Калифорния су жобасы: Су басқару, энергия және су жеткізу жүйесі

Кіріспе

Су тасқынын бақылау, энергия өндіру және су тасымалдау инфрақұрылымы

Калифорния штатының су жобасы, көбінесе SWP деп аталады, АҚШ-тың Калифорния штатында Калифорния су ресурстары департаментінің бақылауымен жүзеге асырылатын мемлекеттік су шаруашылығы жобасы болып табылады. SWP – әлемдегі ең ірі мемлекеттік су және қуат кәсіпорындарының бірі, ол 27 миллионнан астам адамды ауыз сумен қамтамасыз етеді және жылына орташа есеппен 6500 ГВт/сағ гидроэлектр энергиясын өндіреді. Дегенмен, штаттың өзіндегі ең ірі қуат тұтынушысы болғандықтан, оның таза тұтынуы 5100 ГВт/сағ құрайды. SWP Солтүстік Калифорниядағы өзендерден су жинап, су тапшылығы бар, бірақ халық тығыз қоныстанған қалаларға су құбырлары, сорғы станциялары және электр станциялары желісі арқылы қайта бөліп береді. Жобамен қамтамасыз етілген судың шамамен 70%-ы Оңтүстік Калифорния және Сан-Франциско шығанағындағы қалалар мен өнеркәсіп үшін, ал 30%-ы Орталық аңғардағы суаруға пайдаланылады. Оңтүстік Калифорнияға жеткізу үшін су Техачапи тауларынан 2882 фут (878 м) биіктікке, ал Эдмонстон сорғы станциясында ғана 1926 фут (587 м) биіктікке көтерілуі керек, бұл әлемдегі ең биік су көтеру көрсеткіші. SWP көптеген құрылыстарды федералдық Орталық аңғар жобасымен (CVP) бөліседі, ол негізінен ауыл шаруашылығымен айналысатын пайдаланушыларға қызмет көрсетеді. SWP және CVP каналдары арасында суды жобаға қатысушылардың қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін қажет болған жағдайда алмастыруға болады. SWP Калифорния экономикасына жылдық шамамен 400 миллиард доллар көлемінде пайда әкеледі. 1960 жылы іске қосылғаннан бері SWP 21 дамба және 700 мильден астам (1127 км) каналдар, құбырлар мен туннельдер салуды қажет етті, бірақ бұл бастапқыда ұсынылған құрылыстардың аз бөлігі ғана. Нәтижесінде, жоба жылдық орташа көрсеткіштен кем су жеткізіп берді, ал белгіленген мөлшері... Суды құрғақ маусымда Сакраменто-Сан-Хоакин өзендері дельтасынан алудың қоршаған ортаға тигізетін зияны, осы сезімтал эстуарлық аймаққа байланысты, су жеткізілуінің одан әрі қысқартылуына жиі себеп болды. SWP-ның су жеткізу қабілетін кеңейту және суды алудың қоршаған ортаға тигізетін әсерлеріне шешім табу жұмыстары бүгінгі күнге дейін жалғасуда.

The California State Water Project, commonly known as the SWP, is a state water management project in the U. S. state of California under the supervision of the California Department of Water Resources. The SWP is one of the largest public water and power utilities in the world, providing drinking water for more than 27 million people and generating an average of 6,500 GWh of hydroelectricity annually. However, as it is the largest single consumer of power in the state itself, it has a net usage of 5,100 GWh. The SWP collects water from rivers in Northern California and redistributes it to the water scarce but populous cities through a network of aqueducts, pumping stations and power plants. About 70% of the water provided by the project is used for urban areas and industry in Southern California and the San Francisco Bay Area, and 30% is used for irrigation in the Central Valley. To reach Southern California, the water must be pumped 2882 feet (878 m) over the Tehachapi Mountains, with 1926 feet (587 m) at the Edmonston Pumping Plant alone, the highest single water lift in the world. The SWP shares many facilities with the federal Central Valley Project (CVP), which primarily serves agricultural users. Water can be interchanged between SWP and CVP canals as needed to meet peak requirements for project constituents. The SWP provides estimated annual benefits of $400 billion to California's economy. Since its inception in 1960, the SWP has required the construction of 21 dams and more than 700 mile (1127 km) of canals, pipelines and tunnels, although these constitute only a fraction of the facilities originally proposed. As a result, the project has only delivered an average of annually, as compared to total entitlements of Environmental concerns caused by the dry season removal of water from the Sacramento–San Joaquin River Delta, a sensitive estuary region, have often led to further reductions in water delivery. Work continues today to expand the SWP's water delivery capacity while finding solutions for the environmental impacts of water diversion.

