла бастады, себебі Хартфорд симфониясының орындалуы салыстырғанда нашар деп есептеді. Гудвин, егер жеткілікті қаржы болса, жақсы бағдарлама ұсына алатындарын айтып, бұрынғы симфония президенті Альберт Холланд басқаратын жаңа қаржы жинау науқанын бастады. Науқан үлкен табысқа жетті: оркестр бір жыл ішінде 100 000 доллар жинады. Қоғамдық жұртшылық музыкалық директор Фриц Малер симфония үшін жасаған барлық істеріне риза болғанымен, әкімшілік пен музыканттардың пікірінше, Малер енді HSO-ға сай емес. Малер шетелдік оркестрлерді дирижерлік ету үшін үнемі шетелге сапарлап тұрды және симфонияның дамуына енді мүдделі емес сияқты көрінді. Басқарма жаңа дирижерді жалдағысы келетіні анық болғанда, жұртшылық наразылық білдірді. Малерді қызметтен босату туралы пікірталас күшейгеніне қарамастан, Гудвин мен басқарма оркестрдің жаңа музыкалық директорын іздестіріп жатқанын хабарлады – аспапта ойнайтын, жергілікті музыканттарды жалдайтын және, ең бастысы, оркестрдің іскерлік мәселелеріне толыққанды берілетін адамды. Жалпыұлттық кең ауқымды іздеуден кейін, олар Джульярд квартетінің негізін қалаушы виолончелист Артур Виноградты симфонияның жаңа музыкалық директоры етіп таңдады. Виноград басшылығымен симфония жаңа деңгейге көтерілді. 1965–66 жылдар маусымындағы концерттерге көп көрермен жиналды және симфонияға жазылу саны 15%-ға өсті, Бушнеллдің жазылу сатылымын басып өтті. Ұлттық «Ford Challenge Grant» бағдарламасы аясында, «Ford Company» компаниясы 1966 жылы Хартфорд симфониясына 1 350 000 доллар көлемінде грант берді. «Форд» компаниясы Хартфорд симфониясын «ерекше әлеуеті» және «келесі онжылдықтарға қатысты жоспарлардың көрегендік және реализм сапалары» бар үлгілі жергілікті оркестр деп бағалады. Әрине, бұл сыйлық симфонияны бұрынғыдан жақсы қаржылық жағдайға жеткізді. 1967 жылы Хартфорд симфониялық оркестрі Нью-Йорк қаласында Линкольн орталығы мен Карнеги залында өнер көрсетуге шақырылды. The New Yorker газеті Карнеги залында өткен концерттерінің бірінен кейін Хартфорд симфониясы туралы келесі рецензияны жариялады: «[Хартфорд симфониясы] Бостон, Нью-Йорк, Филадельфия және Кливлендтің төрт үлкен оркестрінен тазарту, дыбыс және ұлы симфониялық оркестрді құрайтын барлық нәрселер бойынша басып өтеді. Артур Виноградтың басшылығымен осы ансамбльдің сапасына мен таң қалдым, ол кәсіби музыканттарды өте жақсы оқытушы болуы керек. Оркестрдің интонациясы өте жақсы, ал дыбысы сәйкесінше жарқын, сол кешкі өте жоғары деңгейдегі орындау үнемі қуаныш сыйлады».

1970 жылдар

1960 жылдардағы керемет жетістіктерге қарамастан, Хартфорд симфониясы «Нью-Йорк Таймс» газетінде қаржылық жағдайы қиын болған 12 американдық оркестрдің бірі ретінде тізілді. HSO 1960 жылдары билет сатылымы бойынша үлкен табысқа және жомарт сыйлықтарға ие болды, бірақ операциялық шығындар жоғары болды және қаржылық құлдырау тағы да қауіп төнді. Он жыл бұрын HSO-ға тағайындалған Ford Challenge Grant шартында, Ford $1,350,000 көлеміндегі сыйлықты беру үшін HSO өздері бір миллион доллар жинауы керек екені көрсетілген. 1971 жылдың соңында Симфония миллион долларлық талаптан $140,000 кем болды, тіпті Фордтың сыйлық ақшасы болашақ бюджеттерге ескерілгеніне қарамастан. Соңғы сәтте Симфонияны қолдаушылар Фрэнсис Гудвин мен Гарри Робинсон HSO-ға әрқайсысы $70,000 көлемінде қаржылай көмек көрсетіп, оркестрге мақсатына жетуіне және Хартфорд қаласына классикалық музыканы ұсынуын жалғастыруына мүмкіндік берді. Алғаш рет қаржылық тұрақтылыққа қол жеткізген Хартфорд симфониясы білім беру бағдарламасын кеңейтіп, Бушнеллде төрт «Жас тыңдаушыларға арналған концерттер», орта мектеп оқушылары үшін «Жастар симфониясы» және Коннектикут колледжінде концерттер сериясын қосты. Осы жылдары Бенни Гудман, Митч Миллер, Исаак Стерн, Леон Флейшер, жас Андре Уоттс, Ицхак Перлман, Ван Клиберн, Элла Фицджеральд және 19 жасар Йо-Йо Ма сияқты әлемдегі ең танымал солистер де келді. 1976 жылы Симфония әр бағдарламада танымал және жаңа американдық музыканы ұсына отырып, ерекше Екі жүз жылдық сериясын ұсынды. Осы жылы Хартфорд симфониясын құру және оны сақтау өміріне арнаған Фрэнсис Гудвиннің қайтыс болғаны да белгілі болды. 1978 жылдың қазан айында музыканттар концерттер мен репетиция уақытының қысқартылуына наразылық білдіріп, ереуілге шықты. Ереуіл он күнге созылды және қазан айының соңында аяқталды. 1979 жылы Симфония «Попс!» сериясын өткізу үшін Ричард Хейманды дирижер ретінде шақырды. Хартфордтағы «Джай Алай» аренасында. Хейманның тағайындалуымен серияға рок-н-ролл, заманауи джаз және халықаралық музыканы қоса алғанда, жаңа және инновациялық «Попс!» бағдарламалары енгізілді.

