Кіріспе

Италиялық композитор

Виттория Алеотти (шамамен 1575 – 1620 жылдан кейін), Рафаэлла Алеоттамен (шамамен 1570 – 1646 жылдан кейін) бір адам деп есептеледі, итальяндық августин орденінің қарындасы, композитор және органшы болған.

Ерте өмір

Ол Феррара қаласында белгілі сәулетші Джованни Баттиста Алеотти отбасында дүниеге келді және 1631 жылы жазылған өсиетнамасында есімдік аталып өтті. Әкесінің сөзіне қарағанда, Виттория әпкесінің музыка сабақтарын тыңдағаннан кейін музыкаға қызығушылық танытқан. Бір жылдың ішінде Виттория аспаптарды, негізінен клавесинді, және дауысын жақсы меңгерді, сондықтан оны Алессандро Миллевиль және Эрcole Паскиниге оқуға жіберді. 6 немесе 7 жасында Паскинимен жұмыс істегеннен кейін, Витторияны музыкалық дағдыларын дамытумен әйгілі Феррарадағы Сан-Вито монастырына жіберу ұсынылды. 14 жасқа келгенде Виттория монастырға кіріп, өмірін қызмет етуге арнады.

Тұлға туралы дау

Джованни Баттиста Алеоттидің бес қызы болған деседі. Рафаэлла есімді қызы туралы жазба болмаса да, Виттория қызметке берілгеннен кейін есімін өзгерткендігі болжанады. Көптеген деректер Виттория мен Рафаэлла – екі бөлек қарындас екенін көрсетеді, ал кейбіреулері олардың бір адам екенін айтады. Бұл шатасу Джованнидің Витторияның жалғыз жарияланған музыка кітабына жазған арнауынан туындаған. Онда ол үлкен қызы монах болуға дайындалып, музыкамен айналысып жатқанда, кіші қызы Витторияның музыканы естіп, қызығушылық танытқанын айтады. Осы ақпарат негізінде, кейбіреулер Виттория мен Рафаэлла – екі түрлі адам деп санайды. Бұл пікірді қолдау үшін көптеген адамдар бір әйелдің екі түрлі музыкалық туындыны екі түрлі атпен жариялауының мүмкін емес екенін жазды. Бұған қоса, Виттория өзінің туындыларын әкесіне арнаса, Рафаэлла өзінің арнауын жазуға толық жауапкершілік алды, осылайша екеуінің мінездерінің өзгеше екенін көрсетеді. 1593 жылдан кейін Виттория туралы ешқандай мәлімет болмады, ал Рафаэлла музыкалық өнердегі шеберлігімен және жетекшілік қабілетімен зор даңққа ие болды.

Шығармалары

1591 жылы Виттория «Il giardino de musici ferraresi» атты музыкалық антологияда бір мадригалды («Di pallide viole») жариялады. Екі жыл өткен соң, ол Джованни Баттиста Гуаринидің сегіз өлеңін музыкаға қойды, оларды әкесі кейін граф дель Заффоға жіберді, ол оларды Венецияда Джакомо Винченти басып шығарды. Бұл мадригалдар жинағы «Ghirlanda de madrigali a quattro voci» деп аталды. Алеотти «T'amo mia vita» мәтінін музыкаға бірінші болып қойған, кем дегенде 19 композитордың бірі болды. Виттория мадригалдар кітабын жариялаған жылдың өзінде Рафаэлла мотеттер кітабын шығарды. 1593 жылы Амадино баспасында жарық көрген «Sacrae cantiones quinque, septem, octo, & decem vocibus decantande» әйел композиторының баспаға шыққан тұңғыш киелі музыка жинағы болды. Онда он сегіз мотет, оның ішінде он үш квинтет, екі септет, екі октит және он дауыстық мотет бар. Алеотти мотеттерді латын тілінде жазды және өңдеді.

Стиль

Рафаэлла орган ойнау шеберлігімен танымал болды, сонымен қатар клавесин, тромбон және басқа да үрмелі аспаптарда ойнаумен де белгілі болды. Ол Ерколь Боттригари тарапынан жиырма үш қарындастан тұратын ансамбльді жетектеу таланты мен қабілеті үшін үздіксіз мақтауға ие болды; ол өмірінің соңына дейін монастырдың маэстрасы болды. Рафаэлла күрделі музыканы ұнататын және мәтіннің әсерін күшейту үшін жиі үйлесімділік пен диссонансты қолданатын. Дегенмен, кейде оны сынға алды, себебі кейбір адамдар музыка көбірек дауыстарды қолдану арқылы күрделенгенде, оның қасиеттілігі жоғалып, ләззатқа берілгендігін ойлады.