Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық ұшқыш (1920–1952)
American fighter pilot (1920–1952)
Бөлім Миндаро аралы үстінде одақтас конвойларын қамтып, тағы сегіз патрульдік миссияны орындады. 20 желтоқсанда Дэвис Миндароны қарауылдаған он екі «Thunderbolt» ұшағының бірінде болғанда, сегіз «A6M Zero» ұшағы ұшу тобына артынан шабуыл жасауға әрекеттеніп жатқанын байқады. Дэвис бір «Zero» ұшағының пилоттық кабинасын қиратып, ұшқышын өлтірді, осылайша өзіне бесінші жеңісін және әскери шебер ұшқыш мәртебесін иеленді. Бірақ, осыдан кейін бірден Дэвистің «P-47» ұшағына тағы бір ұшақтың пулеметтен атысы тиді, ол винт пен сол қанаттың бөліктеріне зақым келтірді. Осы іс-әрекеті үшін Дэвис «Күміс жұлдыз» орденімен марапатталды. Осы оқиғадан бастап 1945 жылдың 19 ақпанына дейін Дэвис тағы 47 миссия орындады, олардың көпшілігі бомбалаушылар мен кемелерді сүйемелдеумен, ал кейбіреулері жердегі шабуылдармен байланысты болды, бірақ ол сол кезде әуедегі шайқастарға көп қатыспады. 19 ақпанда ол «P-51 Mustang» ұшағында сертификаттаудан өту үшін фронттан алынды, наурыз айының соңына дейін ұшақта 45 сағаттық жаттығудан өтті. Сәуір айында ол ұрысқа қысқа ғана уақытқа оралды, «B-25 Mitchell» бомбалаушы ұшағының екінші пилоты ретінде үш ұрыс миссиясына қатысты. 1945 жылдың 3 мамырында ол Техас штатының Сан-Анджело қаласындағы Гудфеллоу әскери базасына қайта тағайындалды, онда жаңа ұшқыштарды оқытуға көмектесті және соғыс аяқталғанға дейін базаның операциялық офицері болып қызмет етті. Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі барысында Дэвис 266 миссияға қатысып, 705 сағат ұрыс уақытын жинады және жеті жапон ұшағын жойды.
The unit undertook eight more patrol missions over Mindoro, covering Allied convoys. On December 20, Davis was in one of twelve Thunderbolts patrolling Mindoro when eight A6M Zeroes were spotted attempting to ambush the flight from behind. Davis managed to rake the cockpit of one Zero and kill the pilot, earning him his fifth victory and the status of flying ace. Immediately after this, however, Davis's P 47 was struck by machine gun fire from another aircraft, damaging the propeller and left wing components. Davis was awarded a Silver Star for this action. Between the date of this action and February 19, 1945, Davis flew another 47 missions, most of them entailing the escorting of bombers or ships, and a few of them consisting of ground attacks, but he saw little or no aerial combat during that time. On February 19, he was withdrawn from the front to begin certification on the P 51 Mustang, logging 45 hours of training time on the aircraft through the end of March. He returned to combat duty only briefly in April, flying in three combat missions as a copilot aboard a B 25 Mitchell bomber. On May 3, 1945, he was reassigned to Goodfellow Field at San Angelo, Texas, helping to train new pilots and serving as an operations officer for the base until the end of the war. During his World War II service, Davis flew 266 missions, accruing a total of 705 combat hours and destroying seven Japanese aircraft.