1980 жылдар

Хартфорд симфониясы әлемнің ең үздік қонақ солистерін шақыруды жалғастырды, соның ішінде Андре Уоттс (фортепиано), Ричард Стольцман (кларнет), Жан Пьер Рампал (флейта), Ицхак Перлман (скрипка), Эммануэль Акс (фортепиано) және Тони Беннетт. Сегізінші жылдары Симфония кеңейіп, жаңа концерттік сериялар құрды, алғашқы екі жылды Бетховен фестивалімен, «Мұз үстіндегі симфония», және «Көктем, махаббатпен» бастады. HSO-ны 20 жыл басқарғаннан кейін, Музыкалық жетекші Артур Виноград бұл оның соңғы маусымы болатынын мәлімдеді. Де Фалла, Барток, Шостакович және Берлиоздің туындыларын бір жыл бойы керемет орындағаннан соң, сондай-ақ виолончельші Мстислав Ростропович сияқты ұлы қонақ әртістердің қатысуымен, Виноград дирижерлік таяқшасын табыстады. 1985 жылы жаңа дирижерді іздеу комитеті елді аралап шыққанда, 1985 жылғы маусым қонақ дирижерлердің қатарымен жалғасты, соның ішінде Питтсбург симфониясының көмекші дирижері болған, шабыттандыратын британдық дирижер Майкл Ланкестер болды. Ланкестер Симфония мен жұртшылыққа үлкен әсер етті; келесі жылы ол HSO-ның жаңа музыкалық жетекшісі болып тағайындалды. Ланкестер қызықты қонақ әртістер мен жаңа бағдарламалар толқынын әкелді, соның ішінде пианист Хорацио Гутьеррес және 13 жасар скрипкашы Мидори, сондай-ақ Бриттен, Айвс, Роррем және Харбисонның шығармаларын орындады. Бұл маусымда классикалық және поп-музыкадан тұратын үлкен бағдарламалар, жаңа «Ашылу» және «Музыка жолда» сериялары, сондай-ақ жергілікті орта мектептердегі қоғамдық концерттер ұйымдастырылды. Осы жаңа концерттерді өткізу үшін музыканттар 21 толық жұмыс күнін қамтитын «негізгі» музыканттарға арналған жаңа келісімшартты бекітті, оларға қызметіне қарай емес, жалақы төленді. Ланкестер бағдарлама стандартын жаңартты, ол Мартину, Уолтон және Колб сияқты композиторлардың заманауи, авангардтық музыкасын Вердидің «Реквиемі» сияқты дәстүрлі туындылармен үйлестірді. Билет сатылымы өте жақсы болды және Симфония өсуді жалғастырды. Симфонияның көрермендері концерттердің көбеюіне қуанса да, музыканттар бұрынғыдан да көп ойнауға мәжбүр болды. Көптеген «негізгі» музыканттар өнер көрсету кезінде жарақат алды, оркестр мүшелері арасында жалақы ставкалары туралы түсініспеушіліктер болды. Барлық өнер көрсетулер 11 апталық дау кезінде тоқтатылды; жыл соңында HSO жұмыс кестесі әлдеқайда қолайлы болған жаңа келісімшарттарға қол қойды. Хартфорд симфониясы 1989 жылдың 18 қаңтарында қайтадан есігін ашты. Осыдан кейін Хартфордтың классикалық музыкаға деген құштарлығы толастамады. Биыл Симфония бес жаңа серияны бастады: «Классикалық әңгімелер», мектептердегі «Симфоникалық балалар» концерттері, Отбасылық концерттер, жергілікті шіркеулерде толық сатылған «Готикалық кеңістіктегі музыка» сериясы және жаңа жазғы концерттер жиынтығы.