Тарих

Жобаның бастапқы мақсаты – құрғақ Оңтүстік Калифорнияны сумен қамтамасыз ету болды, өйткені аймақтың өсуін қамтамасыз ету үшін жергілікті су ресурстары мен Колорадо өзенінен бөлген үлес жеткіліксіз болды. SWP екі ұсынысқа негізделген. 1951 жылғы Батыс Американы зерттеу, АҚШ-тың Су шаруашылығы бюросы жүргізген зерттеу, Батыс АҚШ-та бассейн аралық су берудің мүмкіндігін бағалады. Калифорнияда бұл жоспар Калифорнияның Солтүстік жағалауына құйылатын өзендерде – жабайы және бөгетсіз Кламат, Ил, Мэд және Смит өзендері жүйелерінде – бөгеттер салуды және тұтқындалған суды Сакраменто өзені жүйесіне жеткізу үшін туннельдер салуды қарастырды, онда ол оңтүстікке қарай ауыстырылуы мүмкін еді. Сол жылы Мемлекеттік инженер А. Д. Эдмонстон Федер өзені жобасын ұсынды, ол осы мақсатта Сакраменто өзенінің саласы – Федер өзенін бөгеттеуді ұсынды. Федер өзені Солтүстік жағалаудағы өзендерге қарағанда әлдеқайда қолжетімді болды, бірақ суы аз болды. Екі жоспар бойынша да арналар мен сорғылар суды Орталық аңғар арқылы Техачапи тауларының табанына дейін оңтүстікке қарай тасымалдайтын еді, онда ол Техачапи туннелі арқылы Оңтүстік Калифорнияға жеткізіледі. Көліктік жүйелік су басқару жүйесін құруға (көбінесе, бірақ негізінен суаруға негізделген Орталық аңғар жобасын толықтыратын) шақыру 1956 жылы Калифорния Су ресурстары департаментінің құрылуына әкелді. Келесі жылы алдын ала зерттеулер Калифорния Су жоспарына немесе №3 бюллетеньге жинақталды. Жобаның мақсаты – «Калифорнияның суларын бақылау, қорғау, сақтау, бөлу және пайдалану, мемлекеттің барлық аймақтарындағы барлық пайдалы мақсаттар үшін қазіргі және болашақ қажеттіліктерді барынша қамтамасыз ету» болды. Кейінірек Калифорнияның губернаторы Пэт Браун бұл «адамдар мен географияның кездейсоқ жағдайын түзету» үшін жасалғанын айтты. Солтүстік жағалаудағы өзендерді бұру жоспары жергілікті тұрғындардың қатты қарсылығынан және Солтүстік жағалаудағы өзендердегі шабаққа тигізетін ықтимал әсерінен алаңдаушылықтан кейін жоспардың алғашқы кезеңдерінде тоқтатылды. Калифорния Су жоспарында Эдмонстон ұсынғандай, тек Федер өзенін дамыту жалғастырылуы керек еді. 1959 жылғы Бернс-Портер заңы облигациялық шара арқылы бастапқы қаржыландырудың 1,75 миллиард долларын қамтамасыз етті. Жобаның бірінші кезеңінің құрылысы 1960 жылы басталды. Солтүстік Калифорния тұрғындары бұл шараны бекерге кеткен ақшаға жұмсау және олардың су ресурстарын ұрлау әрекеті деп қарастырды. Шын мәнінде, Лос-Анджелес қаласы – негізгі пайда алушылардың бірі – жобаға қарсы болды; жергілікті тұрғындар оны Колорадо өзені бассейніндегі басқа штаттардағы саясаткерлердің Лос-Анджелеске Колорадо өзенінің үлесінен бас тартуға мәжбүр ету үшін жасаған айла-амалы деп қарады. Тарихшылар Бернс-Портер заңының және Мемлекеттік су жобасының табысын ірі агробизнес лоббисіне, әсіресе Дж. Г. Босвелл II мақта компаниясына байланыстырады. Облигация 5,8 миллион бюллетеньнің ішінде өте тар маржамен, 174 мың дауыспен қабылданды. 1961 жылы Оровиль бөгетінің құрылысы басталды, ал 1963 жылы Калифорния су құбыры мен Сан-Луис су қоймасының құрылысы басталды. 1962 жылы Бей аймағына алғашқы жеткізілімдер жасалды, ал 1968 жылы су Сан-Хоакин аңғарына жетті. Техачапи тауларының геологиялық жағдайына байланысты алаңдаушылықтар туннель жоспарын тоқтатуға мәжбүр етті; суды таулардың 3500 фут (1067 м) биіктігінен сорғылау қажет болды. 1973 жылы сорғылар және су құбырының шығыс және батыс тармақтары аяқталды, ал бірінші су Оңтүстік Калифорнияға жеткізілді. Экологиялық жағынан осал Сакраменто-Сан-Хоакин өзендерінің дельтасы бойынша SWP суын тасымалдайтын Перифериялық канал 1982 жылы экологиялық мәселелерге байланысты қабылданбады. Жағалаулық тармақ, жағалаудың орталық бөлігіне су жеткізетін, 1997 жылы аяқталды. Сакраменто өзенінің саласы болып табылатын Федер өзені Мемлекеттік су жобасының негізгі су көзін қамтамасыз етеді. Федер өзенінің бастауынан ағып шығатын сулар Антилопа, Френчман және Дэвис су қоймаларында жиналады, олар Федер өзенінің Солтүстік және Орта салаларын жинақтайды. Бұл үш су қоймасы, жиынтығында, Үстіңгі Федер өзені көлдері деп аталады. Бұл үш су қоймасы Үстіңгі Федер өзені жүйесінен босатылған судың шамамен 500 миллион куб метрді жинауға мүмкіндік береді. Оровил қаласынан бірнеше шақырым жоғары Оровил бөгетімен құрылған Оровил көліне ағып жатыр. Биіктігі 770 фут (235 м) болатын Оровил АҚШ-тағы ең биік бөгет; көлемі бойынша ол Калифорниядағы ең үлкен бөгет. 1957 жылы төтенше су тасқынына қарсы шара ретінде құрылысқа рұқсат берілген Оровил бөгеті 1961 және 1967 жылдар арасында салынды, ал су қоймасы алғаш рет 1968 жылы толтырылды. Оровил көлінің сыйымдылығы шамамен 500 миллион куб метр суды құрайды, бұл SWP жүйесінің жалпы сыйымдылығының 61 пайызын құрайды және жобаның ең маңызды су қоймасы болып табылады. Оровил бөгетінің төмен жағында орналасқан екі басқа гидроэлектр станциясы бар, олар бірге Оровил Термалито кешенін құрайды. Термалито алқабы мен Термалито бөгеті 120 МВт Thermalito сорғылық-генераторлық станциясын, ал Термалито бөгеті кішігірім 3,3 МВт электр станциясын қолдайды. Жүйенің барлығы жылына шамамен 2,2 миллиард киловатт-сағат электр энергиясын өндіреді, бұл SWP нысандарымен өндірілетін жалпы қуаттың шамамен үштен бірін құрайды. SWP суының басым бөлігі Дельтаның күрделі эстуарий жүйесі арқылы Трейсидің солтүстік-батысындағы Дельтаның оңтүстік жағында орналасқан Клифтон Корт алқабына тартылады. Бұдан су қысқа ғана уақытқа Оңтүстік Калифорния су құбыры бойымен Бетани су қоймасына ағып өтеді. Оңтүстік Байырғы сорғы станциясы Оңтүстік Байырғы су құбырын қамтамасыз етеді, ол 1962 жылдан бері Аламеда округіне, ал 1965 жылдан бері Санта-Клара округіне су жеткізіп келеді. Су құбыры жылына ең көп 1,8 миллиард куб метр су тасымалдай алады. Бұл судың 1,3 миллиард куб метрі Ливерморге жақын орналасқан өзеннен тыс орналасқан Дель Валле көлінде сақталуы мүмкін.

