Испан ақыны Хосе Мария Габриэль и Галан: Өмір және шығармашылығы

Кіріспе

Испан ақыны Хосе Мария Габриэль и Галан (28 маусым 1870 жылы, Фрадес-де-ла-Сьерра (Саламанка) – 6 қаңтар 1905 жылы, Гихо-де-Гранадилья, Касерес, Испания) – кастиль және экстремадур тілдерінде шығармалар жазған испан ақыны. Ол Гиюэло (Саламанка) және Пьедрахита (Авила) қалаларында мұғалім болып жұмыс істеген. Оның поэзиясы тақырыптық және құрылымдық тұрғыдан өте консервативті: ол дәстүрді, отбасын, ұлттық ерекшелікті, католик дінінің қағидаларын немесе қарапайым ауылдық өмірді қорғаған.

Өмір

Ол өзінің жері бар шаруа отбасында дүниеге келген. Балалық шағын туған ауылында өткізді, сол жерде мектепке де барды. 15 жасында оқуын жалғастыру үшін Саламанкаға кетіп, алғашқы өлеңдерін сол кезден бастады. Сонымен қатар, ол тоқыма қоймасында жұмыс істей бастады. 1888 жылы мектеп мұғалімі дипломын алып, туған қаласынан 20 шақырым қашықтықтағы Гихуэло қаласына жұмысқа тағайындалды. Гихуэлода аз уақыт тұрғаннан кейін ол Мадридке қайта оралып, Escuela Normal Central ("Орталық нормалық мектеп") оқуын жалғастырды. Бұл қала оған ұнамады, ол онда қысқа ғана уақыт өмір сүрді (кейбір хаттарында оны 'Modernópolis' деп атады). Оқуын бітірген соң, ол Пьедрахита қаласына (Авила провинциясы) жіберілді, онда алған педагогикалық білімін тәжірибеде қолданды. Өмірінің осы кезеңі көңілсіздікке толы болды, ол досына "El Solitario" ("Жалғыз") деген атпен хат жазды. Сол жылдары жас мұғалім ерекше қайғылы және меланхолиялық мінезін қалыптастырды, оның терең діни сенімдері (анасы Бернардадан сіңген) өлеңдерінде көрінеді. Әйелі Дезидериамен танысқанға дейін (ол оны "Ми вакерилла" (маған қатысты "кішкентай саумалшы қыз") деп атады) оның өмірі түбегейлі өзгерді, ал 1898 жылғы 26 қаңтарда Пласенсияда үйленгеннен кейін бұл өзгеріс одан да тереңдеді. Ол мұғалімдік қызметінен кетіп, Касерес провинциясындағы Гвихо-де-Гранадильяда жаңа өмірге көшті, әйелінің ағасының меншігіндегі Эль-Техар дехесасын басқарды. Ол жерде поэзиялық стилін қалыптастыруға уақыт пен тыныштық таба алды. Бірінші ұлы (Хесус, 1898) дүниеге келгенде, ол өзінің әйгілі Extremeñas өлеңдерінің біріншісі – El Cristu Benditu-ді жазды. Ол 6 қаңтарда пневмониядан көз жұмды. Гуахо-де-Гранадилья қалалық әкімдігі қазірде оның тұрған үйін мұражай ретінде сақтап келеді, онда оның қолжазбалары мен жеке заттары қойылған (барлығы оның мұрагерлері сыйлаған).

He was born into a peasant family that owned its own lands. He spent his childhood in his hometown, where he attended school. At 15, he left for Salamanca in order to go on with his studies. His first verses can be traced back to that early period. Simultaneously, he starts working in a textile warehouse. In 1888, he graduated for being a school teacher and he is assigned a working position in Guijuelo, about 20 km away from his hometown. After a brief stay in Guijuelo, he departs again for Madrid, this time for keeping on with his studies in the Escuela Normal Central ("Normal Central School"). He was to live there for a very short period, for the metropolis caused disgust in him (he actually mentioned it as 'Modernópolis' in some of his letters). After finishing his studies, he is sent to Piedrahíta (town in the Ávila province), where he puts his newly acquired pedagogic knowledge into practice. Such period of his life is characterised by a gloomy frame of mind, he signed the letters to his friend as "El Solitario" ("The solitary one"). In those years the young teacher develops his characteristic sad and melancholic personality, with profound religious beliefs (which he got from his mother, Bernarda), which can be perceived in his poems. It wasn't until he met his wife, Desideria, (who she mentions as "Mi vaquerilla" (my little cowgirl)) that he undergoes a radical change, which becomes even deeper from his wedding on, the 26th of January 1898, in Plasencia. He resigns from his job as a teacher and sets up his new residence in Guijo de Granadilla, in the province of Cáceres, where he administers the dehesa El Tejar, property of his wife's uncle. It's there where he can find the time and tranquility for shaping his poetic style. As his first son is born (Jesús, 1898) he writes El Cristu Benditu, the first of his famous Extremeñas. He died on 6 January 1905, a victim of pneumonia. The city hall of Guijo de Granadilla currently still maintains the house in which he lived, as a museum devoted to him, where his manuscripts and personal objects are displayed (all of which were donated by his heirs).