Византия сардары Базилий Бойоанн: Италиядағы қайта жандану және күйреу
Basil Boioannes
Базилий Бойоанн – византиялық генерал, Италиядағы византия билігін қайта орнатуға көмектескен. Ломбардтар мен нормандарға қарсы күресі, сарбаздары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Василий Бойоннес (Βασίλειος Βοϊωάννης (Basíleios Boïōánnēs),; Basilius Bugianus,), итальян тілінде (buˈdʒaːno) деп аталады, Италияның византиялық катапаны (1017 – 1027) және өз заманының ең ұлы византиялық генералдарының бірі болды. Оның жетістіктері империяға бірнеше ғасыр бойы төмендеуден кейін Оңтүстік Италияда қайтадан маңызды күш ретінде орнығуға мүмкіндік берді. Алайда, Меццоджиорноның билік құрылымына енгізілген норманд авантюристтері соңында осының артықшылығын пайдаланды.
Basil Boioannes (Βασίλειος Βοϊωάννης (Basíleios Boïōánnēs), ; Basilius Bugianus, ), in Italian called (buˈdʒaːno), was the Byzantine catapan of Italy (1017 – 1027) and one of the greatest Byzantine generals of his time. His accomplishments enabled the Empire to reestablish itself as a major force in southern Italy after centuries of decline. Yet, the Norman adventurers introduced into the power structure of the Mezzogiorno would be the eventual beneficiaries.
Өмір
Император Василий II оны 1017 жылдың желтоқсанында тағайындағаннан кейін, ол дереу Константинопольден ломбардтық генерал Мелус Бари мен оның норман әскерлерінің бүліктерін басу үшін күш сұрады. Өтініш қабылданды: элиталық варяг гвардиясы жіберілді. Екі әскер Каннаның жанындағы Офанто өзенінде кездесті, бұл жерде Ханнибал б.з.д. 216 жылы римдіктерден жеңіске жеткен еді. Екінші Канна шайқасында Бойонн да осындай шешуші жеңіске қол жеткізді. Бойонн өз табыстарын Апеннин жотасындағы Апулия жазығына кіретін өткелді қорғаған үлкен бекініс салып сақтады. Троя, Кіші Азияның ежелгі қаласының атымен аталып, 1019 жылы Бойоннның нормандық әскерлерімен гарнизондықталды. Көп ұзамай бүкіл Меццогиорно Византия билігіне бағынды, тек Папалыққа адал Беневенто герцогтығы ғана бағынбады. Оңтүстіктегі жағдайдың өзгеруінен қорқып, Папа Бенедикт VIII 1020 жылы Бамбергке Рим императоры Генрих II-мен кеңесу үшін барды. Император дереу әрекет етпеді, бірақ келесі жылғы оқиғалар оны араласуға итерді. Бойонн мен оның жаңа одақтасы Капуа князі Пандульф IV Мелустың жекжаттысы Даттусқа қарсы жорық жасап, оның Гарильянодағы мұнарасын басып алды. 15 маусымда Даттусты маймыл, әтеш және жыланмен бірге қапқа орап теңізге лақтырды. Келесі жылы, жауап ретінде, зор императорлық әскер Трояның жаңа бекінісіне шабуыл жасау үшін оңтүстікке аттанды. Гарнизон қарсы тұрып, құлаған жоқ. Бойонн қаланың адалдығы үшін оған жеңілдіктер берді. 1025 жылы Бойонн Василий II-мен бірге Сицилияға жорыққа дайындалып жатқанда, ұлы император қайтыс болды. Константин VIII, оның бірге билеушісі және мұрагері, жорықты тоқтатты, ал катапан Пандульфке Капуаны қайтаруға көмектесу үшін солтүстікке аттанды, оны Генрих II үш жыл бұрын басып алған еді. Бойонн Капуаның жаңа князі Теано Пандульфке Неапольге қауіпсіз өтуге рұхсат берді және 1026 жылдың мамырында оның бағынуын қабылдады. Бұл оның соңғы маңызды жорығы болды. 1027 жылы ол қайта шақырылды. Оның орнына келгендер оның көрсеткен әскери тиімділік деңгейіне жете алмады. Келесі ғасырда Византияның Италиядағы ықпалы бірте-бірте азайды және толығымен жойылды. 1041 жылы Бойонннің ұлы Экзавгуст катапан болып тағайындалды, бірақ ол бұл лауазымда бір жылдан аспады.
Upon his appointment by Emperor Basil II in December 1017, he immediately requested reinforcements from Constantinople to fight the insurgency of the Lombard general Melus of Bari and his Norman soldiery. The request was granted: a detachment of the elite Varangian Guard was sent. The two forces met on the river Ofanto near Cannae, the site of Hannibal's victory over the Romans in 216 BC. In the second Battle of Cannae, Boioannes achieved an equally decisive victory. Boioannes protected his gains by immediately building a great fortress at the Apennine pass guarding the entrance to the Apulian plain. Troia, named after the ancient city of Asia Minor, was garrisoned by Boioannes' own contingent of Norman troops in 1019. Soon, all the Mezzogiorno had submitted to Byzantine authority, with the exception of the Duchy of Benevento, which remained faithful to the Papacy. Frightened by the shift in momentum in the south, Pope Benedict VIII went north in 1020 to Bamberg to confer with the Holy Roman Emperor, Henry II. The Emperor took no immediate action, but events of the next year convinced him to intervene. Boioannes and his new ally Prince Pandulf IV of Capua marched on Melus' brother in law Dattus and captured his tower on the Garigliano. On 15 June, Dattus was tied up in a sack with a monkey, a rooster, and a snake and thrown into the sea. The next year, in response, a huge imperial army marched south to attack the new fortress of Troia. The garrison held out and never fell. Boioannes granted the town privileges for its loyalty. In 1025, Boioannes was preparing to lead a Sicilian expedition with Basil II when the great emperor died. Constantine VIII, his co ruler and successor, cancelled the expedition, and the catapan went north to aid Pandulf in retaking Capua, which Henry II had captured three years earlier. Boioannes offered the new prince of Capua, Pandulf of Teano, safe passage to Naples and accepted his surrender in May 1026. This was to be his last major campaign. In 1027, he was recalled. His replacements hardly lived up to the standard of military effectiveness he set. During the next century, Byzantine influence in Italy steadily declined to nil. In 1041, Boioannes' son Exaugustus was named catapan, but he did not last a year in that post.