The original purpose of the project was to provide water for arid Southern California, whose local water resources and share of the Colorado River were insufficient to sustain the region's growth. The SWP was rooted in two proposals. The United Western Investigation of 1951, a study by the U. S. Bureau of Reclamation, assessed the feasibility of interbasin water transfers in the Western United States. In California, this plan contemplated the construction of dams on rivers draining to California's North Coast – the wild and undammed Klamath, Eel, Mad and Smith River systems – and tunnels to carry the impounded water to the Sacramento River system, where it could be diverted southwards. In the same year, State Engineer A. D. Edmonston proposed the Feather River Project, which proposed the damming of the Feather River, a tributary of the Sacramento River, for the same purpose. The Feather River was much more accessible than the North Coast rivers, but did not have nearly as much water. Under both of the plans, a series of canals and pumps would carry the water south through the Central Valley to the foot of the Tehachapi Mountains, where it would pass through the Tehachapi Tunnel to reach Southern California. Calls for a comprehensive statewide water management system (complementing the extensive, but primarily irrigation based Central Valley Project) led to the creation of the California Department of Water Resources in 1956. The following year, the preliminary studies were compiled into the extensive California Water Plan, or Bulletin No. 3. The project was intended for "the control, protection, conservation, distribution, and utilization of the waters of California, to meet present and future needs for all beneficial uses and purposes in all areas of the state to the maximum feasible extent." California governor Pat Brown would later say it was to "correct an accident of people and geography". The diversion of the North Coast rivers was abandoned in the plan's early stages after strong opposition from locals and concerns about the potential impact on the salmon in North Coast rivers. The California Water Plan would have to go ahead with the development of the Feather River alone, as proposed by Edmonston. The Burns Porter Act of 1959 provided $1.75 billion of initial funding through a bond measure. Construction on Stage I of the project, which would deliver the first of water, began in 1960. Northern Californians opposed the measure as a boondoggle and an attempt to steal their water resources. In fact, the city of Los Angeles – which was to be one of the principal beneficiaries – also opposed the project; locals saw it as a ploy by politicians in the other Colorado River basin states to get Los Angeles to relinquish its share of the Colorado River. Historians largely attribute the success of the Burns Porter Act and the State Water Project to major agribusiness lobbying, particularly by J. G. Boswell II of the J. G. Boswell cotton company. The bond was passed on an extremely narrow margin of 174,000 out of 5.8 million ballots cast. In 1961, ground was broken on Oroville Dam, and in 1963, work began on the California Aqueduct and San Luis Reservoir. The first deliveries to the Bay Area were made in 1962, and water reached the San Joaquin Valley by 1968. Due to concerns over the fault ridden geography of the Tehachapi Mountains, the tunnel plan was scrapped; the water would have to be pumped over the mountains' 3500 feet (1067 m) crest. In 1973, the pumps and the East and West branches of the aqueduct were completed, and the first water was delivered to Southern California. A Peripheral Canal, which would have carried SWP water around the vulnerable and ecologically sensitive Sacramento–San Joaquin River Delta, was rejected in 1982 due to environmental concerns. The Coastal Branch, which delivers water to coastal central California, was completed in 1997.]] The Feather River, a tributary of the Sacramento River, provides the primary watershed for the State Water Project. Runoff from the Feather River headwaters is captured in Antelope, Frenchman, and Davis reservoirs, which impound tributaries of the North and Middle forks of the Feather River. Collectively referred to as the Upper Feather River Lakes, these three reservoirs provide a combined storage capacity of about
Water released from the Upper Feather River system flows into Lake Oroville, which is formed by the Oroville Dam several miles above the city of Oroville. At 770 feet (235 m), Oroville is the tallest dam in the United States; by volume it is the largest dam in California. Authorized by an emergency flood control measure in 1957, Oroville Dam was built between 1961 and 1967 with the reservoir filling for the first time in 1968. Lake Oroville has a capacity to store approximately of water which accounts for 61 percent of the SWP's total system storage capacity, and is the single most important reservoir of the project. and two other hydroelectric plants downstream of Oroville Dam, which together make up the Oroville Thermalito Complex. The Thermalito Forebay and Afterbay support the 120 MW Thermalito Pumping Generating Plant, and the Thermalito Diversion Dam supports a smaller 3.3 MW powerplant. The entire system generates approximately 2.2 billion kilowatt hours per year, making up about a third of the total power generated by SWP facilities. The vast majority of the SWP water is drawn through the Delta's complex estuary system into the Clifton Court Forebay, located northwest of Tracy on the southern end of the Delta. From here the water flows briefly south along the California Aqueduct to the Bethany Reservoir. The South Bay Pumping Plant supplies the South Bay Aqueduct, which has delivered water west to Alameda County since 1962 and Santa Clara County since 1965. The aqueduct carries a maximum of per year. Up to of this water can be stored in Lake Del Valle, an offstream reservoir located near Livermore.