1990 жылдар

Хартфорд симфониясының музыкалық директоры Майкл Ланкестер «Классикалық әңгімелер» сериясын бастау арқылы оркестрдің Хартфорд қауымдастығындағы беделін одан әрі арттырды. Бұл бағдарлама HSO тыңдаушыларын сүйікті композиторларының жеке өмірімен таныстыру мақсатында құрылды. Ланкестер отбасылық және балалар концерттерін кеңейтті, тіпті осы бағдарламаларға көптеген музыка өлеңдерін өзі жазды. 1988 жылғы келісімшарт талқылауларынан бері музыканттар мен әкімшілік арасында шиеленіс болды, ал 1991 жылы мәселелер шешімін тапты. Келісімшарт дауының нәтижесінде оркестр жұмыс істеуге келіспеді және Симфония 1991–92 маусымын тоқтатуға мәжбүр болды. Он төрт айдан кейін келісімге келіп, HSO жұмысын қайта бастады. 1991–92 маусымы тоқтатылғаннан кейін жаңа тіркелулер азайып, 1992–93 маусымының болашағы күмәнді болды. Осы қиындыққа қарсы тұрып, HSO көңілсіздікке бой алмады, керісінше шығармашылыққа шақырылды. Бюджет пен штатты қайта құру және музыканттардың белсенділігі арқасында оркестр қиындықтан шығып, Хартфордта музыканы сақтап қалды. Симфония 1993 жылы 50 жылдық мерейтойлық маусымын Маэстро Ланкестер жазған фанфармен ашты. Бұрынғы шиеленіс пен дау-дамай орнына енді музыканттар, директорлар кеңесі және штат қызметкерлері Симфонияны сақтап қалу үшін біріге жұмыс істеді. Симфония қорды кеңейту, тіркелуді арттыру және бюджетті теңгерлеу үшін жаңа қаржы жинау жұмыстарын бастады. Осы жылы HSO «Signature Series» атты жаңа камералық оркестр сериясын іске қосты. 1996 жылы HSO HSO жазғы сериясының – Талкотт тау музыка фестивалінің алғашқы сынақ маусымын өткізді. 1997 жылы HSO онжылдық басындағы қаржылық және әкімшілік қиындықтардан кейін теңгерімді бюджетке қол жеткізуге ұмтылды. Бұл жаңару тек тиімді маркетингке ғана емес, сонымен қатар оркестрдің көркемдік сапасының тұрақты өсуіне, жан-жақты бағдарламалауға, музыка мен мәдени білім беруге басымдық беруге, жаңа, шебер және кәсіби басқаруға байланысты болды. HSO 1997–98 маусымын Стравинскийдің «Эдип Рекс» атты ораториясымен, үлкен хор және театрлық декорациялармен өткізді. Биылғы жылы қонақ артистер қатарында пианиношылар Леон Флейшер мен Гаррик Ольссон, виолончельші Ральф Киршбаум және актер Кристофер Пламмер болды. Майкл Ланкестер 1999 жылы HSO-дан кететінін хабарлады. Музыкалық директорының зейнеткерлікке шығуын тойлау үшін симфония сол кездегі ең көрнекті артистерді шақырды, олар Йо-Йо Ма, Ефим Бронфман, Марвин Хамлиш, Кристоф Пендерецки, Уте Лемпер және Капитан Кенгуру болды. Осы даулы онжылдықтың соңында симфония болашаққа көз жіберіп, Коннектикут оркестрінің жаңа жетекшісін іздеуді бастады.