Корей соғысы
Корея соғысы басталғаннан кейін Дэвис 71-ші эскадрильяда қызметін жалғастырды және соғыстың алғашқы кезеңінде жауынгерлік қимылдарға қатыспады. Бірақ, соғыс дамыған сайын, Дэвис F 86 Sabre (Sabrejet) – реактивті қозғалтқышта жұмыс істейтін ең соңғы ұшақта оқуға кірісті. 1951 жылдың 15 ақпанында ол майор болып тағайындалды, ал 1951 жылдың қазанында Жапонияда орналасқан және Корея бойынша ұшатын 4-ші истребитель-перехватшылық қанатының штабына жіберілді. Осылайша Дэвис соғысқа истребитель ұшқышы ретінде аттанды. Топ Пансонг архипелагындағы Тэхвадо аралына бомбалау миссиясын орындауға бағытталған еді. Дэвис патрульді бомбалаушыларға шабуыл жасауға қолайлы жағдайға келтірді. Ол формацияға төрт рет шабуыл жасады, ал оның ұшағына La 11 истребительлері үздіксіз шабуыл жасады, бірақ олар оның ұшағын зақымдай алмады. Ол екі бомбалаушыны жойды және үшіншісінің экипажына парашютпен секіруге мүмкіндік берді. Осы кезде F-86 ұшақтарының тағы бір тобы соғысқа қосылды, өйткені Дэвистің ұшағында оқ-дәрі мен отын азайып қалған еді. Екі МиГ-15 Бартонға соңғы шабуылға дайындалып жатқанда, Дэвис олардың жолына сүңгіп кіріп, біреуін тікелей соққыға ұшыратып, МиГтер тобын басқарған қытай ұшқышын қаза қылды. Осы кезде Дэвис отбасына Рождествоға дейін үйге қайтатынын күтіп отырғанын жазды, бірақ әуе күштері оның міндеттеме мерзімін ұзартты. Ол бір МиГті таңқалдырып жойды, содан кейін екіншісіне қарсы агрессивті шабуыл жасап, МиГ ұшқышын парашютпен секіруге мәжбүр етті. Кореядағы 30 жауынгерлік миссиясы барысында Дэвис 12 жеңіске жетті. 1951 жылдың қаңтар айының соңында әуе күштері Дэвисті АҚШ-қа қайтаруды жоспарлап отырғанын хабарлады. Осы кезде Дэвис реактивті ұшқыштар арасында барлық рекордтарды, соның ішінде барлық типтегі ұшақтардағы ең көп жеңістерді, жойылған МиГтердің ең көп санын және винттік ұшақтардағы ең көп жеңістерді иеленді. Алайда, әуе күштері Дэвистің эскадрильясын басқара алатын лайықты ауыстырушыны таба алмады, Литтлфилд Дэвистің ұшағынан секіргенін көрмегенін мәлімдеді. Дэвис жоғалып, қаза тапқан деп есептелді. Кореядағы төрт айда Дэвис 14 расталған жеңіске, бір күмәнді жеңіске және екі ұшақты зақымдады, осылайша оның мансабындағы жалпы жеңістер санын 21-ге жеткізді. Соғыс аяқталғанда ол ұшқыштар арасында төртінші орынды иеленді, оның өлімінен кейін Джозеф К. Макконнелл, Джеймс Джабара және Мануэль Дж. Фернандес оны басып өтті. Дэвистің миссиясы туралы есеп алғаннан кейін, 4-ші қанаттың командирі, полковник Харрисон Тинг, Дэвистің Ерен медаліне ие болуын ұсынды. 1953 жылдың 15 сәуірінде Дэвис қайтыс болғаннан кейін подполковник шеніне көтерілді. Осы зиратта музыкант Бадди Холли және Ерен медалімен марапатталған Герман С. Уоллес та жерленген. 1953 жылдың сәуірінде Дэвистің әйелі мен отбасы Либоктегі Риз әуе күштері базасында әуе күштері штабының бастығы генерал Натан Ф. Твинингтен Ерен медалін алды. Қытайлар Чжанның Дэвистің F 86 ұшағын атып түсіргенін мәлімдесе де, Ресей соғысқа қатысқандығын жариялағаннан кейін ресейлік дереккөздер жауапты ұшқыш Михаил А. Аверин (Михаил А. Аверин) болғанын мәлімдеді. Дэвистің қытай ұшқышының қолынан қаза табуы 1951 жылдың 30 қарашасында Тэхвадо аралындағы салдарлардың кек алуы ретінде қарастырылды. Дэвис қаза болған 10 ақпандағы шайқасқа Қытайдың 4-ші истребитель дивизиясынан 36 МиГ-15 ұшағы қатысты, ал Чжан олардың арасында болды. Шабуылдан кейін Чжанның өзінің баяндамасына сәйкес, МиГтер Дэвистің тобын ұстауға бағытталғанда, ол және оның серігі негізгі топтан бөлініп кетті. Дэвистің өлімі туралы жарияланған ақпарат көп ұзамай қытайлықтардың назарын аударды. Іздеу тобы апат орнының Чжанның өзінің ұшағынан секірген жеріне жақын екенін және Чжанның 12-ші полкі сол кезде сол аймақта жұмыс істеген жалғыз бөлім екенін анықтады. 64-ші авиация корпусының командирі генерал-лейтенант Георгий Лобов (Г.А.Лобов) өзінің естеліктерінде Дэвистің совет ұшқышы өлтіргенін айтады. Қытай да, Ресей де Дэвистің өліміне кінәлі екенін мәлімдеді, бірақ нақты дәлелдер жоқ.