Батыс бөлімшесі

Техачапи сағасындағы негізгі Калифорния су құбырының соңында Батыс тармақ Oso сорғы станциясы арқылы екінші су қоймасы – Квейл көліне су жеткізеді. Содан кейін су гравитация күшімен оңтүстікке қарай Пирамида көлінде орналасқан 78 МВт қуаттылығы бар Уильям Э. Уорн электр станциясына ағып түседі. Батыс тармағы 1995–2010 жылдар аралығында жылына шамамен су жеткізді. Пирамида көлінен су Анжелес туннелі арқылы Эльдерберри Форбейі мен Санта-Клаританың солтүстігінде орналасқан Кастаик көлінің су қоймасына жіберіледі. Кастаик электр станциясы – ең жоғары сұраныс кезінде 1247 МВт қуат өндіре алатын сорғылы гидроэлектр станциясы. Пирамида және Кастаик көлдері бірігіп, Оңтүстік Калифорнияға жеткізілетін Батыс тармағының суын сақтау үшін негізгі орын құрайды. Су Лос-Анджелес және Вентура округтеріндегі муниципалитеттерге тасымалданады.

Шығыс бөлімшесі

Шығыс тармағы Техачапи суқоймасынан Сан-Габриэль таулары мен Сан-Бернардино тауларының солтүстік жағымен Сильвервуд көліне су жеткізеді, ол сақтай алады. Одан кейін су Сан-Бернардино тауларының астынан туннель арқылы Devil Canyon электр стансасына өтеді, бұл SWP жүйесіндегі ең ірі "қайтару стансасы" немесе су тас жолы электр стансасы болып табылады. Содан кейін су 28 миль (45 км) қашықтықта Санта-Ана туннелі арқылы Перрис көліне ағып өтеді, ол сақтай алады. 1995 жылдан 2012 жылға дейін Шығыс тармағы арқылы су жеткізудің орташа жылдық көлемі құрады. Шығыс тармағы негізінен Ішкі Империядағы қалалар мен шаруашылықтарға, Оранж округіне және Лос-Анджелестің оңтүстігіндегі басқа да аймақтарға сумен қамтамасыз етеді. Перрис көлі арқылы Оңтүстік Калифорния Метрополитен су округі SWP-дан суының көп бөлігін алады. Су сонымен қатар Перристен оңтүстікке қарай Скиннер көліне дейінгі қосылыс арқылы Сан-Диего су тас жолына да жеткізіледі.

Солтүстік жағалаудағы бағытты ауыстырып жіберу

1957 жылғы Калифорния су жоспары Калифорнияның Солтүстік жағалауындағы Кламат, Иил, Мэд және Смит өзендерінде бөгеттер салуға қатысты ережелерді қамтыды. Батыс жағалау және Кламат тауларында мол жауын-шашынның нәтижесінде пайда болатын бұл өзендер жыл сайын Тынық мұхитына Sacramento өзені жүйесінен де көп су жібереді. Жоспар, негізінен, сол кездегі Reclamation бюросының Кламат су бұру жобасының бір түрі болды. Осы су алаптарындағы бірнеше бөгеттер суды өзендер аралық ауыстырулар арқылы Кламат өзені жүйесіне бағыттайтын еді. Жобаның орталық бөлігі – Кламат өзеніндегі су қоймасы, Калифорниядағы адам жасаған ең ірі көл, одан су 97 шақырымдық Trinity туннелі арқылы Sacramento өзеніне, содан кейін SWP каналдары мен сорғы жүйелеріне ағып түсетін еді. Бұл SWP үшін жыл сайын белгілі бір көлемде су қамтамасыз ететін еді. Алайда, Солтүстік жағалау өзендерін бұру бастапқы SWP бағдарламасынан алынып тасталды. 1960 жылдардың ортасындағы құрылымдық су тасқыны Солтүстік жағалау өзендерін бөгендеуге деген қызығушылықты қайта жақтандырды. Су ресурстары департаменті су тасқынын бақылау мақсатында өзендерді дамыту жоспарларын жасау үшін Reclamation бюросымен және Армия инженерлік корпусымен бірлесіп, мемлекеттік-федералдық агенттіктер аралық жұмыс тобын құрды. Ұсынылған көптеген жобалар саяси даулардың салдарынан тоқтатылды, бірақ біреуі – Иил өзені жүйесіндегі Dos Rios жобасы, ол Иил өзенінің ортаңғы саласында алып бөгет салуды және суды Grindstone туннелі арқылы Sacramento аңғарына бұруды көздеді. Бұл жобаның қолдаушылары 1964 жылғы Рождество су тасқынының зардаптарын және Dos Rios жобасының Иил өзені бассейні үшін қамтамасыз ететін су тасқынынан қорғау мүмкіндіктерін атап өтті. Кламат және Dos Rios жобаларына жергілікті қалалар мен үндістер қарсылық білдірді, өйткені олардың жерлері су қоймаларының астында қалуы мүмкін еді. Балықшылар бөгеттердің Солтүстік жағалау өзендерінің, әсіресе Кламат өзенінің (Колумбия өзенінен оңтүстікке қарай Тынық мұхитының ең ірі лосось өзені) лосось шаруашылығына тигізетін әсеріне алаңдады. Жоба лосось өршіту орындарындағы 98 пайызды жоюы мүмкін еді. Калифорния губернаторы Рональд Рейган Dos Rios жобасын мақұлдаудан бас тартты, себебі ол экономикалық тұрғыдан тиімсіз және жобаның жақтастары жасаған алаяқтық мәлімдемелерге толы болды. Мысалы, су тасқынынан қорғаудың тиімділігі шамалы болды; Dos Rios бөгеті 1964 жылғы Иил өзеніндегі 22 метрлік су тасқынының деңгейін тек қаншаға төмендетуі мүмкін еді. 1980 жылы Солтүстік жағалау өзендері Ұлттық жабайы және көркем өзендер жүйесіне енгізілді, бұл оларды бұруға бағытталған кез келген жобаның мүмкіндігін толығымен жойды.