2000 жылдар

HSO 2000 жылы жаңа көрермендерге жету мақсатында «Менің арманым бар» атты ірі қоғамдық жобаны бастады. Бұл HSO-ның Мартин Лютер Кингтің өмірі мен мұрасын тойлайтын тұңғыш концерті болды және ол 1963 жылғы «Менің арманым бар» сөйлеуінің құрметіне аталды. Сонымен қатар, оркестр танымал тенор Андреа Бочеллимен алғаш рет гастрольдік сапарға шақырылды; екеуі Солтүстік Американың 15 қаласында концерттер берді. Үш жылдық іздеуден кейін HSO жаңа музыкалық жетекшісі Эдвард Каммингтің тағайындалғанын хабарлады, ол Коннектикут штатына «Күтпегенге дайын болыңыз» деді. Бұл жаңа тағайындама оркестрге жаңа серпіліс берді, ал жаңа репертуар көп көрерменді әкелді. Бұл өзгеріспен бірге көзқарас та өзгерді: Камминг HSO-ның Үлкен Хартфорд аймағының халқы үшін оркестр болғанын және репертуар осыны көрсететінін қалады. Осы мақсатта Симфония Хартфорд қаласының жергілікті қауымдастығымен байланыс орнату миссиясын бастады, бастапқыда Мартин Лютер Кингтің естелік концерті мен жаңа Латино музыка фестивалімен. Америкалық оркестрлер лигасы Хартфорд симфониялық оркестріне 2003 жылғы ASCAP сыйлығын қазіргі заманғы музыканың батыл бағдарламаларын іске асырғаны үшін табыс етті. Испандық кәсіби желі HSO-ның «испандық өнер мен мәдениетті насихаттауға деген адалдығын» мойындады. Бұған қоса, HSO екі ерекше награданы алған оркестрлердің қатарына қосылды: MetLife Foundation-ның «Өмір үшін музыка» бағдарламасынан ірі қаржылық қолдау және Кеннеди орталығы ұйымдастырған және SBC қаржылаған «Америкалық оркестрді қолдау» жобасына қатысуға шақыру. HSO Солтүстік Америкадағы үш оркестрдің бірі болып, 2004 жылғы MetLife сыйлығымен «Қоғамдық қатысудағы үздік жетістіктері» үшін марапатталды. Симфония тағы да Андреа Бочеллимен гастрольдік сапарға шықты және «Коннектикут штатының өнер саласына қосқан ең үлкен үлесі мен көркем жетістіктері үшін» Губернатордың өнер сыйлығымен марапатталды. 2005 жылы HSO Андреа Бочеллимен үшінші рет гастрольдік сапарға шықты, бұл оркестрге ұлттық деңгейде танымалдық әкелді. Коннектикут штатындағы табиғи газ компаниясы оркестрдің инновациялық бағдарламаларын ескере отырып, оған Әртүрлілік сыйлығын табыс етті. Әлемге танымал виолончельші Йо-Йо Ма Эдвард Камминг пен HSO-ға 2007–08 маусымының ашылу концертіне қосылды. Әртүрлі репертуардан тұратын маңызды жылдан кейін Америкалық оркестрлер лигасы HSO-ға төрт жылдың ішінде екінші рет ASCAP сыйлығын қазіргі заманғы музыканың батыл бағдарламаларын іске асырғаны үшін табыс етті. HSO-ның 65 жылдық мерейтойлық маусымы Бетховеннің барлық симфонияларын Бушнеллдің жақын орналасқан Белдинг театрында орындаумен белгіленді. Бұл жыл HSO-ның Талкотт таулық музыка фестивалінің ең табысты жылы болды. 2009 жылы Камминг музыкалық жетекші ретіндегі соңғы маусымы 2010–11 жылдары болатынын жариялады, осылайша оның орнын іздеуге екі жылдық дайындық басталды.

2010 жылдар

2009 жылдан 2011 жылға дейін HSO музыкалық директор іздестіруді өткізді, оның аясында елдің түкпір-түкпірінен алты музыкалық директор Хартфордқа шақырылып, оркестрмен дирижерлік жасады. Соңғы үміткер ең жақсы әсер қалдырып, HSO-да өнер көрсеткеннен кейін бірден жұмысқа қабылданды. 2011 жылдың қаңтар айында HSO Сиэтл симфониялық оркестрінің бұрынғы дирижері Каролин Куанның 2012 жылғы маусымнан бастап келесі музыкалық директор болатынын хабарлады. Ол осы лауазымға тағайындалған ең жас және алғашқы әйел болды. 2011–12 жылғы маусым «Саябақта пикник» атты тегін концертпен ашылды, онда Куанның тұңғыш маусымында орындалатын әртістер мен репертуар ұсынылды. Осыдан кейін HSO бірқатар жаңа қоғамдық жобаларды іске қосты, оның ішінде Хартфордтағы El Sistema үлгісіндегі мектептен кейінгі музыкалық бағдарлама – CityMusic. 2012 жылы HSO Getty қорынан «Музыканттарға қамқорлық» жобасын іске қосу үшін грант алды, ол тірі, интерактивті музыкалық тәжірибелер арқылы денсаулық сақтау қажеттіліктеріне байланысты дәстүрлі музыкалық қойылымдарға қатыса алмайтын барлық жастағы адамдардың өмір сапасын жақсартуға бағытталған. Қолжетімді және инновациялық, қоғамдық бағдарламалардың арқасында HSO концерттеріне қатысушылар саны соңғы он жылдағы ең жоғары көрсеткішке жетіп, жаңа және жас көрермендерді тартты. 2014 жылы HSO The Bushnell Center for the Performing Artsпен басқару қызметтері жөніндегі ынтымақтастыққа келісім жасады. Келісімге сәйкес, HSO және The Bushnell тәуелсіз, 501(c)(3) коммерциялық емес ұйымдар болып қалады, ал The Bushnell HSO-ға басшылық және әкімшілік қолдау көрсетеді.