Upon the outbreak of the Korean War, Davis continued to serve in the 71st Squadron and did not see combat in the initial phase of the war. As it progressed, however, Davis began training on the F 86 Sabre (Sabrejet), the latest jet engine powered fighter. On February 15, 1951, he was promoted to major and in October 1951 he was assigned to the headquarters of the 4th Fighter Interceptor Wing, which was based in Japan and operating aircraft throughout Korea. Davis was thus sent to the conflict as a fighter pilot. The force was en route to a bombing mission on Taehwado Island in the Pansong archipelago. Davis maneuvered the patrol into position for a firing pass on the bombers. He completed four attack runs on the formation, being continuously attacked by the La 11 fighters, which were unable to hit his aircraft. In spite of being separated from his wingmen, he managed to destroy two of the bombers and cause the crew of a third to bail out. By this time, another group of F 86s arrived to continue the fight, as Davis's aircraft were low on ammunition and fuel. As two MiG 15s prepared a final attack on Barton, Davis swooped through their pass and scored direct hits on one, killing the Chinese flight leader who commanded the MiG pack. At this point, Davis wrote to his family that he expected to be home by Christmas, but then the Air Force extended his tour of duty. He surprised and destroyed one MiG, and then turned on another in an aggressive attack that forced the MiG pilot to bail out. After 30 combat missions in Korea, Davis had 12 victories. In late January 1951, the Air Force told Davis it wanted to rotate him back to the United States. By this point, Davis held every record for a jet pilot, including most victories in all types of aircraft, most MiGs destroyed and most victories over propeller driven aircraft. However, the Air Force determined it had no capable replacement who could command Davis's squadron, Littlefield reported that he had not seen Davis bail out of his aircraft. Davis was declared missing in action and presumed killed. In his four months in Korea, Davis had scored 14 confirmed victories, one probable victory and two aircraft damaged, bringing his career total victory count to 21. By the end of the war, he was ranked fourth among pilots, surpassed by Joseph C. McConnell, James Jabara, and Manuel J. Fernandez, after his death. Immediately after receiving a report of Davis’ mission, his fellow ace Colonel Harrison Thyng, commander of the 4th Wing, recommended Davis for the Medal of Honor. On April 15, 1953, Davis was posthumously promoted to the rank of lieutenant colonel. Also buried at this cemetery is musician Buddy Holly and Medal of Honor recipient Herman C. Wallace. In April 1953, Davis's wife and family received his Medal of Honor from Air Force Chief of Staff, General Nathan F. Twining, at Reese Air Force Base in Lubbock. Although Zhang had been credited by the Chinese with having shooting down Davis's F 86, after Russia declassified its involvement in the war Russian sources claimed that the pilot responsible had actually been Mikhail A. Averin (Михаил A. Аверин). Davis's death at the hands of a Chinese pilot would also have been seen as avenging the losses inflicted by him over Taehwado Island on November 30, 1951. About 36 MiG 15s from the Chinese 4th Fighter Division were involved in the February 10 engagement in which Davis was killed, and Zhang was among the group. According to Zhang's own report after the battle, while the MiGs were en route to intercept Davis's group, he and his wingman became separated from the main element. The publicity surrounding Davis's death soon caught Chinese attention.|group=Note The search team also discovered that the crash site was within of where Zhang had ejected from his own aircraft, and that Zhang's 12th Regiment was the only unit that had operated near the area at the time. Lieutenant General Georgy Lobov (Г.А.Лобов), commander of the 64th Aviation Corps, also states in his memoirs that Davis was killed by a Soviet pilot. Both China and Russia took credit for Davis's death, and there has been no conclusive evidence either way.
Құрмет медалі
Дэвис Корей соғысында «Құрмет медалімен» марапатталған АҚШ Әуе күштерінің төрт мүшесінің үшіншісі болды, Луис Дж. Себилден кейін, Джон С. Уолмсли-младшийдан соң және Чарльз Дж. Лоринг-младшийдан бұрын. Бұл төрт әуе күшінің өкілі де шайқаста қаза тапқан ұшқыштар болды және «Құрмет медалімен» марапатталған жалғыз Әуе күштерінің мүшелері болды, олар армия нұсқасымен марапатталды.
Davis was the third of four members of the US Air Force to be awarded the Medal of Honor in the Korean War, after Louis J. Sebille, John S. Walmsley Jr. and before Charles J. Loring Jr. All four Air Force recipients of the MOH were pilots who were killed in action and the only USAF members to be awarded the Army version of the medal.