The original 1957 California Water Plan included provisions for dams on the Klamath, Eel, Mad and Smith Rivers of California's North Coast. Fed by prolific rainfall in the western Coast Ranges and Klamath Mountains, these rivers discharge more than to the Pacific each year, more than that of the entire Sacramento River system. The plan was basically a variation of a contemporary Bureau of Reclamation project, the Klamath Diversion. A series of dams in these watersheds would shunt water through interbasin transfers into the Klamath River system. The centerpiece of the project would be a reservoir on the Klamath River – the largest man made lake in California – from where the water would flow through the 60 mile (97 km) Trinity Tunnel into the Sacramento River, and thence to the canals and pump systems of the SWP. This would have provided between of water each year for the SWP. The diversion of the North Coast rivers, however were dropped from the initial SWP program. In the mid 1960s, devastating flooding brought renewed interest in damming the North Coast rivers. The Department of Water Resources formed the State Federal Interagency Task Force with the Bureau of Reclamation and the Army Corps of Engineers to develop plans for developing the rivers in the name of flood control – which would, incidentally, provide a way to divert some of their water into the SWP system. Although most of the proposed projects met their demise over political squabbles, one that persisted was the Dos Rios Project on the Eel River system, which would have involved constructing a gigantic dam on the Middle Fork of the Eel River, diverting water through the Grindstone Tunnel into the Sacramento Valley. Supporters of this project cited the disastrous Christmas flood of 1964 and the flood control benefits Dos Rios would provide to the Eel River basin. The Klamath and Dos Rios diversions were heavily opposed by local towns and Native American tribes, whose land would have been flooded under the reservoirs. Fishermen expressed concerns over the impact of the dams on the salmon runs of North Coast rivers, especially the Klamath – the largest Pacific coast salmon river south of the Columbia River. The project would have eliminated 98 percent of the salmon spawning grounds on the Klamath. California Governor Ronald Reagan refused to approve the Dos Rios project, citing economic insensibility and fraudulent claims made by project proponents. The flood control benefits, for example, were largely exaggerated; the Dos Rios dam would have reduced the record 72 feet (22 m) Eel River flood crest of 1964 by only had it been in place. In 1980, the North Coast rivers were incorporated into the National Wild and Scenic Rivers system, effectively eliminating the possibility of any projects to divert them.

Peripheral Canal/California WaterFix (Қалталық канал/Калифорния су құбыры)

California WaterFix – бұл жер астындағы Дельтаның ортасынан өтетін екі туннельдік жоба. Алдыңғы жобалар Дельтаның шығысынан айналып өтетін перифериялық канал салуды көздеген. Туннельдер Сакраменто өзенінен су тартады, осылайша Сакраменто-Сан-Хоакин өзендерінің дельтасын айналып өтеді, бұл 700 мильден астам (1127 км) тасқын су жолдарынан тұратын кең саға және ауыл шаруашылығы аймағы. Канал мен туннельді қолдаушылардың арасында Орталық аңғардағы фермерлер, Метрополитен су ауданы және Лос-Анджелестегі қала құрылысшылары бар. Олардың пікірінше, бұл сезімтал аймақтан суды тікелей тарту қажеттілігін жояды, құрғақ маусымда тұздылықтың көбеюі мен су сапасының нашарлауына жол бермейді. Канал бастапқыда SWP жоспарында қарастырылған, ал оның іске аспауы SWP-ның толыққанды мөлшерде су беруге мүмкіндік бермеуінің басты себебінің бірі болып табылады. Туннельге қарсылар бұл құрылыс жобасының Дельтаның нәзік экожүйесіне, фермалар мен қауымдастықтарға зор зиян келтіретініне сенімді. Сондай-ақ, қарсыластар Дельта арқылы ағып, Сан-Франциско шығанағына табиғи түрде жеткенге дейін судың алынып тасталуынан Дельта экожүйесіне ұзақ мерзімді зиян келтіріледі деп санайды. Губернатор Джерри Браун 1980 жылдардың басында каналды мақұлдау бойынша референдумды қолдаған және екінші губернаторлық мерзімінде (2011-2019 жж.) жобаны туннель түрінде аяқтауға ниеттенгенін мәлімдеген. Оның ізбасары Гевин Ньюсом да жобаны қолдады. Туннельді жақтаушылар оңтүстікке су тартудың жануарлар дүниесіне зиян келтіретінін және табиғи ағынды өзгертетінін айтады, ал солтүстікке су тарту арқылы бұл мәселе шешіледі. Сондай-ақ, Калифорниядағы бөгеттердің жер сілкінісіне осал екенін және суды олардан алшақтату су қорларын қорғауға көмектеседі деп мәлімдейді. Дельтадағы фермерлер, қауымдастықтар, сондай-ақ коммерциялық лосось және бас балық аулаушылары туннельге ерекше алаңдайды. Алайда, кейбір Дельта ғалымдары осы пікірмен келіспейді. Жаңа ұсынылған канал суды Кремний алқабына, Оңтүстік Калифорнияға тасымалдайтын болады, ал басым бөлігі Орталық аңғарға бағытталатын болады, онда саяси ықпал мен каналдың салынуына қызығушылық зор.

California WaterFix, is a planned twin tunnel project that would extend through the center of the Delta, below ground. Earlier designs called for a Peripheral Canal to skirt the Delta to the east. The tunnels would draw water from the Sacramento River to bypass the Sacramento–San Joaquin River Delta, a vast estuary and agricultural region consisting of over 700 mile (1127 km) of tidal waterways. Supporters of the canal and tunnel have included the Central Valley farmers and the Metropolitan Water District and urban developers in Los Angeles. They claim it would eliminate the need to pull water directly through this sensitive region, reducing salinity intrusion and water quality problems during the dry season. The canal was included in the initial SWP planning, and the lack of the canal is among the principal reasons the SWP has never been able to deliver its full entitlement. Tunnel opponents believe the construction project would do extensive damage to the sensitive Delta ecosystem, farms and communities. Opponents also believe there will be long term damage to the Delta ecosystem from fresh water being removed prior to flushing through the Delta and flowing more naturally to the San Francisco Bay. Governor Jerry Brown had supported a ballot initiative approving the canal in the early 1980s, and stated his intention to finish the project in its tunnel form during his second governorship (2011 2019). His successor, Gavin Newsom, has also supported the project. Supporters of the tunnel argue that water being drawn from the southern intakes creates problems for wildlife and changes the natural flow in these areas, which would be corrected by drawing water from farther north. Supporters also claim that the California levees are also vulnerable to earthquakes and directing water away from them protects the supply of water. Delta farmers, communities, and commercial salmon and bass fishermen are especially concerned about the tunnel. However, some Delta scientists disagree. The new proposed canal would transport of water to Silicon Valley, southern California and the majority of it would be directed to the Central Valley, a location with political influence and interest in the canal being built.

Сайт резервуары

1980 жылдан бері Сакраменто аңғарында үлкен өзендік су қоймасын құруға қызығушылық туды. Сакраменто өзенінің қысқы мол ағынынан "алынып" (skimmed) алынған су, аңғардың батыс жағындағы Сайтс су қоймасы деп аталатын сақтау бассейніне сорылады. Бұл су қоймасы төмен ағын кезеңдерінде Сакраменто өзеніне жіберіліп, СВП (SWP) квота иелеріне сумен қамтамасыз етуді арттырады және Сакраменто-Сан-Хоакин дельтасындағы су сапасын жақсартады. Бұл жоба бұрын бірнеше түрде ұсынылған, соның ішінде жақын жердегі өзендердегі Гленн су қоймасы немесе Гленн-Колуза кешені, олар да Dos Rios жобасының Grindstone туннелі арқылы шығысқа жіберілген суды қабылдауға немесе Солтүстік жағалау өзендерінен су аударуға арналған қоймалар болар еді. Үлкен сақтау сыйымдылығымен Сайтс су қоймасы Калифорнияның су басқару жүйесінің өнімділігі мен икемділігін арттырады, жылына жаңа су өндірімін қамтамасыз етеді. Бұл жоба Су ресурстары департаменті тарапынан мұқият қарастырылуда, себебі 2020 жылға қарай Калифорнияның су жүйесінде жылына су тапшылығы күтілуде. Дегенмен, жобаның жоғары құны және ылғал маусымында Сакраменто өзенінен көп мөлшерде су сорылғанда балықтардың қозғалысына кедерес келтіруі мүмкін деген сын айтылуда.

Лос-Банос Грандес

Лос-Банос-Грандес су қоймасы алғаш рет 1983 жылы ұсынылған және оның мақсаты Сайтысқа ұқсас болар еді. Су қоймасы Калифорния су құбырының бойында, Сан-Луис су қоймасынан оңтүстікке бірнеше шақырым жерде орналасуы жоспарланған, бұл Сакраменто-Сан-Хоакин дельтасынан артық су айдап әкелінетін ылғал жылдары суды сақтауға мүмкіндік берер еді. Лос-Банос-Грандес пен қолданыстағы Лос-Банос су тасқынынан қорғау резервуарының арасында, сондай-ақ осы резервуар мен су құбырының арасында суды қайта жинау гидроэлектр станциялары салынуы тиіс еді. Лос-Банос-Грандестің қазіргі жағдайы әлі де белгісіз, себебі DWR 1990 жылдардан бері қаржыландыруды қамтамасыз ете алмай отыр.

Қазіргі заманғы мәселелер

Қазіргі кездегі СВП нысандары I кезең деп аталады. II кезең, оның ішінде Перифериялық канал және Сайты су қоймасы сияқты жұмыстар 1970 және 1980 жылдардың соңынан бастап салынуға жоспарланған еді, бірақ Солтүстік Калифорния тұрғындарының, экологиялық ұйымдардың және кейбір экономикалық мүдделердің қарсылығы, сондай-ақ штаттің қарызының артуына байланысты, құрылысты бастауға жасалған барлық әрекеттер сәтсіз аяқталды. Қазіргі уақытта СВП суын алатын тараптар оның кеңеюіне қарсы, себебі су тарифтері шығындарды өтеу үшін 300 пайызға дейін өсуі мүмкін. Нәтижесінде, СВП мүмкіндігі жыл сайын орташа есеппен кеміп отырады; мердігерлер судың толық бөлігін сирек алады. Жобаның әртүрлі қатысушыларына тиесілі шығындардың арасындағы айырмашылық жиі дау тудырады. SWP суының жалпы орташа құны акр-футқа 147 доллар (1000 м³ үшін 119 доллар) болса да, ауыл шаруашылығымен айналысатындар SWP суы үшін қалалық тұрғындарға қарағанда әлдеқайда аз төлейді. Керн округі Су агенттігі (екінші ірі SWP квота иесі) SWP суының бір акр-футына шамамен 45-50 доллар (1000 м³ үшін 36-41 доллар) төлейді, ол көбінесе суаруға қолданылады. Оңтүстік Калифорнияның Metropolitan Water District (ең ірі квота иесі) әр акр-футына 298 доллар (1000 м³ үшін 241 доллар) төлейді. Бұл, әдетте, қалалар шаруаларға арналған судың құнын субсидиялайды дегенді білдіреді, тіпті қалалар SWP құрылысын қаржыландырудың негізгі бөлігін де қамтамасыз еткен. 1970 жылдардың басында SWP жүйесінде әлі де көп "артық" су болды – Оровиль бөгетінің құрылысы арқылы дамыған су қоры, ол Оңтүстік Калифорниядағы су жеткізу инфрақұрылымы аяқталғанша (және аяқталғаннан кейін де) пайдаланылмай Тынық мұхитына ағызылып жатты. Артық су Сан-Хоакин аңғарында суару үшін берілді. Су уақытша болғандықтан, шаруаларға оны жеміс-жидек бақтары сияқты көп жылдық емес, маусымдық дақылдарға (мысалы, люцерна немесе шөп) пайдалануға кеңес берілді. Бірақ көптеген шаруалар суды жаңа көп жылдық дақылдарды өсіру үшін пайдаланды, бұл Оңтүстік Калифорнияның квотасына кіретін SWP суына тәуелділікті тудырды. Қазір Оңтүстік Калифорния SWP суын пайдалануды арттырып, жүйедегі артық су мөлшерін, әсіресе құрғақшылық жылдары азайтып жатыр, бұл жағдай шиеленіске әкеліп соғып отыр. Құрғақ жылдары дельтадан сорғыланатын су көктемгі шабаққа жүзуге қауіп тудырады. Банкс сорғы станциясы Сакраменто өзенінен суды оңтүстікке қарай Дельта арқылы сорғанда, шабақтардың Тынық мұхитына қарай бағытын бұзады. SWP суын алу басталғаннан кейін өткен онжылдықтарда лосось және форель популяциясы күрт төмендеді. Балықтардың қоныс аудару мәселесі соңғы жылдары қызу талқылауға түсті, Перифериялық каналды салуға қолдау артып, ол суды Дельта айналып, табиғи ағыс бағытын қалпына келтіруге мүмкіндік береді. SWP-мен байланысты су пайдалану және экологиялық проблемалар 1994 жылы CALFED Bay Delta бағдарламасын (CALFED) құруға әкелді. Басты мақсаттары – SWP суының сапасын жақсарту және Сакраменто-Сан-Хоакин дельтасындағы экологиялық зиянды тоқтату. 2014 жылдың қаңтарында, 2012 жылдың орташа құрғақ және 2013 жылғы Калифорниядағы рекордтық құрғақшылықтан кейін, Су ресурстары департаменті SWP сол жылы су жеткізілмейтінін, жоба тарихында алғаш рет, қауіпті түрде аз қар және су қоймасының деңгейіне байланысты жариялады. 2014 жылдың 18 сәуірінде Су ресурстары департаменті SWP квотасын 5 пайызға дейін арттырды және бұл деңгей 2015 жылға арналған бастапқы квота 2014 жылдың 1 желтоқсанында берілгенше сақталды.

The existing SWP facilities are collectively known as Stage I. Stage II, which includes such works as the Peripheral Canal and Sites Reservoir, was to have been built beginning in the late 1970s and 1980s – but due to concerted opposition from Northern Californians, environmentalist groups and some economic interests, as well as the state's increasing debt, attempts to begin construction have all met with failure. Parties currently receiving SWP water are also opposed to its expansion, because water rates could be raised up to 300 percent to help pay for the cost. As a result, SWP capacity falls short by an average of each year; contractors only occasionally receive their full shares of water. The disparity of costs to the project's various constituents has been a frequent source of controversy. Although the overall average cost of SWP water is $147 per acre foot ($119 per 1,000 m3), agricultural users pay far less than their urban counterparts for SWP water. The Kern County Water Agency (the second largest SWP entitlement holder) pays around $45–50 per acre foot ($36–41 per 1,000 m3) of SWP water, which is mostly used for irrigation. The Metropolitan Water District of Southern California (the largest entitlement holder) pays $298 per acre foot ($241 per 1,000 m3). This basically means that cities are subsidizing the cost of farm water, even though the cities also provided primary funding for the construction of the SWP. In the early 1970s, the SWP system still had a lot of "surplus" – water supply developed through the construction of Oroville Dam, which was running unused to the Pacific Ocean because the water delivery infrastructure for Southern California had not yet been completed (and when it was, southern California was slow to use the water). The surplus water was given for irrigation in the San Joaquin Valley instead. Because the water would only be a temporary supply, farmers were advised to use it for seasonal crops (such as alfalfa or hay) rather than permanent crops such as orchards. Nevertheless, many farmers used the water to develop new permanent crops, creating a dependency on SWP water that is technically part of Southern California's entitlement, This is now causing tensions as Southern California continues to increase its use of SWP water, decreasing the amount of surplus available to the system, especially in years of drought. In dry years, water pumped from the Delta creates a hazard to spring run salmon. As the Banks Pumping Plant pulls water from the Sacramento River southward across the Delta, it disrupts the normal flow direction of east to west that salmon smolt follow to the Pacific Ocean. Populations of salmon and steelhead trout have reached critically low levels in the decades after SWP water withdrawals began. The fish migration issue has become hotly contested in recent years, with rising support for the construction of the Peripheral Canal, which would divert water around the Delta, restoring the natural flow direction. Water use and environmental problems associated with the SWP led to the creation of the CALFED Bay Delta Program (CALFED) in 1994. The primary goals are to improve quality of SWP water while preventing further ecological damage in the Sacramento–San Joaquin Delta. In January 2014, after the moderately dry year of 2012 and the record California drought of 2013, the Department of Water Resources announced that the SWP would be making zero deliveries that year, the first time in the project's history, due to dangerously low snowpack and reservoir levels. On April 18, 2014, the Department of Water Resources increased the SWP allocation back to five percent and that level remained until the initial allocation for 2015 was give on December 1, 2014.

Келісімшарт жасасқан су агенттіктері

Мемлекеттік су жобасының сумен қамтамасыз ету жөніндегі мердігерлерінің тізімі
Агенттік немесе ұйымЖылдық үлесіАкр. фуддам3
Аламеда округі су тасқынын бақылау және суды қорғау ауданы1.9%
Аламеда округі су ауданы1.0%
Антилопа аңғарының шығыс Керн су агенттігі3.5%
Бутте округі0.6%
Кастаик су агенттігі2.3%
Коачелла аңғарының су ауданы3.3%
Крестлин көлінің жебегейлі су агенттігі0.1%
Жаздық су агенттігі1.3%
Дадли Ридж су ауданы1.1%
Империяның батыс жағындағы суландыру ауданы<0.1%
Керн округі су агенттігі23.5%
Кингс округі0.2%
Литлрокк крек суландыру ауданы<0.1%
Оңтүстік Калифорнияның мегаполитендік су ауданы45.8%
Мохаве су агенттігі2.1%
Напа округі су тасқынын бақылау және суды қорғау ауданы0.7%
Оак Флат су ауданы<0.1%
Палмдейл су ауданы0.5%
Плумас округі су тасқынын сақтау және суды қорғау ауданы<0.1%
Сан-Бернардино аңғарының муниципалды су ауданы2.5%
Сан-Габриэль аңғарының муниципалды су агенттігі0.7%
Сан-Горгио-Пасс су агенттігі4.2%
Сан-Луис-Обиспо округінің су тасқынын бақылау және суды қорғау ауданы0.6%
Санта-Барбара округінің су тасқынын бақылау және суды қорғау ауданы1.1%
Санта-Клара аңғарының су ауданы2.4%
Солано округі су агенттігі1.1%
Туларе көлінің бассейніндегі су сақтау ауданы2.1%
Вентура округінің су қорғау ауданы0.5%
Юба-Сити0.2%
Барлығы4,172,6865,146,932

Су құбырлары

Акваэдуктінің ұзындығыЖылдық жеткізілімдер (ftdam3)California Aqueduct304 миля (489 км)Сан-Хоакин аңғарыБарлық SWP акведуктары, Солтүстік шығанақты қоспағандаЖағажай тармағы Калифорния акведугі143 миля (230 км)Сан-Луис-Обиспо округіСанта-Барбара округіШығыс тармағы Калифорния акведугі140 миля (225 км)Риверсайд округіСан-Бернардино округіОранж округіСолтүстік шығанақ акведугі27.4 миля (44 км)Напа округіСолано округіОңтүстік шығанақ акведугіАламеда округіСанта-Клара округіБатыс тармағы Калифорния акведугі24.7 миля (40 км)Вентура округіЛос-Анджелес округі

Электр станциялары

АтауыСу ағысыСыйымдылығыЖылдық өндіріс (2010)ТүріАламоКалифорнияның шығыс тармағыАкваэдукт17 МВт79 ГВт/сағҚалпына келтіруКастаикКалифорнияның батыс тармағыАкваэдукт1,247 МВт624 ГВт/сағҚалпына келтіруDevil CanyonКалифорнияның шығыс тармағыАкваэдукт240 МВт993 ГВт/сағҚалпына келтіруFoothill FeederКалифорнияның батыс тармағыАкваэдукт11 МВт47 ГВт/сағҚалпына келтіруGianelli (San Luis)Ағыстан тыс424 МВт200 ГВт/сағҚалпына келтіруHyatt (Oroville)Feather River819 МВт1,386 ГВт/сағҚалпына келтіруMojave SiphonКалифорнияның шығыс тармағыАкваэдукт32.4 МВт63 ГВт/сағҚалпына келтіруThermalitoАғыстан тыс120 МВт179 ГВт/сағҚалпына келтіруThermalito DiversionFeather River3.3 МВт10 ГВт/сағДәстүрліWarneКалифорнияның батыс тармағыАкваэдукт78 МВт266 ГВт/сағҚалпына келтіру2,991.7 МВт